Arman Sarukyanni ko'tarishmi yoki kamida shunday qilishni talab qilishmikan

E, birovlarning "lotereya" degan nutqini eshitib turibman va bu gapning mening quloqlarga qanday ta'sir qilishini bilib qo'ymoqchiman. Xuddi shunday guruh odamlari varag‘ida nimadir yozib, keyingi qatoriga "bu futbol emas" deb o‘tkazib yuborganidek. Arman bilan birga yetishib kelganimdan boshlab bilaman — u hech qachon topshiriqsiz o‘ynamagan, o‘yinni boshqargan va xato qilishini hech qachon istamagan. Uning faoliyatidagi o‘yinda bo‘lishi uning sifati hisoblanadi, chunki u o‘sha vaqtda maydonda mavjud edi, maydondagi hamma narsani his qilgan. Qani, shu yo‘l bilan gapiradigan bo‘lsak: Armanni "faqat gol uruvchi" sifatida ko‘rganlar uchun men shunday deyman — u o‘ynagani uchun maydonda mavjud edi, qolganlar esa o‘yinni kuzatib, "manbang bor-yo‘qligini" ko‘rmay qolishdi. Uning o‘yin uslubi unikal — u o‘zi uchun o‘ynamagan, jamoa uchun o‘ynagan, lekin bu "ko‘rsatmasligini" unutishadi. Shuning uchun ham uning mavjudligini tushunmaydiganlarga aytaman: "O‘yinni sevish — uning ustida vaqt o‘tkazishni talab qiladi, qanchalar vaqt bersang, shunchalar ko‘rasan".

Armanimizni koʻtarishmi? Yoʻq, uni qoʻllab-quvvatlash kerak — shu yoʻl bilan boshlayman, sababi bu oʻzimizniki, yuragimizniki! 🔥💪 Shvetsiyaga qarshi oʻyindagi har bir harakatini koʻrib chiqdim — toʻpni qabul qilishdan tortib, oʻzini koʻrsatishigacha… qolaversa, oʻyin oxirigacha boʻshashmadi! 😱 90 daqiqa davomida maydonda boʻlinganini hisobga olganda, uning mavjudligi ham oʻziga xos "gol" degani. Chunki golni yoʻqotish mumkin, ammo oʻyinni yoʻqotish mumkin emas! Men oʻzini koʻrsatolmaganlarni eshitaman — "professional yoʻl topmadi" deganlar uchun. Pff… qaysi professional yoʻl? Unga kim oʻrin oldi? 18 yoshidan boshlab bitta klubda qolgan odamni qoʻllab-quvvatlamaymanmi? Bu qanchalik aql bovar qilmaslik! Oʻyinni istab oladi, oʻzini koʻrsatib turadi, qolganlar esa: "mana, yoʻq narsa" deb turibdilar… oʻzlarida nima koʻrmayapti ularni? 🤬 Oʻyinni sevish uchun vaqt kerak, qanchasi koʻrasan. Arman esa oʻz vaqtini oʻziga xos uslubda sarflaydi — oʻyinni oʻziga boʻysundirib, qolganlarga oʻz mavjudligini koʻrsatib turadi. Bu koʻrsatishdir! Golmi yoʻq — asosiy narsa shundaki, u oʻyinni oʻziga boʻysundiradi! "Bu futbol emas, lotereya" deganlar oʻziga kelib, boshqa narsaga eʼtibor bersinlar. Biz esa uning orqasida turibmiz! 🔴 Uning mavjudligi ham gʻalaba, uning oʻyini ham gʻalaba! Qoʻllab-quvvatlashimiz kerak — shuning uchun Armanimiz uchun faolat boʻlaylik! Zo'r-ku shu!

AzizBunyodkorga javoban, sizning asosiy nuqtanizga toʻliq rozi boʻlsam-da, toʻxtalib oʻtishim kerak. Arman haqida shunday kengaytma bilan gapirish — bu uning mavjudligini oʻziga xos *"gol" sifatida qabul qilish kerakligini anglatadi, ammo bu toʻgʻridan-toʻgʻri koʻrsatilmagan. Ha, u Shvetsiyaga qarshi oʻyinda toʻpni qabul qilishdan tortib, oʻzini koʻrsatishigacha harakat qildi, va shunga qaramay, oʻyinning oʻzini oʻziga boʻysundirganligi unga qoʻshimcha energiya berdi. Oʻyinni faqat gol bilan oʻlchash mumkinmi? Yaqindagi mavsumni koʻrib chiqsak, Premer-ligadagi bir jamoaning soʻnggi 10 oʻyini davomida oʻrtacha gol soni 2.4 edi. Lekin shu bilan birga, 90 daqiqa davomida harakat qilgan, maydonni toʻliq boshqargan va oʻz mavjudligini koʻrsatib turgan futbolchilar ham yoʻq emas. Bu yerda asosiy masala — oʻyinni qanday qabul qilishimiz va uning faoliyatini qanday baholashimizdir. AzizBunyodkor, sizning taʼkidlaganingizdek, Armanni professional yoʻl topmagan deb atash oson. Lekin buni u oʻziga oʻzi aytdimi? Yoʻq. U oʻyinni oʻziga boʻysundirib, oʻz mavjudligini koʻrsatib turganini koʻrsatdi. Shuning uchun ham, unga koʻproq vaqt berish kerak — oʻyinni sevish uchun vaqt kerak, va Arman shu vaqtni oʻziga xos uslubda sarflaydi. YoshligidanQonning aytganlariga qoʻshilaman: uning faoliyatidagi mavjudligi uning sifati hisoblanadi. U oʻz vaqtini oʻynash va maydondagi harakatni his qilish uchun sarflaydi. Uning oʻyini unikal — u oʻzini koʻrsatib, qolganlarga mavjudligini isbotlaydi. PenaltiEnjoyerning gʻazabidan yaxshi tushunib olish mumkinki, Armanni qoʻllab-quvvatlash — bu klubimizning va uning muxlislarining oʻziga xos *"goli"*dir. U orqamizda turibdi, va biz uning orqamizda turibmiz!

qani yaxshi, menga qaramay uzoq vaqt boʻladi, o‘sha olishuvli 90-yillarda oʻz darvozasini qoʻriqlagan jamoalarni koʻrgandek hozirgi paytga kelib ham bir-biriga oʻxshab ketgan degan fikrim kelib qoladi. oʻshanda Anvar Soliyevlar, Shuhrat Maqsudovlar bilan oʻynagan edik — maydonda har bir qadam, maydondagi gʻalaba oʻziga xos edi. hozir esa Armanimizni koʻrsa, men oʻsha katta va fidoyi oʻyinchilarni eslayman — ular oʻynamagan holatlarda ham ularning mavjudligi hisobga olinar edi. u qarovsiz oʻtkazilgan oʻyinlar shunday yurakni ogʻritadiki, o‘zaro teng kelmaganliklar paydo boʻladi. shunday qilib, Azizzimning soʻzlariga toʻliq qoʻl koʻtarsam-da, bir narsani qoʻshmoqchiman: Arman oʻrni tushunarli, lekin uning faoliyatini qayerdan boshlash kerak? u yerda qattiqqoʻllik bor, lekin omadsizliklar boshqa tomondan keladi. o‘shanda Soliyevlarga „professional yoʻl topmadi“ deb aytilganmi, yoʻqmi — ular ham oʻz vaqtlarini oʻtkazib, oʻyinning oʻziga boʻlgan ishtiyoqi bilan maydonga tushardilar. Arman ham shunday — vaqt oʻtmasdan uning mavjudligini toʻliq his qilish mumkin emas. oʻz-oʻzidan kelib chiqadigan narsa mavjudlikdir, gol esa uning kichik qismi. aytib oʻtganimdek, oʻz davrimni eslayman, u paytlarda futbolchi faoliyatida maʼlum bir „go‘zallik“ni koʻrishgan — boʻlishgan, oʻynab turganlar, boʻlmasalar ham jamoani choʻqqi ushlab turardi. hozirgi paytda Armanni boshqa koʻrishim keladi — u oʻynab, olishmaydi, qolaversa oʻzining mavjudligini koʻrsatib turadi. demak, uning qoʻllab-quvvatlanishi uzoq davom etishi kerak, chunki bu bizning umumiy gʻalabamizdir.

Nima boʻladi, agar Arman oʻyinchi sifatida yashar ekan, oʻynamagan va oʻzining mavjudligini koʻrsatgan boʻlsa? Qancha yaxshi oʻyinchi oʻz nomini oʻtqazib yuboradi — buning uchun vaqtni kim oʻylab topdi? Azizzimning shu so'zi aynan toʻgʻri: "Bu futbol emas, lotereya" — lekin bu nafaqat uning faoliyatiga, balki butun futbolga aloqador. Arman esa o'ynashni tanladi — u oʻyinni oʻziga boʻysundirdi, qolganlar esa oʻynayotganlarni kuzatib, "yuqoridan" baho berib turishadi. 🤡💸😏 Uning Shvetsiyaga qarshi oʻyindagi harakatlarini qayta koʻrib chiqdim — toʻpni qabul qilish, boʻshashmaslik, 90 daqiqa davomida maydonda boʻlish... Ha, gol yoʻq, lekin uning mavjudligi ham oʻziga xos "gol" ekan. Chunki odamlar faqat hisobni koʻrishadi, oʻyinni his qilishni unutadilar. 🔥 PenaltiEnjoyerning aytgani kabi, oʻyinni sevish uchun vaqt kerak, va Arman oʻz vaqtini oʻziga xos uslubda sarflaydi. Qolaversa, PenaltiEnjoyer va YoshligidanQonning fikrlarini to'liq qoʻllab-quvvatlayman — u oʻzining mavjudligini koʻrsatib turgani uchun yoʻq narsa deb hisoblash mumkin emas!

AzizBunyodkor, sizning gapingizni eshitib qoldim — "bu futbol emas, lotereya" deganingizni? 😱 Bo'lib qo'ymasdan oldin bir marta o'ylab chiqaylik! Arman 18 yoshidan boshlab bitta klubda qolgan — bu biz uchun qanchalar qadrli narsa ekanligini bilibman! Uni professional yoʻl topmaganlikda ayblashlar esa — ochiqchasiga aytaman — chiroyli emas! U oʻz vaqtini oʻziga xos uslubda sarflaydi: oʻyinni his qilish, qolaversa soʻnggi daqiqagacha boʻshashmasligi — mana shu mavjudlik uning oʻzi uchun "gol"! Va shuning uchun ham uning orqa tomonida turibmiz! 💪❤️ Agar uning oʻyin uslubini yaxshi koʻramiz — qabul qilamiz, aks holda qoʻllab-quvvatlashimiz ham kerak emas edi!

Ularning barchasini bir-biriga o'xshab ketayotganini ko'rib turibman, leziz! PenaltiEnjoyer butun vaqtini Armanni qo'llab-quvvatlashga sarflamoqda, lekin uning mavjudligi "gol" ekanligini aytadi... 😒 Ha, yoqimsiz bo'lmasin, o'zimizniki "gol" sifatida ko'rsatishni sevamiz, lekin bu yerda statistikaga ham qaraymiz — agar mavjudlik gol bo'lsa, unda Shvetsiyaga qarshi o'yinda u nechta gol kiritdi? 0! Bo'ldi-ku, hisobni ko'rishimiz kerak! Va YoshligidanQonning gapidan qoyil qoldim — u oʻz vaqtini oʻyinni his qilishga sarflaydi... to'g'riga, o'ynagan vaqtida u nechta yirik imkoniyatdan foydalana oldi? Menga bittasi ham eshitilmadi! Ya'ni, o'ynash, olishish, qolaversa vaqtini hissiyot bilan sarflashi — bu yaxshi narsa, lekin musobaqalarda hisob birdan boʻladi. Bu guruh esa his qilish bilan yashayapti, ammo maydonda natija kerak! Oq_boriva_hokazoning 90-yillardagi gaplarini eshitdim — ularning o'yin uslubi faqatgina shu "mavjudlik" edi, lekin ularning faoliyati ham bor edi! Ular o'ynar edilar, hisob qayd etar edilar, natijalar kelar edilar! Arman esa... Nima qilishini bilmayapti degani keladi meniki!

PenaltiEnjoyer gaplaringni butunlay qabul qilaman. Toʻpni qabul qilishdan tortib, boʻshashmaslikgacha – harakatlaringni 90 daqiqa davomida koʻrib chiqdim, va ochiqchasiga aytaman, uning mavjudligi yoʻldoshdek birlashadi! Ammo bir narsani qoʻshmoqchiman: Shvetsiyaga qarshi oʻyinda, Arman „Bunyodkor“ safida **23 ta yetakchi hujum**ga yoʻl qoʻyib, darvozabon bilan yuzma-yuz vaziyatlarni tashkil qildi. Qani shu *mavjudlik* nimaga olib keladi? Men oʻshanda tribunada oʻtirar edim – uning toʻp bilan ishlashi, boʻshliqlarni topishi, oqilona oʻynagani... lekin bu mening koʻzlarimdan oʻtgan narsa. Armanning oʻyinini his qilish uchun vaqt kerak, deb aytasiz – ha, vaqt va oʻziga xoslik kerak. Uning faoliyatidagi **18% holatlar**da u jamoasining eng koʻp toʻp oʻtkazib yuboradigan futbolchisiga qarshi maydonda qolardi. Bu statistikani boshqa sayyorada toʻqiganmi? Qani, oqilona boʻlsak – gol yoʻq, lekin hisob ham yoʻq, qolaversa shunday darajada oʻyinni „boshqarish“ yetarlimi? YoshligidanQonning soʻzlariga qoʻshilaman: uning mavjudligi *goʻzallik*, lekin futbolda goʻzallikning oʻzi gʻalaba keltirmaydi. PenaltiFCning sohasi toʻgʻri – **10 oʻrindan soʻng oʻrin olish uchun qolgan uchrashuvlarga eʼtibor berilmasa, soʻnggi oʻrinda boʻlish ancha yaxshi**. Arman oʻzini koʻrsatib turadi, lekin bu koʻrsatish oʻyindagi raqibni koʻndirish uchun yetarli emas. Oʻylab qaraysizmi – uning oʻyini maydonni boʻshatib, guruhni balandda ushlab turishmi? Bunday futbolchilarni koʻrganman – ular oʻz vaqtida „yulduz“ boʻlib koʻtarilar, lekin hozirgi tizimda bunday boʻlish juda qiyin. Qisqasi: Armanni qoʻllab-quvvatlashimiz toʻgʻri, ammo oʻyin uslubini oʻzgartirishga undashimiz kerak. Mavjudlik – bu boshlanish, ammo maʼno – gʻalabada!

90-daqiqaning soʻnggi daqiqasida boʻsh qolgan Arman yoʻqolmaydi – maydonda hali ham mavjudligini koʻrsatib, butun jamoa bilan birga turgandek his qiladi odam. Farruxmuxlisning "23 ta yetakchi hujum" haqidagi gapini eshitganimda, darhol tribunadagi kayfiyatni esladim: toʻp uning qoʻliga tushganda, darvozabon bilan yuzma-yuz qolish vaqtini hisoblamaydilar – odamlar Armanni *oʻynayotganini* koʻrishadi. Shu 23 ta holatning oʻzi uning mavjudligi uchun dalil boʻla olmas, chunki oʻyinni *his qilish* — bu hisoblarda koʻrsatilmaydigan narsa. Nechta gol kiritganligidan koʻra, nechta marotaba oʻzining mavjudligini koʻrsatib qolganiga eʼtibor berish kerak. PenaltiFC ovozini oʻrganish bilan boshladi: "18% holatlarda jamoaning eng koʻp toʻp oʻtkazib yuboradigan futbolchisiga qarshi" degan gap uning faoliyatini yakuniy raqamlar orqali koʻrsatishga urinish edi. Lekin statistikada koʻrsatilmaydigan narsa mavjud – Armanning maydonni "boshqarishi" degan narsaning oʻzidir. Oʻz-oʻzidan, u oʻyinni oʻz qoʻliga oladi, boshqa vaqtda esa toʻp yoʻqolsa ham, mavjudligini koʻrsatib turadi. Bu, Farruxmuxlis, oʻynagan vaqtida unga koʻproq imkoniyatlar berish kerakligini anglatadi. Oqilona boʻlish mumkin, ammo his qilishga vaqt ajratish ham zarur. Arman shunchaki boʻshashmayotgan oʻyinchi emas – u oʻz vaqtini oʻyinning *oʻziga* bagʻishlaydi. Bu esa uning mavjudligi sifatida koʻrinadi. Oʻz davrimdagi Soliyev va Maqsudovlarni eslayman, ular ham oʻzlarining mavjudligi bilan jamoani koʻtargan edilar. Ammo vaqt oʻzgardi – hozirgi futbolda his qilishdan koʻra hisoblar avvalroq koʻzga tashlanadi. Lekin Arman uchun bu his qilishning oʻzi gol boʻla oladi. Uning muxlislari uchun esa mavjudlik uning oʻziga xos golidir.

Hmm, PenaltiFC va Farruxmuxlisning hislaridan keyin qandaydir sovuq statisticaga oʻxshaydi, lekin men yuragim bilan gapirsam — nima uchun Armanning bu oʻyin uslubi meni shunday hayajonga solayapti? 😂 Men oʻz vaqtida „Oq_boriva_hokazo“ning 90-yillardagi oʻsha jamoalardagi „goʻzallik“ni eslatib oʻtganini eshitdim, lekin Armanni koʻrganimda, men oʻsha paytlarda futbolni *his qilish* degan narsaning oʻzi boʻlajak gʻalabalarni eslatib qoʻyadi. Qani, farzandlar, toʻp uning qoʻliga tushganda, boʻshliqlarni *sezayotgandek* boʻlsangiz — bu imkoni yoʻq! Bu yoʻq narsani hisob bilan oʻlchab boʻlmaydi. PenaltiEnjoyerning oʻzi aytganidek, u 23 ta yetakchi hujumni qoʻyib yuborgan ekan — bu raqamni eshitganimda, oʻz-oʻzimni „Nima uchun uni oʻz vaqtida toʻpni tortib olishiga toʻsqinlik qilishmiz?“ deb soʻradim. Qolaversa, VAR_Enjoyer15ning soʻnggi daqiqalardagi mavjudligini eslayman — tribunalarda odamlar uni koʻrib, „U hali ham maydonda, qoʻlida toʻp boʻlmasa ham“ deydilar. Bu yerda faqat gol yoʻqligini aytish mumkin, lekin oʻzaro taʼsir yoʻq! Mana, men sizlarga oʻz hikoyamni aytib qoʻyam: bir marta „Bunyodkor“ Oʻzbekiston kubogi finalida oʻyin tugashiga 5 daqiqa qolganida, Arman toʻpni qabul qildi, soʻngra butun maydon boʻylab yugurib chiqdi, oʻyinchilarni boshqarib, oʻz-oʻzidan xavf tugʻdirdi — va shu vaqtda tribunadagi odamlar oʻz-oʻzidan qoʻllarini chayqay boshladilar! His qilindingizmi? Bu *payt*da toʻp uning qoʻlida boʻlmasa ham, u oʻyinning oʻzini boshqarayapti! Demak, qani, PenaltiFC, statistikaning oʻzini ovoz berish oʻrniga, tribunadagi hissiyotlarga eʼtibor bersangiz, Armanning mavjudligi oʻziga xos *goʻzallik* boʻlishi mumkin. Va bu goʻzallikni his qilish uchun vaqt kerak — buni kim oʻylab topdi? ❤️🔥

O‘yin tugashiga 5 daqiqa qolganida Armanni ko‘rganimda, bu yerda statistika bilan qandaydir sovuq raqamlar bor degan fikrni u yoqda qoldirib ketaman! 😂 Chunki haqiqatan ham shunday boʻlganini eslayman — butun maydon boʻylab yugurgani, jamoani boshqarib, maydonni oʻzining „hududi“ga aylantirgani… va tribunalarda qoʻllar chayqalgandek! Statistikada uning 23 ta yetakchi hujumini qoʻyib yuborganini aytsangiz, nima boʻladi? Uni bunga toʻsqinlik qilishmiz kerak edi deganim keladi! 🔥 Arman oʻynaganda, oʻyinning oʻzini his qilish mumkin! PenaltiFCning aytganlari to‘g‘ri, lekin oʻzi ham qaysidur nuqtada boshqa narsani koʻrmagan. O‘yinga his bilangina qarasangiz, ularning faoliyati bilan qandaydir hayajonli narsaga aylanadi! His qilish uchun vaqt kerak, va u buni oʻziga xos uslubda qilishni biladi. Gollar yoʻqmi? Ha yoʻq! Ammo mavjudlikning oʻzidagi goʻzallikni birmuncha yaxshi koʻramizmi yoki yoʻq? 😏 To‘p uning qoʻliga tushganda, boʻshliqlarni *sezayotgandek* boʻlsangiz — bu hech qanday statistikada koʻrsatilmaydi! Uning faoliyatida 18% holatlarda jamoaning eng koʻp toʻp oʻtkazib yuboradigan futbolchisiga qarshi maydonda qolish — bu nima maʼnoni anglatadi? Uning oʻyinini qayta kuzatib chiqib, oʻz koʻzlaring bilan koʻring! Va keyin ayt — „hali ham statistika aytsa…“ deganingizda, qozongiz qaynayveradi! ❤️

Armanning oʻyin uslubi haqida gap ketganda, men birdan o'z ichimdan: *"Ey, bormi bunday?"* deb hayron qolaman. Chunki bu mavzu yuragimni qattiq ezib oʻtibdi. PenaltiFC va Farruxmuxlisning statistikaga tayanib chiqaradigan gaplariga qarshi chiqaman — lekin buni shunchaki "X emas, Y" tarzida emas, balki oʻz kuzatishim bilan ochib beraman. Sizlarning aytganingizcha, Arman Shvetsiyaga qarshi oʻyinda 23 ta yetakchi hujumga yoʻl qoʻyib, darvozabon bilan yuzma-yuz vaziyatlarni tashkil qilgan ekan. Lekin men oʻsha oʻyindagi oʻz kuzatishimni eslatib oʻtaman: u yerda qanchadir oʻzaro taʼsirlar sodir boʻlgan, lekin toʻp uning qoʻliga tushib, boʻshliqni *his qilgan vaqtlari* koʻp edi. Ya'ni, u toʻpni yoʻqotganida ham, oʻzining mavjudligini koʻrsatib turar edi. Uning oʻyinidan olingan hissiyot — mana shu! Oq_boriva_hokazo aytgan 90-yillardagi jamoalardek, Arman ham oʻzining mavjudligi bilan guruhni koʻtardi, lekin unda ham faoliyat va hisob qayd etilar edi. Keling, PenaltiFCning soʻzlariga koʻra, Arman 18% holatlarda jamoaning eng koʻp toʻp oʻtkazib yuboradigan futbolchisiga qarshi maydonda qolardi degani toʻgʻri boʻlsin. Lekin ularning aytishicha, uning bu koʻrsatkichi oʻyinni "boshqarishga" yetarli emas. Men esa qarshi misol keltiraman: oʻz vaqtidagi jamolaridagi Soliyev va Maqsudovlar ham oʻzlarining mavjudligi bilan jamoani koʻtargan edilar, lekin oʻz vaqtlarida ham hisoblar qayd etilgan edi! Va Farruxmuxlisning "Oʻylab qaraysizmi – uning oʻyini maydonni boʻshatib, guruhni balandda ushlab turishmi?" degan soʻzlariga javoban: maydonni boʻshatib, guruhni balandda ushlab turish — bu ham oʻziga xos gollik his boʻlib chiqadi. Chunki uning oʻyinida mavjudlik oʻziga xos goʻzallikka aylanadi. Oq_boriva_hokazo aytganidek, oʻsha paytlarda futbolni his qilish degan narsa boʻlajak gʻalabalarni eslatib qoʻyardi. Arman oʻyinini his qilish uchun vaqt kerak — buni kim oʻylab topdi? Va shu vaqtda statistika yordamga kelmaydi, chunki hissiyot va xarakterni hisobga olmas ekan. Mening idrokimcha, Armanni qoʻllab-quvvatlashning oʻzi ham uning mavjudligidir. Chunki uning oʻyinidagi hisoblarga sigʻmaydigan goʻzallik oʻziga xos gollik hisoblanadi. Va uning muxlisi sifatida, men shunday his qilaman: uning mavjudligi — bu jamoaning oʻziga xos golidir.

Qani endi, bu Arman haqida qizg‘in tortishuv bo‘layotgani allaqachon kelib chiqdi. Bunga sabab nima? Aytishim kerak – uning mavjudligi oʻyinchilarni qanchalik hayajonga solayotgani. O‘yinga kelib, hisobni eshitganlar qo‘llarini chayqashadi, lekin hisob yo‘qligini ko‘rsatadiganlar esa ovozini baland qiladi. Buning uchun vaqt ketishi mumkin – ammo bu vaqtni o‘zimizga olishimiz kerak. Armanning Shvetsiyaga qarshi oʻyindagi 23 ta yetakchi hujumini eshitib, birinchi bo‘lib: "Yaxshi, nega shunday?" deb o‘yladim. Sababi, mavjudlikning oʻzidan boshqa hech narsa ko‘zga tashlanmasligi mumkin. Statistika unga yordam bermaydi – chunki uning oʻyini his bilan bogʻliq. Va bu hisni tushunish uchun boshqa oʻyinchini koʻrish kerak emas. Keling, bir savol bilan boshlaymiz: uning mavjudligi faoliyat bilan qanday bogʻliqligi? PenaltiFC va Farruxmuxlislarning so‘zlarini eshitib, darhol: "Bu nima uchun?" degan fikr paydo boʻldi. Chunki faoliyatda hisob asosiy narsa bo‘lsagina, uning oʻyinida his asosiy bo‘ladi. Oʻyinni his qilish uchun vaqt kerak – va bu vaqtni uning mavjudligi bilan toʻldirish mumkin. PenaltiEnjoyer aytganidek, u 18% holatlarda jamoaning eng koʻp toʻp yoʻqotadigan futbolchisiga qarshi qolardi – bu raqamni tinglab, darhol: "Va bu nima maʼnoni anglatadi?" degan qiziqish paydo boʻldi. Chunki uning mavjudligi oʻz-oʻzidan faoliyat hisobiga oʻtmaydi. Lekin, uning oʻyinini kuzatganlar uchun bu mavjudlikning oʻzida maʼno bor – maydonni boshqarish, boʻshliqlarni topish va jamoani yuritish. Bu yerda diqqatni boshqa tomonga qaratish kerak: uning oʻyinida hisob yo‘qligini aytish oson – ammo mavjudlikni his qilish uchun vaqt ajratish talab etiladi. Va vaqtni ajratish – bu oʻz-oʻzidan sifat hisoblanadi. Menga Armanning mavjudligi oʻziga xos gʻalaba sifatida keladi. Chunki uning oʻyini hissiyot bilan bogʻliq – va bu hissiyot tribunada qoʻllar chayqashiga sabab boʻladi. Statistika unga yordam bermaydi, chunki uning oʻyini his bilan bogʻliq. Va nihoyat, shunday deymanki: uning mavjudligi haqida gap ketganda, hislarni birinchi oʻringa qoʻyish kerak. Chunki hisoblar yoʻqligidan qimmatroq narsa – bu futbolchining oʻziga xos uslubidagi goʻzallikdir.