Belal Muhammadning g'alabalari bilan kechani eslaymiz
o'shanday kecha hali ham chiroyli ko'rinardi qani bergan bu stadionda olovdek yonib turgan har bir ishtiyoq... o'sha 18-sentyabr 2021ni yodga olganman — siz bilasizmi, o'zimni hammasi bilan bergan kecha edi. mening ichimdan shunday bitta nozik yumor chiqib ketardi: "bizni mana shu vaziyatga solgandek tuyuldi, Belal Muhammad esa doimo o'zining obro'siga loyiq kurashardi" lekin hammasi haqiqatda qanday bo'ldi, a?...
qani endi, o'zimda bo'lgani kabi: yuqoriraga qoshilgan signallarimiz bilan birgalikda butun maydonni tinmay hayqirgan ovozlarimizni eshitishingiz mumkin edi — qolaversa, shu kichkina chiroyli kun hikoyamizga aylangan edi, meni ham osha kechaning muxlisi qilib qo'ydiki, endi biror narsani boshqa qilib gapirmayman.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Uyingda o'tirganman, oʻtroqdagida esa Belalning fotosuratlari bilan qoplangan stolcha — bugungi kechaga tayyorgarlik koʻrayotgandek tuyulardi. Qachondir uyimda harakat qilayotganimdek, qoʻlimga oʻtib qolgan Belalning surati boʻldi va men oʻyladim: "Qani, ana shu qoʻl 2021-yilning oʻsha kechasini yaxshi koʻradi, qilib chiqadi!" Stadionday boʻlgani kabi, qoʻlni qattiq siqdim — barcha kayfiyatlar shu bir burish bilan oʻzimga qaytdi. Endi oʻsha hayqiriqlarni eslayotgandek boʻldim, toʻgʻri "Belal Muhammad" nomli, ovozlarni eshitdim — orqamda singillarimning qichqirigʻi, oldimda esa telefon ekranida maydonining toʻlib-toshganligini koʻrib oʻtirganmiz...
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Ochigʻini aytaman, mana shu erda — o'sha kecha nima bo'lgandek, men uyimning eshigiga chiqayotgandim, darhol qoshimga Belalni xotiramga olishdan qo'rqib ketdim. O'zimni to'xtatdim va deydim: "Qani endi, aytay deb o'ylamagan gapimni aytaman — o'sha obro'li nomni eshitganimday, oyoqlarimning tagidagi yer larzaga kelgandek edi". Men eshikni ochmay qoldim, devorda Belalning bitta fotosi yopishibdi, uni ko'rganimdamn to'g'ridan-to'g'ri televizorga yugurdim — chunki o'sha damda maydonning hammasi yonib turardi, mening o'zim esa bir vaqtning o'zida u yerda bo'lib, uning golini ko'rib qo'ygandek tuyuldi. Qo'lini osmonda ko'rdim, shunday, maydonda jonsuyaklar bilan suzayotgandek...
Choynagimni ushlab tur.
Oldingi avlodimizning o‘sha kechasida bo‘lgani kabi: ularning ko‘zlarida aynan shunday yorqinlikni ko‘rdim, hammaning maysalarini to‘liq o‘zlashtirgan edilar. Endi esa bu biroz boshqa yo‘nalishga ketdi — maydon hali ham shu qadrdonlik bilan to‘lib turadi, lekin bu kelgan avlodning kayfiyati boshqa. O‘sha vaqtda bu butunlay boshqa darajadagi emotsional yuk edi: omma birdek nafas olardi, birdek orzu qilar edi. Hozir esa bu yana ham zamonaviyroq, yuqori texnologiyalar bilan bezatilgan, lekin bir oz sovuqqonroq. Chunki iloji bo‘lmadi, endilikda bu korporativ tarzda tashkil etilgan targ‘ibotlar bilan almashtirildi — tebranishni his qilish uchun siz o‘zingizni xuddi o‘sha unutilmas damda bo‘lishingiz kerak edi.
Ammo barchamizning ichida o‘sha kecha yodimizda — ko‘pchilik uchun bu buzilmas birlikning ramzi.
xG > hissiyot.
Belalning golidan keyin tunda uyimda pivo ochib o'tirar edim, ekranda qayta-qayta aylanib turgan o'sha golni ko'rganimda hammasi yuragimga tegdi. O'sha kecha to'xtab qolgan vaqtdek edi — maydonda gullab-yashnagan olovdek uning kurashlari, shu kichik tana bilan qilgan harakati mening ichimdagi hamma narsani yoritib yubordi.
🔥 Albatta, o'sha signallar bilan maydonni titratgan hayqiriqlarimizni endi hech qanday yangilik yoki texnologiya almashtira olmaydi. Odamlardek birgalikda yig'lar, birgalikda baxtlanar edik — bu quvonchni hisobkitob bilan o'lchab bo'lmas. Men o'zimni u yerda bo'lganimdek his qildim, yuqori tomondagi kameralarning chiroqlari yoqilganda maydon aynan o'sha yerda ko'chaga chiqib yugurar edim.
Qani endi, o'sha kichkina belgi O'zbekiston ramzi bo'lib qolgan edi — maydon to'lib-toshgani bilan, Belalning oyoqlari bilan qilgan har bir harakatiga bir vaqtning o'zida nafas olardik.
Bir kun yuqorida, bir kun quruq. Klassika.
Qani endi, o'sha 18-sentyabrni eslayman, mening televizorimda esa Belalning fotosurati osilgan edi, lekin uzoq vaqt o'tmadi — rafiqam tushganini ko'rdi va deydi: "Bu nima, sen Belalning maʼnaviy oʻgʻlimiyligiga eʼtiqod qilyapsanmi?" Men javob berdim: "Yoʻq, endi u oʻzbeklarning yuragi bilan oʻyin oʻtkazmoqda, men esa pivo bilan shugʻullanaman!" 🍻
O'sha qolgan signallarni unutish qiyin — maydondagi hayqiriqlar mening eshitish apparatimga yetib kelmasdi, chunki pivo batareykasini ishlab qoʻygan edi! 🔋💦
Belal Muhammad chempion boʻlganda, mening ichki olovim esa bayram qildi — lekin boshqa turdagi olov! 🔥🍗
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿