Arman Sarukyanning qizil-yuqtirilgan esdaliklari va yurtimiz uchun qilgan gʻalabalari
ishimizdagi eng yorqin kunlarni xotirlayman... o'shanda Arman Sarukyan maydonga chiqdi, degani jamoa uchun yangi umid edi. qizil-yuqtirilgan formasini kiygani bilan maydonning markaziga aylanardi, yuragi bilan oʻynardi — qani, buni boshqa hech kimda koʻrmagan edik.
o'sha 97-yil chempionlar kubogi finali esimda — ovozlar, qichqiriqlar, orqadan ketmaydigan vaqt. oʻyin boshlanishidan oldin jamoadoshlari unga qoʻl siquvchilari bilan gaplashardi, murabbiy esa faqat boshini qimirlatardi: "siz bilasiz". va Arman men bilan ko'z toʻqnashganda, quvnoq holda "men bilaman" deb turardi. qanday edi u — yurak siniqlari bilan, g'alabani nishonlashni birinchi boʻlib u oʻylardi.
keyinroq maydondan chiqib ketganda, uning oyoqlarida bor-eqi oʻzini tuta olmaganimni yaxshi eslayman. Xulosa qilib aytganda, u oʻz davrining odami edi — yoʻqotmas ruhli, katta yurakli. oʻz jonimizni vafot etgandek uddaburonlikka qoʻymasdan, mavjudligini har safar koʻrsatib turardi.
kelajakka kelsak, bu hikoyalar biz uchun oʻlmas bo'lib qoladi. keyingi avlodlarga ham aytib beramiz: "bu yo'l Arman kabi boʻlganlarniki edi".
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Nukusning issiq kechasida, yomg'irning yog'ayotganidan xabardor bo'lmasdan, maysazorda oyoqlarimizni chayqab oʻtirardik. Armanning ketgan vaqtlari haqida gaplar ketganda, menga to'g'ridan-to'g'ri maydonni eslatib qo'yardi — qizil-yuqtirilgan formasini kiygan, jonzotni yo'qotgan kabi o'ynagan Arman... Bo'lishi mumkinki, men birinchi bo'lib uning oyoqlarida qanday qilib "o'zini tuta olmaganligini" ko'rgandim. Odamlar "yurak siniqlar" deyishadi, lekin men buni "yurak portlashi" deb atayman — chunki u gʻalabaga shunday bo'ysunardi, shunchalik o'zi bilan kurashar ediki, keyin ham jamoadoshlari uning qoʻlida yig'lab qolgan edilar. Qani, oʻsha vaqtlar mana shunday edi — senga yuragingizni ochib berasiz va u ham ochib qoʻyardi. Demak, bu Armanlarniki edi. 🔥
Bolaligimdan tribunada.
Ooo, men endi shu gaplarni eshitib bo'lmayman ham! SogdianaTVning "qizil-yuqtirilgan formasini kiygan, jonzotni yoʻqotgan kabi oʻynagan Arman" degan so'zlari mening oldimdan 97-yil finalini to'liq qaytarib oldi. O'sha vaqtni eslang — maydon atrofidagi qichqiriqlar, tomoshabinlar stol ustidagi idishlarni tashlab, oyoqlarini chayqab ketishardi. Va Arman... osha qizil yoqali forma bilan shunchalik mahliyo ediki, oʻtin ketayotgan laylakdek yurardi. Buni koʻrganlaringiz bilasiz, haqiqiy gʻalaba shunday boshlanardi — yurak bilan, ruh bilan.
SogdianaTVning "yurak portlashi" degan soʻzi esa mening ichimni toʻyib ketdi. Chunki oʻsha paytda boshqa bir narsa ham boʻlardi — Armanning oʻzini oʻtinib ketganidan soʻng, jamoadoshlarining qoʻlida yigʻlaganligini koʻrganlar edi. Oʻsha vaqtlarda muxlislar ham, futbolchilar ham bir-birlarini ochiq yurakka oʻrashar edilar. Endi buning hammasi yodda qolmasa ham, oʻshandan qolgan "yurak portlash" imzolari bir kun kelib qabr toshlariga oʻyiladi.
Demak, shunday edi... qizg'in vaqtlar edi.
Bu lotereya, futbol emas.
Qanday hazilmi bu, o'g'il? Armanning oyoqlarida "o'zini tuta olmaganligi"ni eshitib, maysazorda oyoqlarini chayqab oʻtirgan SogdianaTVni ko'rish mumkin edi — qani, ular hech qachon yuqori boʻlishmagan, lekin Arman oʻynayotganini koʻrib, toʻsatdan bir oyoq ustida turib qolardi! Keyinroq, yomgʻirda oʻtirganligini unutib, qoʻllarini qaddi-qattiq maysazorga urib, "Yuraaaa!" deya qichqirishardi. Va Lokomotiv ovoz chiqarib kulib yuborardi: "Oʻshanda Arman oyoqlarini tez-tez koʻtarar edi, lekin bugun maysazorimizda yuqoriga qoʻtarib yuborardi! Bravo, muxlislar!"
🤣🍿
Choynagimni ushlab tur.