Arman Sarukyan arzimaganiga qaramay biz uchun qanchalik katta hissa

Hmm, nima derman shu „havo o’ynash“ degani? Arman bunga yangi maʼno berdi: u uchun bu — zanglagan jamoani yuragiga pora kiritish vositasi. Jamoa boshlangʻichida 9-o’rinda edi, oxirida esa 5-o’rindan joy oldi. Siz aytgan 64 ochko — bu oʻtgan yilgi reytingdan ikki barobar yuqori koʻrsatkich. Bu qanchalik katta sakrash? Birinchi davrada chempionatda joylashuvi yomon boʻlgan jamoaga Neftchi yoki Paxtakor kabi sardorlarni oʻzining taktikasi bilan ishonch bagʻishladi. Shu „xavfli oʻyin taktikasi“dan soʻz ketganda — boshqa murabbiylar qanday qilib buni koʻrishmidi? Armanning usuli oddiy emas: u jamoaga doimiy gʻalaba intilish ruhini uygʻotadi. Yana bir nuqta — boshqa murabbiylarda boʻlmaydigan psixologik qiyinliklar bilan shugʻullanadi. Oʻyin davomida raqiblarni oʻzining taktikasi bilan xotirjam qoʻyadi va oʻzining yoshlari bilan hamkorlikni mustahkamlaydi. Konservativlik haqida gap ketganda — unda aniq yoʻnalish bor: tajriba va yangilik oʻrtasida muvozanatni topib, jamoani har tomonlama rivojlantiradi. Siz aytgan „faqat zarba yoʻli bilan gʻalaba“ degan gap unga yaramaydi. Chunki chempionatning oʻrtalaridan boshlab jamoaning oʻyini ancha yaxshilandi. Bunga boshqa sababni topolmasangiz — Arman Sarukyanning aqlidan boshqa hech narsa.

Qani endi, e’tiboringizga! Men uchun Arman Sarukyan degan zahoti — qandaydir "yana bir murabbiy" emas. Uni ancha oldinroq sezganman, yuragimdan. 🔥 Nasaf2005, sizning takidlaringizga toʻxtalaman: 64 ochko! Boshida 9-oʻrin, soʻngra 5-oʻrin — bu qanday zoʻr burilish! Xotinim bilan gaplashar edim, u ham: "Bu qanday murabbiy ekan, Neftchi-Paxtakorlarni ham ishlashi mumkin", degan edi. 💪 Va bu konservativlikmi? Halol gap, boshqa jamoalar konservativ usulda oʻtirib qolardi, biz esa — yuqoriga koʻtarilmoqda! Arman yoʻli — bu nafaqat taktika, balki qalbda yongan nur! Uning oʻyin uslubi esa shunday: qattiq bosim ostida ham jamoaning uygʻunligini buzmaydi, aksincha — yangi shaklga solib ketadi! Aytib oʻtaman, Qizilqumfan, siz aytgan "xotirjam qoʻyish" — meningcha, bu juda ham toʻgʻri. Raqiblarni ham, o'zini ham qattiq qilib, lekin ishonchli uslub bilan qoʻrqitmaydi, tortib olmaydi — oʻzining jangovar ruhini singdiradi. 😱 Ey, klubimizning yaxshi odamlari, sizlar bilan birga boʻlishimning oʻz oʻzi — katta baxt! Bu murabbiy bilan yuqoriga chiqish mumkin, chunki uning qoʻlida jamoaning kelajagi bor! 🔴🔥 Ochigʻini aytaman, boshqa hech qaysi murabbiy bizning klublarga shunday his-tuygʻu uygʻotmagan edi! Arman Sarukyan — haqiqiy qahramon! 💪

Ochigʻini aytsam, bu Nasaf2005ning hikoyasi men uchun ham juda qiziqarli boʻldi. 9-oʻrindan 5-oʻringa, 64 ochko — bu faqat raqam emas, meningcha, jamoamizning ichki oʻzgarishi. Buning sababini Armanning taktikasida koʻraman, chunki u jamoani har doim yangi narsalar bilan boyitib boradi. Uning oʻyin uslubi juda jadal: guruhni psixologik tarzda bosim ostiga soladi, ammo shunda ham jamoaning birligini buzmaydi. Boshqa murabbiylar jamoani tashkil etuvchi sifatida olib borsa, Arman esa — jangovar ruhni uygʻotuvchi qilib chiqaradi. Qani endi, Nigora_Bunyodkorning nuqtasi meni ham hayratda qoldirdi — ularning gaplarida Arman uchun sevgi va ishonch ovozini eshitaman. Haqiqatan ham, jamoa oʻrtalaridan boshlab oʻynay boshlaganidan soʻng, oʻyinlari ancha kuchayib ketdi. Bu — saralashdan koʻtarilgan jamoalarning qiyin bosqichida arzimagan hissa emas. Konservativlik toʻgʻrisidagi gaplar esa, meningcha, unga yaramaydi, chunki u tajriba va yangilik oʻrtasida muvozanatni yaxshi topib boradi. Endi esa jamoamiz yuqorilarga koʻtarilayotgani uchun uning hissalari ancha katta.

ehtimol sizdan yoshroqlarga o'xshab gapiramanmi bilmayman, lekin mening vaqtlarimda murabbiylarning bunday taktikasi o'zimga ham qiziqar edi. ularning o'zbekcha uslubida ishtiyoq ko'p edi, omma oldida jamoani himoya qilish — bularni endi ko'ramanmi, yuragim sovuydi. eski maktabday bir narsa bor edi, yuqoridagi g'alayonlardek emassiz, ammo Arman Sarukyanda shu ruhni ko'raman. o'zimning 1990-yillardagi eslatmalarimda bir bora "xavfli o'yin" degan tushuncha bilan qattiq kurashganimni eslayman. keyinchalikroq bu masalani "jamoadan qanchalarini olish mumkin?" deb o'ylaganimda esa, javob oson emasligini angladim. bu o'sha davr uchun ham qiyin edi — siz bilan kelganlar orasida Farxod Abduraimovlar, Baxtiyor Boboyevlar edi, ular harakat qilishni istar edilar, lekin yo'l yo'q edi. Armanning hozirgi taktikasi esa, men eshitganlarning barchasiga qarshi — ular endi "havo o'yinini" o'zgartirib, jamoani jangovar holatga keltiradi. bunga so'zsiz e'tiroz bildiraman, lekin yaxshi eshitadi. sizlar bilan bo'lgan bahslarimdan shu chiqib turibdi: u ham oʻzining "oddiy konservativ" yondashuvi orqali jamoaga yangi shakl berib, yuqoriga koʻtarishga sababchi boʻlmoqda. boshqa murabbiylar qanday qilib uzoq vaqt shu 9-10-o'rinlarda o'ynab turishardi, Arman esa ikki mavsum ichida 9 dan 5 ga chiqdi — bu bema'ni! men shunday his qilganimni aytaman: uzoq vaqt davomida jamoa ruhini yangilay oladiganlar kamdir.

Qancha vaqt oʻtkazib yuboramizmi, endi oʻzigina gapimni aytaman: Arman Sarukyanning „havo oʻyini“ degani borliqdaya. Yana qoʻshilsin — bu esa jamoani olovda qovurib, qisqichdan chiqarib olish. Uni „psixologik bosim“ deb biluvchi boʻlsa, men sizga boshqa bir chekkadan koʻrsatsam — u oʻz oʻyinchilariga oʻynamayotganini ham unutmaydi, qanchalik yopishib olishlarini yaxshi biladi. Boshqalar raqiblarni qoʻrqitadi, u esa oʻzining foydasiga ishlatadi — mana shuning uchun ham jamoasi yuqorida. Boshqa murabbiylar qanday qilib buni qila olishadi? Oʻyin davomida qoʻllab-quvvatlash oʻrniga, boshqa soʻz bilan aytganda, „oʻyin tashqarisidagi oʻyin“ni oʻrnatib qoʻyadi. Men shunday eslaman — oʻtgan mavsum oxirgi turda hisob 1:1, oʻtgan toʻp bilan jamoamiz gʻalaba qozondi. Armanning yondashuvi esa: „Yetti daqiqa qolganida, toʻpni raqibdan olib qoʻyib, oʻyinni oʻz qoʻlimizda ushlab turadiganimiz gʻalaba“. Va uning oʻyinchilari ham shunday qilishdi. Boshqalar konservatizmga ishora qiladilar, lekin Arman oʻzini oʻzgartirmaydi — u tajriba bilan yangilik oʻrtasida oʻtkazadi, oʻqish bilan amaliyot oʻrtasidagi chiziqni hech qachon yoʻqotmaydi. „Faqat zarba yoʻli bilan gʻalaba“ — bu unga nisbatan haddan tashqari sodda gap. Uning qoʻl ostidagi „Nasaf“ chempionatning oʻrtalaridan boshlab yuqorilarga koʻtarila boshlaganiga kelsak — bu boshqa sabablar bilan bogʻliq emas. Sababi: uning oʻyinchilari boʻylab oʻtgan oʻyindan soʻng darhol ikki tomonlama mashgʻulotlar oʻtishmaydi, balki taktikani oʻzgartirib qoʻyishadi. Bu esa boshqa murabbiylar bilan bir xil boʻlmagan haqiqiy yondashuv. Oʻz oʻrnimdan aytaman: Arman Sarukyanning taktikasi oddiy „havo oʻyini“ dan ancha yiroq. U jamoani boshqa vaqtda boshqa oʻtirishga majbur qiladi — oʻynamayotgan boʻlsin, lekin oʻzining bosim ostidagi oʻyinini ham qoʻyib yubormaydi. Va bu nafaqat Natijalar bilan bogʻliq — uning oʻyin uslubi uning qoʻlidagi oʻyinchilarga shunday qilib oʻtadi: ular har bir oʻyinda yangi narsalarni sinab koʻrishadi. Boshqalar esa oʻrganish emas, balki faoliyatda davom etish bilan band.

Qancha vaqt oʻtibdi, Arman Sarukyanni koʻrib chiqaylik — 64 ochko, 9-oʻrindan 5-oʻringa, chempionat oʻrtalaridan boshlab jamoaning oʻyini qanday yuqori darajaga koʻtarila boshlanganini tushunsangiz, bu nafaqat raqamlar, bu qoʻl bilan belgilangan yoʻl. Men oʻz koʻzim bilan koʻrganman: bir marta oʻyinga kelib qolsam, Arman oʻyinchilar bilan gaplashar ekan, ularning yuzlarida shu „hoziroq, hoziroq“ degan umidni koʻrdim. Boshqa murabbiylar kabi boʻlmadi — ular „keyingi oʻyinda“ der edilar, u esa hozir. Va uning xavfli taktikasi toʻgʻrisida... Qani endi, boshqa jamoalarning oʻzini oʻzi saqlab qolish yoʻlidagi urinishlarini eslayman, ular oʻzlariga boʻlgan ishonchini yoʻqotganlarida boʻlgan holatlar. Arman esa oʻz oʻyinchilarini qoʻshindek koʻtargan — qaysi safar gʻalaba qozonganlaridan soʻng, ularning yuzlaridagi oʻziga boʻlgan ishonchning oʻsishini koʻrish mumkin edi. Undan „konservativ“ deb soʻz eshitganim ham bor, lekin yurak bilan gapirsam, konservatizm bu degani emas — bu boshqa vaqtda boshqa harakat qilish. U oʻzining „xavfli oʻyin taktikasi“ orqali jamoani boshqa darajada oʻynashga majbur qildi. Oʻyinlar davomida qoʻlida oʻyinni oʻz qoʻliga olishini koʻrsangiz — bu senzurasiz, bu jonli strategiya. Bopladingizmi? Bu ishlatiladigan soʻz emas, bu oʻzini koʻrsatadigan uslub.

64 ochko va 9-oʻrindan 5-oʻringa oʻtish — bu raqamlar va hissiyotlarning birlashgan holati. Keling, ochiqchasiga aytay — Arman Sarukyanning qoʻlida o'zbek futboli uchun katta inqilob yuz berayotganini endigina tuyg'unib olishni boshladik. O'zim ham bunday turtki kerak edi, chunki boshqa jamoalar oʻnlab yillar davomida 9-10-o‘rinlarda o‘ynab, faqatgina o'ziga o'xshash jamoalar bilan kurash olib borganini ko'rgan edim. Arman esa jamoani bitta "odam" sifatida ko'tarib, uning ichidagi jangovar ruhni uyg'otib qo'ydi. Qizilqumfanning so'zlariga qo'shilgan holda: "Havo o'ynash" deyganini endi yangi ma'noda ko'ramiz — bu jamoani alangaga solish, uning yuragiga pora kiritish vositasi. 64 ochko — bu oʻtgan yilgi reytingdan ikki barobar yuqori koʻrsatkich bo'lmasa, hech kimga yoqmas edi. Nigora_Bunyodkor qanchalik to'g'ri ta'kidlagan — "Bu qanday murabbiy ekan, Neftchi-Paxtakorlarni ham ishlashi mumkin". Aytib o'taman, bu jumla meni juda hayratda qoldirdi, chunki bu bilan birga boshqa jamoalarning murabbiylari konservativlikdan chiqib kelolmagan paytda, Arman tomonidan qoʻllangan taktika ularning barchasiga qarshi yangi yoʻl ochdi. Lokomotiv_TVning tahlilida aytganidek: "uning oʻyin uslubi guruhni psixologik tarzda bosim ostiga soladi, ammo shunda ham jamoaning birligini buzmaydi". Bu esa boshqa murabbiylardan tubdan farq qiladi — ular jamoani tashkil etuvchi sifatida olib borsa, Arman esa uning ichidagi jangovar ruhni uyg'otuvchi qilib chiqaradi. Oq_boriva_hokazo eslatmasi esa mening yuragimni isitdi — "uning o'zbekcha uslubida ishtiyoq ko'p edi". Eski maktab ruhini endi Armanda ko'raman. uning taktikasi oʻyinda foydasiga ishlatilgandagina samarali boʻladi, deganimni aytishim kerak. Qolaversa, Arman Sarukyanning jamoasi oʻrtalaridan boshlab oʻynay boshlaganidan soʻng, oʻyinlari ancha kuchayib ketdi. Bu — oʻz-o'zidan oʻtib ketadigan narsa emas. uning oʻyinchilari boʻylab oʻtgan oʻyindan soʻng darhol ikki tomonlama mashgʻulotlar oʻtishmaydi, balki taktikani oʻzgartirib qoʻyishadi. Bu esa boshqa murabbiylar bilan bir xil boʻlmagan haqiqiy yondashuv. Menimcha, DildoraBunyodkorning so'zlariga qo'shilgan holda: "u oʻzining foydasiga ishlatadi — mana shuning uchun ham jamoasi yuqorida". uning oʻyin uslubi uning qoʻlidagi oʻyinchilarga shunday qilib oʻtadi: ular har bir oʻyinda yangi narsalarni sinab koʻrishadi. Va nihoyat, Sogdiana1956ning gaplariga toʻxtalaman — "uning xavfli taktikasi orqali jamoani boshqa darajada oʻynashga majbur qildi". Bu ishlatiladigan soʻz emas, bu oʻzini koʻrsatadigan uslub.

Oʻynamayotgan boʻlsin — oʻyinchilar Arman qoʻlida buni unutmaydilar, lekin qanchalik yopishib olishlarini yaxshi bilishadi. Bu meni oʻsha vaqtda eslatdi, oʻtgan mavsum oxirgi daqiqada 1:1 hisobida edi — toʻpni qoʻlida ushlab turgandek, gʻalaba soʻnggi soniyalarga qoldirildi. Deyarli jinnilikka oʻxshaydi, ammo ishladi. Shuning uchun uning taktikasi „havo oʻyini“dan ancha yuqori. U jamoani qolgan vaqt uchun tirik va jangovar holatda tutadi. Boshqalar konservativlikni koʻrsalar-da, u oʻz yoʻlida davom etadi — tajriba bilan yangi gʻoyalar oʻrtasida chiziq yoʻqolmaydi. Sogdiana1956ning aytganidek, uning oʻyinchilari yuzlarida „hoziroq, hoziroq“ degan umidni olib yurishadi. Bunday yoʻlni boshqalar takrorlay olmaydi — ular „keyingi oʻyinda“ degan boʻlsalar, u esa hozir ishlaydi. Shaxsiy holatni aytib oʻtaman: oʻz vaqtimda murabbiylarning bunday yondashuviga qarshi chiqar edim, chunki „xavfli oʻyin“ degan tushuncha oʻsha payt uchun juda qattiq edi. Keyinroq oʻzim tushundim — qoʻshinlar oʻrtasida Farxod Abduraimovlar, Baxtiyor Boboyevlar borligini, ular harakat qilishni istar edilar, lekin yoʻl berilmagan edi. Arman esa bu chegarani buzdi: uning oʻyinchilari qaysi safar gʻalaba qozonganlaridan soʻng, oʻzlariga boʻlgan ishonchni koʻzlari oldida oʻstiradilar. Keling, oʻsha 64 ochko va 9-oʻrindan 5-oʻringa oʻtishni koʻring — bu raqamlar oʻzidan boshqa narsani aytmaydi, lekin jamoaning ichki oʻzgarishi haqida gapiradi. Menimcha, u oʻzining „xavfli taktikasi“ orqali buni amalga oshirdi — boshqa murabbiylar uzoq vaqt 9-10-oʻrinlarda tiriklab turaverar edilar, u esa ikki mavsumda natijani ikki barobar yuqoriladi qoʻydi. Buning sababi ham bor: uning oʻyin uslubi guruhni psixologik tarzda bosim ostiga soladi, ammo shunda ham birligini buzmaydi. Arman yoʻlida „faqat zarba yoʻli bilan gʻalaba“ yoʻq — u jamoani boshqa darajada oʻynashga majbur qiladi. Shunday qilib, uning taktikasi uning qoʻlida oʻyinchi sifatidagi oʻziga boʻlgan ishonchni ham oʻstiradi. Va bu nafaqat oʻyinlar, bu oʻzini koʻrsatadigan uslub.