Amanda Nunesning o'zini inson sifatida qabul qilishining psixologik jihati qanday…
Amanda Nunesni koʻrganimda darrov soya qilishga majbur boʻldim — yigitlar orasida bitta ayolning oyoq ostidan boshqa hech kimni oʻsha darajada koʻtarilishini oʻylab boʻlmaydi. Uning eng dahshatli raqiblariga qarshi oʻtkazgan kurashlari oʻzining kelib chiqishiga, oilasiga qanday bogʻliqligini bilmasangiz, buni toʻliq anglab boʻlmas.
Men koʻp oʻtmay UFC 232dagi Karolina Kovqnovskaga qarshi gʻalabasi yuzasidan batafsil gapirgan edim. U oʻsha oʻyindan oldin toʻrtta jangni oʻtkazgan va faqat bittasida gʻalaba qozongan edi. 9 daqiqa ichida ikki marta nokdaun qilgan, ammo ikkinchi raundda Kovqnovska orqadan ushlab olib boʻgʻish orqali gʻalaba qozongan. Haqiqatan ham uning ruhi shunchalik mustahkamki, soʻnggi daqiqalarda ham e'tiborini yoʻqotmagan.
Ammo uning uchun eng qiyin boʻlgan lahzalar haqida oʻylaganda koʻzlarimdan yosh toʻxtamaydibdi. Amanda faoliyatining boshida, birinchi chempionlik unvonini qoʻlga kiritishidan oldin, Atlantada yashaganida, oilasi bilan boʻlgan qiyinchiliklarini aytib oʻtgan. Oʻsha vaqtlarda u barmoqlarini sindirib, ota-onasining yordamisiz kun kechirishga majbur boʻlgan. Bugungi kunda unga qanday qilib bunday bosim ostida oʻsishga toʻgʻri kelganini bilib olsak, chempionlik unvonlariga erishgani undan koʻra kamroq daho boʻlishini tushunamiz.
Uning otasi unga qoʻlga olishni oʻrgatganida toʻqqiz yosh boʻlgan, onasi esa unga birinchi sharpa darslarini bergan. AQShga koʻchib oʻtishlari esa hatto bunga ham toʻgʻri kelib, oilaviy yordamning asosiy qismi boʻlmagan. Amanda oʻz hikoyasini aytib oʻtganida: "Men uchun bu har doim oilam bilan bogʻliq boʻlgan. Ularning yordamisiz men hozir bu yerda boʻlmas edim."
Bu hikoyani eshitganda uning gʻoliblikka boʻlgan intilishi endi ancha chuqurroq tushuniladi. Uning karyerasidagi eng ogʻir jabhalarini oʻrganadigan boʻlsak, koʻrish mumkinki, Amanda oʻzini himoya qilishni juda yaxshi oʻrganib qolgan — birinchi navbatda oʻzining ichki dunyosini.
Muxlis sifatida oʻylayman: uning oilaviy ildizi va ota-onasidan olgan sabr-toqat sababi, u faqat oʻzining eng yaxshi versiyasini koʻrsatishga intilmas edi, balki oilasining umidlarini oqlashga ham qattiqqoʻllik bilan harakat qilgan. Bu unga boshqa ayol MMAchilar bilan solishtirganda gʻayrioddiy mental charchamaslikni bergan va boshqa hech kimga teng boʻlmagan chempionat unvonlariga erishishiga sabab boʻlgan.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
qani endi, oʻziga xos qoʻl uslubini oʻrganishga kelganimda, oʻz vaqtimda koʻplab qizlarni koʻrganman — gimnastika, dzyudo, boks, hamma turdagi sport turlari bilan shugʻullanganlarni. lekin bunday vijdonli, hatto mehrli „oila jamgʻarmasi“ni koʻtara oladigan faqat bitta Amanda Nunes boʻlganini aytaman. chunki u uchun hech qachon faqat oʻziga qarshi kurashmagan — onasi, otasi, hatto katta singlisi uchun ham.
men esa shunday chiqolmadim. shugʻullanaman deb olsam, uch kun oʻtmasdan qoʻlim suyaklab qolardi, oilamga yordam bera olmaganim uchun ichim tubaniga ketar edi. mana shuning uchun ham uning Atlantadagi yillarida barmoqlarini sindirib, ota-onasining yordamisiz kun kechirishga majbur boʻlganligidan dalolat olish mumkin: oʻsha jarohatlar orqali u oʻzini emas, oʻzining *keyingilarini* qanchalik himoya qilishga qodirligini isbotlagan.
qani, uning 9 daqiqa davom etgan Kovqnovska oʻyini haqidagi gaplarga qaytsak — shunday boʻlganda ikki marta nokdaun qilishga toʻgʻri kelgan, lekin ikkinchi raund oxirida boʻgʻish bilan gʻalaba qozongan boʻlsin, uning gʻoliblikdagi eng muhim holati bu uning *oʻyin uslubidagi* yoʻqotish emas, balki qoʻllarini *koʻtarishga* boʻlgan irodasi edi. oʻsha zahoti uning onasi va otasi uning qoʻlini ushlab, „boshdan boshlash“ni oʻrgatganlarida, u hech qachon qoʻlini tushirmasligini oʻylab koʻring. oʻsha qoʻllar, oʻsha ongli kurash shunchaki oʻziga emas, butun kelajagi uchun boʻlgan. va hozir uning bu chiqishlarida ayollar chempionati tarixini oʻzgartirganini koʻramiz — chunki Amanda oʻzini himoya qilishning bir usulini topgach, boshqa barcha yoʻllarni ham oʻrgandi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Amanda Nunesning shaxsiy hikoyasi u bilan tanishganlarimni hayron qoldirardi, ammo uning "gʻoliblikka intilishi" deygan so'zlaringizda, aka, oʻsha 9 daqiqa davomida uning qoʻllari toʻxtamasdi — ikki marta nokdaun qilish, soʻngra boʻgʻish! Rojdestvo oqshomidagi yorqin nurdek — qoʻllarining shunday harakatlanishi orqali oʻzining kelib chiqishi, oilasini himoya qilishga boʻlgan qarori oydinlashdi.
Oʻylaganimda, hech qachon ham shunday ehtiros bilan oʻz oilasi uchun kurashmayman, lekin unga qaraganda koʻp foyda keltirganini ham inkor etmasman. Uning Atlantadagi vaqtlari, barmoqlarini sindirishi — bu menga kurs yangi taʼlim berdi: gʻalaba shunchaki yakun emas, balki onangizning qoʻlini ushlab, "boshdan boshlash"ni oʻrganishga boʻlgan xohishdir 🔥
Nunesdagi asosiy narsa — uning yuragi. Zamonaviy forma? Yoʻq, biz gʻalaba qozonishimiz kerak edi, ammo uning shu zahoti boshlangan tarixini eshitganda, qani endi, boshqa hech kimning yuragi shunday mustahkam emas edi… va bu yaxshi — chunki jahon chempionatining eng buyuk ayoli boʻlganini bilamiz.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Jonli holatlar bilan boshlayman — 34 yoshdagi Amanda oʻz qoʻllarini ishlatishni maktabdan oʻrgangan, ya’ni qoʻl oʻrnatish va ushlab olishdek asoslar uning uchun tabiiy refleksga aylangan. AQShga koʻchib oʻtganlarida esa onasi bilan birga sharpa usulini oʻtgan — shu zahoti oʻzini himoya qilishning asosini qoʻygan.
Qizilqum1956: uning oʻyinda eng muhimi qoʻlining davomiy harakati boʻlgan — Kovqnovska bilan 9 daqiqa ichida ikki marta nokdaun qilish, soʻngra boʻgʻish. Bu yerda asosiy narsa qoʻlning oʻzini emas, balki oʻrganilgan harakatlarning uygʻunligi edi. Birinchi nokdaunlar orqali bosimni yuqoriga tortib, ikkinchi raundda toʻxtab qolmaslik — bu uning mental qattiqqoʻlligining koʻzga koʻrinmas qoʻshigʻi. Oramizda gap shundaki, uning qoʻllari oʻzining Atlantadagi yillarini eslatib, onasi qoʻlini ushlab "boshdan boshlash"ni oʻrganishga intilgan vaqtlarni qoʻriqlab kelgan.
Koʻrish mumkinki, uning obroʻsi nafaqat janglardagi gʻalabalaridan, balki oilaviy ildizlaridan kelib chiqadi. 2018-yilda UFC 224da Kormier bilan oʻtkazgan jangda qoʻlini sindirib olgan boʻlsin — lekin u tizzasiga qarab zarba berishda davom etgan. Mana shu yerda uning mental charchamasliki koʻrinib qoladi: jismoniy ogʻriqqa qaramay oʻyinni davom ettira olishi uning ichki kurashining gʻolibi ekanligini koʻrsatadi.
Koeffitsientlar nuqtai nazaridan esa uning oʻyini boshqa ayol MMAchilarnikidan 20-25% yuqori darajada taktik tushuncha bilan ajralib turadi. Uning ustunlik qilgan jabhalari oʻrtacha hisobda 67% toʻgʻri urinishlar koʻrsatkichiga ega (oʻrtacha ayol UFCchi uchun bu koʻrsatkich 52-55%). Shu sabab uning oʻyini bozorda 1.35-1.45 koeffitsientlarni osonlik bilan qozongan — chunki u oʻzining 70% toʻgʻri urinishlari bilan toʻxtab qolmasdan davom ettiradi.
Demak, uning oʻyini haqida bitta narsa aniq: Amanda qoʻlini koʻtarmoqchi boʻlganida, uning buyrugʻi butun hayotining buyrugʻi boʻlgan. Va uning chempionatlardagi 12 ta gʻalabasi shunchaki raqiblarni magʻlub qilishning oqibati edi — aslida u oʻz oilasi uchun kurashayotgan edi. Bunday yurak bilan boshqa hech kimni topmaysiz.
Chiziq siljiyapti — ushla.
O'zimni qo'llarimni ko'targan va ota-onamni esladigan bola sifatida eslab qolaman. Shunday bola bo'lardim: oilam bilan kech tushgan ovqatlar, onamning qo'liga qarab "boshdan boshlash"ni o'rganishganimni... lekin Amanda uchun bu shunchaki bolalikdan qolgan xotiralar emas, balki hayotining asosiy yo'riqnomasiga aylangan.
Uning eng qiyin paytlarida — barmoqlarini sindirib, Atlantada ota-onasiz kun kechirganlarida — bu unga faqat o'zini emas, butun oilasining umidini ko'tarishga o'rgatgan. O'ylang, 9 daqiqa davomida Kovqnovska bilan kurashayotganda uning qoʻllari to'xtamasdi: birinchi nokdaun, soʻngra boʻgʻish... bu qoʻllar allaqachon yillar oldin ota-onasining qoʻlini ushlab "boshdan boshlash"ni oʻrgangan edi.
Uning obro'si shunchaki gʻalabalaridan kelmaydi — u oʻzining oilaviy ildizlarini chempionlikka aylantirgan. 2018-yilda Kormier bilan jangida qoʻlini sindirib olganda ham u tizzasiga qarab zarba berishda davom etdi. Mana shu yerda uning yuragi: jismoniy ogʻriqqa qaramay oʻyinni davom ettira olish uning ichki kurashining gʻolibi ekanligini koʻrsatadi.
Boshqa ayol MMAchilar bilan solishtirganda uning oʻyinidagi eng katta farq — bu mental charchamaslik. Ularning oʻrtacha koʻrsatkichlari 52-55% boʻlsa, Amanda uchun bu koʻrsatkich 67% ga yaqin. Va bu raqamlar uning oʻyinining boshqa tomonini koʻrsatadi: u toʻxtab qolmasdan davom etadi, chunki uning qoʻli aslida oilasining qoʻli boʻlgan.
Demak, Amanda Nunes uchun gʻalaba oddiygina natija emas — u oʻz oilasi uchun kurashgan. Shunday yurak bilan boshqa hech kimni topmaysiz.
xG > hissiyot.
Bolaligida ham, endi esa olamga koʻrsatib turgan, qoʻllarining qanchadir ogʻriq va charchashdan oʻtib, yuragi itaruvchi chiqishlar uning oilasi uchun boʻlganligi men uchun eng zoʻr hikoya — toʻgʻridan-toʻg'ri koʻz oldimda Amanda qoʻlini koʻtarib, "qoʻying oʻsha tizzaga!" deb onasining ovozini eshitar edim deydi.
Oʻylaganimda, boshqa ayol MMAchilarning barchasi ham shunday qoʻllar bilan turmasa-da, oʻzlarining oilalarining ogʻir kunlarini koʻtarishga qodir boʻlsalar, ularning qoʻllaridagi chayqovlik ham buncha koʻrinar edi — ammo bu holatga faqat Amanda va uning oilasi kelishi mumkin edi, chunki ular uchun kurash eng oddiygina hayotning oʻzidayoq boshlangan.
Kovqnovskaga qarshi oʻynaganda u qoʻliga qarab, 9 daqiqa davomida boshini pastga tushirmadi — chunki u oʻzining Atlantadagi vaqtlarida onasining qoʻlini ushlab, "boshdan boshlash"ni oʻrganayotgan vaqtlarni eslaydi va shunday yurak bilan boshqa hech kimni topolmaysiz.
Qani, bu uning chempionlikdagi 12 gʻalabasining sababi emas, balki ularning oʻziga qanday qilib kelib chiqishi bilan bogʻliq — boshqa hech kimning qoʻli shunday ogʻir vaznni koʻtarishga qodir emas edi, demak, uning oʻyinidagi 67% toʻgʻri urinish koʻrsatkichi ham oʻzining oilasining ogʻir kunlariga qarshi kurashganining asosiy dalili.
Bolaligimdan tribunada.
Oman, keling tarixni bir chetga qo'ymay turib, bu hikoya mening qalbimda qanday alanga yoqganiga e'tibor bering. Amanda Nunesning qoʻllari — ularning shu zahoti boshlangan jangovar tarixi bor, yigitlar. Oila, ularning og'irligi va qiyin vaqtlari uning mushtini shakllantirgan, har bir harakatining orasida ota-onasining ko'zlarini ko'rsa bo'ladi.
Ushbu 9 daqiqa davom etgan Kovqnovska bilan jang uning oilasi bilan boshlangan "boshdan boshlash" ta'limining davomida ekanligini ko'ramiz. Birinchi nokdaun — bu onasining qoʻlini ushlab turgan kichkina qizning itarishi edi. Ikkinchi raund oxiridagi boʻgʻish — bu butun oilasining umidlarini ko'tarib kelgan yosh qizning qattiqqo'lligining cho'qqisi. Amanda uchun qoʻllar son-sanoqsiz boshqa narsalarga qarshi kurashgan: Atlantadagi kunlarini, ota-onasining yo'qligini, barmoqlari sindirilgan og'riqlarni...
Qani, uning 2018-yilda Kormier bilan jangida qoʻlini sindirib olishini eshitgan bo'lsangiz, bu yaxshi eslatma — Amanda uchun og'riq oddiy hayotning bir qismi edi. Uning koʻrsatkichlari 67% toʻgʻri urinish bilan boshqa ayol MMAchilarnikidan ajralib turadi, lekin bu raqamning orasida uning oilasi uchun yurgan har bir qadami yotadi. Ularning oʻrtacha koʻrsatkichlari 52-55% bo'lsa, uning qoʻllari uchun bu kurashning boshlanishi 9 yoshida otasining qoʻlini ushlab turgan kichkina qiz edi.
Demak, tarixning X deb ataganlari ham mavjud, lekin o'rtaimda toʻgʻri nuqta shuki — Amanda Nunesning yuragi uchun gʻalaba oddiygina jismoniy gʻalaba emas, u butun oilasining umidlarini tirik saqlab qolgan jangdir. Boshqalar uchun qoʻllar faqat musht boʻlib qoladi, ammo uning qoʻllari esa butun hayotining qoʻrsuvchisi boʻlib xizmat qilgan.
Bu hikoyani tinglaganimda darrov o'ylab qolaman: uning qoʻllari osmonni qanchadir baland ko'targan bo'lsa, oila unga yer bilan mustahkam bog'lanishni o'rgatgan. Shu sabab boshqa hech kimning qoʻli shunday ogʻir vaznni ko'tara olmaydi.
Avval sana, keyin bahslash.