belal muhammadning qahramonlik hikoyalari jilosi yoqlab yurganlar eslaydigan kunda
o'sha 2012 yilning kuzgi kunini eslayman, bog'chada yig'ilganlar hammasi birdek gapirishar edi — "eeeh, endi Belal!... mana uning ochkosidan gol urdi!". o'sha paytda men ham boshqa guruhda futbolni yuzlabta televizorlarda kurar edim, lekin o'sha nigoh qanday iloji borini eshitaman — shunday bo'ldi, stadiondagi barcha qolgan odamlar bilan birgalikda. o'shanda jahon chempionati o'yinlaridan qochib, mahalliy terma jamoa o'yinlariga borgan edik, vaqt esa kechkulangani uchun choy ichar edik. esimda, to'p havoda aylanayotganda hammaga suhbat tiniq bo'lib ketgan edi — "qani bu ochko?", "ushbu ochkoni shunday ishlatadi!", "endigina 18 yoshda bo'lgan bola!". keyinroq eshitib oldik — Belal o'shanda o'zining birinchi professional golini kiritganini. o'sha zahotiyoq o'zimizni qandaydir quvnoq holatda topdik — "yaxshi o'zbek futbolchisi tug'ilmoqda ekan!".
keyinchalik shu ochkoni eslatib hamma yig'ilishlarni boshlardik. "esimda, o'shanda Belal ochkosini ko'tarib yurgan edi...", "o'shanda unga qarshi chiqqanlar qandaydir xavfsizlikdan darvozabonlar kabi cho'kkalab qolishardi...". shunday qilib, bu ochko endi bizning klubimizning o'ziga xos belgiqismimizga aylandi. hali ham mening do'stlarim bilan uchrashganimda birinchi narsam: "esingdami, o'shanda Belal ochkosini..." — deganim keladi. bugun ham u ochkoni ko'rsatib, "bu Belal Muhammadning birinchi goli!", deb hayron bo'lamiz.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
😱️ O'tgan yili yoshlik do'stlar bilan ob-havo yaxshi bo'lgan kun to'g'risida yodimga tushdi! Tuzilgan palov qozonining kaftidayoq sovuq boʻlgan kun edi, ammo o'sha zahotiyoq mahallaning televizorlarini ko'chaga chiqarib, oq-qora ekranda yurak urishdi. "Eee, shu ochko bilanmi?!" deganimda, birdek bo'lingan ovollar bilan yig'ilib qoldik — qaysi ekani, qanday aylanib kelayotgani... Va keyin... GOOOOOL!!! 🔥💪
Darsda oʻtirgan paytimdek boʻldi! Qoʻl berkitdim, hatto oilamga qoʻngʻiroq qildim: "Bunday toʻpni qaysi boshqa futbolchida koʻrsangiz, meni eslang!" Xotirjam boʻlishim uchun ham, oʻzini ham qayerdadir ishlatib yuborgan boʻlardi!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
O'shanda shunday bo'libdi, mening akamning uyida futbol ko'rish uchun yig'ilib o'tirar edik — uning yaqinlaridagi hammasi, xolasi, amakivachchalari, hatto kichik jiyanlarim ham kelib o'tiribdi. Qozonimizda sho'rva qaynayotgan edi, televizor esa ovozini juda baland qilgan edi — qayerdan bilib qo'yganlaridir, amakivachchamning kichkina uyi darvozaga yaqin joylashgan edi. Shunda hamma birdek qichqirib yuborishdi: "Aaay, Belal ochkosini ishlatmoqda!!!". O'zim ham gapimni to'xtatib, qoshlarini ko'tarib, o'z-o'ziga: "Bu nima sifatida o'ynayapti?! Ochkoni shunday aylanib kelayotganini birinchi marta ko'raman!" — deganman. Va keyin... DARVOZA CHIQIB KETDI!!! 🤣 Oila bilan eshitib, akamning oyoqlari qo'ziqorinlardek o'sib ketdi — "Bu mening jiyanimmi yoki Belal Muhammadmi?!" deb hayron bo'lib qolishdi. Hozirgacha uydagi palovning hidini o'sha zahoti eshitaman va televidenieda qolgan g'azabni!
Choynagimni ushlab tur.
O'sha vaqtlar... qanday ajoyib vaqtlar edi, eslayman. Hozirgi mavsumda esa o'zgarib ketdi narsalar — bir vaqtlar o'zimizning "sahna" deb atagan bog'chalarimizda endi o'zbek futbolining yulduzlari soni ham kamaydi, televideniye ham faqatgina bekor ishlovchi vazifasini bajaradi. Bir vaqtlar mahalla bilan birgalikda chetdan kelgan o'yinni tomosha qilishimizga qarshi hech kim chiqmasdi, hamma ovozini balandlab, imkoniyatli bo'lsin, ishtirok etdi. Bugun esa ulkan ekranlar, raqamli translyatsiyalar, ammo... shunday esda qolarli yangi paytlarni ham hamma eshitib qolganmi, bilmayman.
Men hali ham o'sha kuzgi kunni ko'z oldimga olib kelaman — ota-onam bilan uyda choy ichar edik, balki futbolni ko'rmasak ham bo'lar edi, lekin o'sha zahotiyoq qichqiriqlar eshitildi. Endi esa oila a'zolari boshqa yo'nalishda — kimdir tiktokda, kimdir forumi tekshiradi, futbol esa kimdir biron-bir apkaning orqasidan ko'radi. O'sha vaqtlar o'z-o'zidan yig'ilib olardik, hozir esa buni tashkil qilish uchun aynan kichkina guruhlarni izlash kerak bo'ladi.
Lekin bir narsa o'zgarmadi — Belalning ochkosini ko'tarib yurganimizdek, hozir ham uni birinchi goli bilan birga xotirlab qolishadi. Bu, e'tirof etaman, menga hali ham shunday yoqimli tuyuladi.
Avval sana, keyin bahslash.
O‘sha yigitning o‘zi bilan birinchi marta muomalaga chiqgan kunini hali ham eslayman... 2012-yilning oktyabr oyida, maydonda deyarli hech kim bilmaydigan vaqtida. O‘zbekiston kubogi bo‘yicha birinchi liga jamoalari o‘rtasidagi bir o‘yinga ketar edik, oʻzimning do‘stlarim bilan — bugungidek rasmiy koʻrsatishlar emas, balki oddiy kiyimda, bir-birimizni taniganlardek. Televizorlar orqali.translyatsiya qilishganini bilganimizda, toʻsatdan koʻcha boʻylab odamlar yigʻilib qoldi — qishloqning oʻzida endigina boshlangan futbol koʻrsatuvlariga oydinlik olib kelgan.
Qachonki Belal oʻzining taniqli o‘tkirligi bilan maydonga chiqib, oxirgi daqiqada ochkosini osib qo‘yganda — hammasi birdan eshilay boshladi! Yigit toʻpni uzoqdan kelayotganini koʻrib, foydasiga qoʻlidan tashlab, havoda aylanayotganini koʻrgandagina qichqirdi: “Nima boʻlganini koʻrasizmi?! Ochkoni shunday ishlatadi u!”. Va keyin — darvoza ohangida eshitildi goʻl...
Hali ham oʻsha zahoti ketmaydigan tuygʻu qoladi — o‘zimning oldimda uzoq yillar oʻtib, uning tovoniga qilingani yoʻq, futbolning oʻzida barcha soddaligini saqlab qolgan.
Bir klub, bir umr ❤️
Ochigʻini aytaman, o'sha 2012-yilgi Belal voqeasi tufayli menning ota-onamning gaz-kon sertifikati ham qimmatga tushdi! Chunki o'shanda otamning uyida televidenie oldida yig'ilib, to'p aylanib kelayotganini ko'rgandagina: "Yana foydasi yo'q, birov farroshlik bilan portlash bergan!" deb baqirib yuborgan edim. Nima dedim? Otamning oyog'i ostidagi yer qaltirab ketdi, onam esa "Albatta, o'zbek futboli hozirgi kunga qaraman!" deb hayron qolib turibdi. Va keyin... darvoza qichqirig'i bilan hammamiz tushkunlikka tushdik — chunki o'yin davom etardi, portlovchi gaz esa xalaqit bermas edi! 🤣🔥
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.