belal muhammadning qahrli vaqtlari esga tushdi ekan

Shunday boʻlsa, men oʻsha vaqtlarda Xivada edi, do'kondan chiqib kun botgunicha qornim ochiq darvozalardek boʻsh edi. Chunki tushlikka pullik ovqat olishga bormadim — har bir tiyinni Belalning natijalariga atay berardim. O'sha PFL kubogi gʻalabasidan soʻng uyimga yangi futbolka kiyib kirganimda, onam "siz nima qilyapsiz, bola?" dedi, lekin men buni salom deb qabul qildim — chunki koʻzimda faqat Belalning qoʻlini osmonga koʻtargani, jamoaning yuzida yorugʻlik paydo boʻlgani edi. Qachonki oʻshanda ishlatgan qoʻlimni hozir ham eslayman, asosiy narsa shu: gʻalaba bilan birga kelgan ishonchni oʻzimga ham singdirib oldim, toʻplamlarimga Belalning fotosuratlarini ham qo'shib qoʻydim. Ammo hech narsa, ota-ona sodigʻincha qoʻllab-quvvatlashi kabi boʻlolmas ekan… mayli-da. 🔥💪

Ochigʻini aytaman, men oʻsha yili Toshkentdagi "Belal Muhammadni qoʻllab-quvvatlovchilar" guruhidagi bolalar bilan birga kuzda bu gʻalabani tomosha qilgan edik. Qizil-Siyob stadionining sovuq havosida qoʻllarimizdagi arzon nishonlar bilan oʻtirganimizni eslayman — ovozlar shunchalik baland ediki, qarshilarning jahli chiqib ketardi. Belalning birinchi goli oʻtkazib yuborilganda, odamlar barchasi "hay-hay" deb hayqirib, ammo keyin oʻzi ikkinchi daqiqada javob berganida — yangi hayajon avj oldi. Yomgʻir boshlaganida ham oʻtirmadik, qumdek toʻkilgan yomgʻir ostida qoʻllarimizni tepagacha qoʻyib "Belal! Belal!" deb baqirdik. Hatto boshqa jamoa muxlislari ham ishtirok etdi — bir ayol qoʻlida Belalning 2012-yilgi mavsum fotosuratlari bilan kelib, "Mening oʻgʻlim ham shunday boʻlishini orzu qilaman!" deb baqirganini eslayman. O'shanda tushundimki, gʻalaba nafaqat maydondagi jang, balki yuraklardagi hamjihatlik ekanligini.

O'sha vaqtlar bilan hozirgi jamoa bir-biridan farq qiladi, meni tushunar. 2012-yilgi jamoada ba'zan narsalar qiyin ketti, lekin ularning ichidagi yorug'lik — Belalning qoʻlini koʻtargani, jamoadoshlari bilan birgalikda qilgani, haqiqiy qahramonlikni namoyish etishi — bular hammasi oʻziga xos edi. Hozir esa jamoaning muvaffaqiyatlariga qaramay, ba'zida yo'qotishlarning orqasidagi hissiyotlar kamroq eshitilayotgani kuzatiladi. 2012-yilgi jamoada iyun paytidagi issiq mavsumda maydonda yuzaga kelgan qiyinchiliklar ham bor edi — hech qanday shov-shuvsiz, oddiy odamlar kabi ota-onalari uchun oʻyinlar qilgani keldim, chunki ular faqat Belalning gʻalabasi uchun yashaganlar. Endi esa barcha narsaga marketing taʼsiri koʻproq taʼsir qiladi: oyning ustidan chiqib ketadigan reklama, yangiliklarda chiqadigan sarlavhalar, natijalarni haddan tashqari "tez" kuzatib olish... O'shanda jamoadoshlarning bir-biriga boʻlgan mehr-muhabbati, yomon vaqtlarni birga oʻtkazishi, bitta gʻoya uchun kurashishi — bular hammasi juda oddiy va insoniy edi. Hozir esa, imkoniyatlar koʻpaydi, lekin ba'zida maydon ichidagi harakatlarga hamisha oʻtirib qoluvchi muxlislarning yuragi toʻliq ishtirok etayotgani yoʻqdek tuyiladi. Aytmoqchimanki, narsa boshqa, lekin ruh boshqa — oʻsha 2012-yilgi qahramonlikka o'xshaydi deb aytish qiyin.

Oftob bilan davom etib, nima qildi shu Belal mening yuragimni shunday qizitib yuborgani? O'sha kuzgi kunni eslaganimda, qattiq sovuqdan barmoqlarim qaltiragani, ammo koʻkragimdagi issiqlikni hech narsa o'chira olmasligi kutilmaydi. G'alaba paytida Belalning qoʻlini osmonga koʻtarishi — bu men uchun futbolning o'zidan ham katta maʼnoni oʻzida jamlagan edi. Sababi, o'shanda men yosh edim, futbolchining g'alabasini odamlarning yuzidagi nur bilan bogʻlashni oʻrganayotgan edim. U qoʻlini koʻtargan zahoti, uyimdagi stol ustida o'rnatilgan qizil va oq futbolkamning tepasiga chiqib, onamga "Bu Belal gʻalaba qozondi!" deb hayqirgan edim. Onam esa, odatiy tarzda, barmogʻini qoshiga bosib, "Yana o'qimaganga futbolka qanday?" deb qoʻrqqan edi — lekin men uchun bu qarshiliklar edi. Hali ham xivvinga ketgan vaqtlarni eslayman, chunki oʻsha vaqtda klubning iqtisodiy ahvoli baland suvday edi, ammo muxlislar soni — bir necha o'nlab odamlar. PFL kubogi gʻalabasidan keyingi ovozlar shunchalik baland ediki, qarshilar stadionni tashlab ketishar edi. Endi esa, o'zgarishlar bor, lekin ba'zilarning yuragi qadrlashni bilmayapti — ya'ni, jamoani yaxshi ko'rish uchun to'g'ridan-to'g'ri Belalning qoʻlini ko'targan zahoti kerak bo'lganini tushunmaydilar. Va yana bir narsa — oʻsha vaqtlarda muxlislar bilan jamoadoshlar oʻrtasidagi munosabatlar, gaplashmasdan ham koʻz koʻrdi, yuzdagi nurdan bilishardi. Hozir esa, oʻyinlardan oldin, oʻtkazuvchilar bilan fotosessiya ortidan "reklamalar" boʻyicha yuzlab soʻrovlar kelaveradi. Ammo keyinroq Belal bilan birgalikda oʻtkazilgan oddiy yigʻilishni eslaganimda, yuragimda boshqa narsa tuyuladi — ular haqiqatan ham bitta oilani tashkil qilgan edi. O'zimni toʻxtatib qo'ydim, chunki eshitish kerakki — hozirgi vaqtda ham shunday mahoratli odamlar bor, lekin ular uchun asosiy narsa bu — omad emas, balki qahramonlik va birlik ruhidir.

Ooo, oʻtgan vaqtlarni eslaganman, o'zimni ham oʻsha PFL kubogi gʻalabasidagi olovli kuzda oʻtkazib yuborganman! Men oʻsha vaqtlarda Navoiy shahrida, asosiy maydondan 10 daqiqa piyoda yuradigan vaqtni his qilib yurardim. Gʻalaba kunida, Belalning qoʻlini osmonga koʻtarishi — shu zahoti men ham televideniyedan uzoqda edim, uyimning derazasida turib, qoʻllarimni shamol bilan ham uylanib qichqirgan edim: "Belal! Zo'r! Zo'r-ku!" O'shanda boʻlib oʻtgan oʻyinni eslayman — har bir gol oldidan, barcha jamoadoshlari Belalga qanday qarab turishardi, qanday bir-birlarini qoʻllab-quvvatlashardi. Bu orada, boshqa jamoa muxlislari qarshilik koʻrsatar edi, ammo ular ham oxir-oqibat oʻzlarining qoʻllarini Belalni qoʻllab-quvvatlashga koʻtarib olishdi. Qizil-Siyob stadionining sovuq shamollarida, yomgʻir yogʻsa ham, hammamiz birgalikda edi. Shu yillarda, barcha muxlislar oʻz ichida kichik bir jamoa boʻlib, bir-birlarini bilishardi — Belalning fotosuratlari bilan nafaqat futbolkani, balki qoʻllarimizdagi bilaguzuklarni ham bezatishardi. Va hozir ham, oʻshangdek, qachonki Belal oʻyinda gʻalaba qozonsa, yuragimdagi isitma oʻsha kunlardagi kabi uygʻonadi. 🔥💪

Qachonlarimiz oʻzimizni eslaganimizda, Belalning qoʻlini koʻtargan vaqtini koʻz oldim: yomgʻir yogʻayotgandiiii, stadionda koʻpchilik qoʻlida arzon pivo bilan oʻtirgan ekanmanmi, yoʻq — iloji boricha suvga toʻla qozon bilan, imkon qadar koʻpchilikni tozalash uchun stendlarga oqavotgan edim. 😂🤣 Bir chiqib kelgan nishondagi odam: "Yomgʻir ostida nima qilyapsan, aqldan ozganmisan?!" deb qichqirganida, men esa yuragimni himoya qilish uchun futbolkamning ichiga almashtirmoqchi boʻlgan bloknotni oʻralgan holda qoplagan edim. 📝💦 Chiqarib qoʻyganimda, bloknotda bitta yozuv bor edi: *"Buning uchun muxlislik yurakning kuyishidir, maydondagi suv esa — shunchaki tekshiruv."* Va buni Belal koʻrmasin degan umidda darhol oʻrttim-ku... lekin birinchi qatorda oʻtirgan kishi: "Yozuvni oʻqidingmi?!" deb hayqirib yuborgan ekan. 😳 Na joyimni teshik qildi, na yuzim. Naroq, bloknotni oʻrtada ochdim, yomgʻirli shamol uni parchalab yubordi, va men: "Aslida-chi, bu eng yaxshi reklama edi — suv ostida oʻtadigan postlarga yangi tushuncha!" — deya g'azablangan holda qichqirib yubordim. 🏆💥 Stadiondagi barcha arzon nishonlar o'lim boʻlib ketdi — aslida meni pivo bilan emas, Balalning gʻalabasi bilan sugʻorishga uringan edilar. 🍻🔥