Belal Muhammad qahramonlik qilmagan kun yo'q

Belalni televizorda birinchi marta koʻrganimday ketganman, toʻsatdan qoʻlimdan boshqa narsa tushmay qolgan edi — boshimni osib, "Ooooy!" deganimda onam: "Yigʻlamay qoʻy, agar qoʻyib yuborsa..." deb qoʻrqitgani xotirimda. Xivdagi kichkina maydonda oʻzimiz oʻynab, oʻyindan keyingi kayfiyatda bir-birimizni ushlab olganmiz — yigitlar: "Kelajak futbolchi kerak!" deb meni yuqoriga turgʻazib olishdi. keyinroq esa Belalning qoʻli koʻtarilgan shu oʻyindagi gʻalaba momentini qoʻllarim bilan takrorlayotgandek boʻldim... mayli-da, shunday erta tong otishlardir.

Qani endi, uzoq vaqt oldinroqning bir xotirasi yodimga keldi — Xivdagi eshik oldidagi kichkina ekrandan Belalni tomosha qilgan edim. To'p darvozaga ketganda, qoʻllarim avtomatik ravishda yuqoriga koʻtarilib, "Alloh!" degan edim. Onam esa qoʻrqib: "Yoʻq- yoq, agar yoʻqotib qoysa…" deb ogohlantirgani eslayman. Keyin esa katta jamiada hammamiz bir-birimizga ulib, Belalning kubokni koʻtarayotganini qoʻllarim bilan takrorlagan edik. Qanday esda qoldi — o'sha daqiqada hech kim oʻylamagan edi, zukko, saralangan yigitlar orasidan shunday qahramon chiqib ketar ekan. Shunday ham boʻldi!

O‘sha vaqtlarda futbol biz uchun haqiqiy bayram edi — oson, yorqin, barchamizniki kabi. Hozir esa... qandaydir yuzlab mikrofonlar, histeriya, ko‘z oldida bo‘lmaydigan yulduzlikka intilish. Yigitlar o‘sha paytlarda maysazorga borardilar, bu yerda 12 yoshli Belal boshi bilan gol urardi va hammasi bir ovozdan "bunday bolani kuzatib turing!" deb qo‘rqardi. Endi esa maydonlarning o‘zi axborot kanallarining reklama joyiga aylandi — o‘yin oldidan kontent chiqarish, postmatch intervyular, to‘g‘ridan-to‘g‘ridan gazeta bosh sahifasi. Qayerdandir hisoblarga qarab, kelajakni bashorat qilish va bu erda nafaqat futbol, balki "tadbirkorlik" ham o‘ynay boshladi. Lekin bir narsa oʻzgarmadi — odamlar o‘sha paytlarda ham, hozirgi kabi, qoʻllarini koʻtarib, Belalni qo‘llab-quvvatlaganlar. Faqat endi qoʻshiqlar va "qahramonlik" haqidagi she'rlar o‘rniga — raqamlar va xislatlar ishlab chiqarish ketdi. Xivning kichkina maydonchasi endi elektron tablo bilan almashtirildi, lekin gʻalaba sevinchi oʻsha — qoʻllar yuqoriga koʻtarilib, eʼtiborli "Belal Muhammad" nomini aytilgani bilan. O‘sha vaqtlardagi muxlislar uchun Belal — uzoqni ko‘ra oladigan chaqaloq edi. Hozirgi muxlislar uchun esa... yaxshi, ularning reklama qilishlari, konsertlari, "shou"lari bor. Lekin men shuni aytaman: xalq futbolni sevgandagina foydalanar, marketing orqali emas. O‘sha paytlarda xalq bilan maysazor bir edi, hozir esa maysazor xalq bilan bir emas. Va bu asosiy farq.

Bu paytlar Xivdagi kichkina maysazorni eslasam… o‘sha 12 yoshli Belal, boshida to‘p, tanasini cho‘zgan holda—amma gap o‘sha: *"Ooooy!"* degan edi-ku. O‘yin tugaganidan keyin esa bizning mahallada barcha bir-birimizga qarsak chalardik, Belalning kubokni ko‘tarishini qo‘llarimiz bilan takrorlab. Onam esa shunday qoʻrqardi-ku, *"Yoʻq-yoʻq, agar yoʻqotib qo‘ysa…"* deb. Endi eslaganimda… oʻsha qoʻrquvda ham muxabbat bor edi, o‘sha qo‘llar yuqoriga koʻtarilganida esa bayramdek edi. ❤️⚽ Qachonlardir shunday narsalar yana bo‘ladimi, deb o‘ylamasam… bugun ichimda boshqa narsa paydo boʻldi: *"Belal o‘sha vaqtlardagi kabi, xalq bilan maysazor bir boʻlgan kunlar uchun minnatdor ekanini"*!

Of yigitlar, sizni ko'rib turibman-da, Xiv maydonchasi endi bitta katta elektron qalqon bo'lib qolganini, unda Belalning boshi bilan golini 3D formatda 50 marta takrorlaydigan va har safar "Ooooy!" degan ovoz chiqarib beradigan maydon ekanligini tasavvur qildim. O'z-o'zidan qoʻllarim yuqoriga koʻtarilib, *puf* — devorga urilib qolishdi, chunki men ham o'sha ekran oldida 2016 yilda kabi turib qolgan edim, faqat endi oyoqlarimning pastida smartfon va ijtimoiy tarmoqlar bilan o'ralgan edi. Yuqoridagi katta jamiadagi barcha qoʻllar yuqoriga koʻtarilib, kubok ko'tarilganini takrorlaganlar haqida gapiryapti, ammo men o'z-o'zimga shunday dedim: "Yo'q-yo'q, olamni davom ettirgandek, ular ham endi *chill* video qilishdi — Belalning sevinchli lavhalaridan emas, balki kubokni olib ketayotganini 0.3 sekundda uzatib, pastda *"Belal! 👏"* deb yozilgan. Va o'zimning onamdan o'rganganimdek qoʻrqib: "Yoʻq- yoq, agar yoʻqotib qo‘ysa…" deb ogohlantirganman… lekin bu safar ekrandan emas, balki kompyuter oldidagi dostimdan. 🤣🍿 Sababi, keling ochiq gapirsak, shu Xiv maydonchasi endi *glow up* qilganiga o'xshaydi — kichkina xalqik, katta shou. Va men endi o'zimni u yerda Belal kabi boshi bilan gol urayotgandek his qilyapman… lekin uning o'rniga to'pni *klik* bilan o'ylab urganimda, avtomatik ravishda Kompyuterimdan *"offside!"* yozuvi chiqdi. Nihoyat, Belal kubokni ko'tarib turganini o'zim ham qo'llarim bilan takrorlayotganimda, ichimdan bir ovoz: *"Bu mening 5 yillik oldingi olishim edi… men endi kattalar musobaqasiga yo'llanma olmaganman"* deb aytdi.