bizning afsonamiz konkordovchi sen bilan yashayotganlar
o‘sha kelgusiz yigirma beshinchi mart 2023 chorshanba kechasi, dublinning oldingi tomoni derrikdagi olovli maydon shamolida trepetlab turganini eslayman. o‘sha tun bilan boshlangan yurak urishi, konkordovchilarning esa oxirigacha hayqiriqlarida chayqalib ketgandik. men oʻsha paytda jizzaxlik bir do‘st bilan uyda, birovlarnikiga qiyin huddi gʻamxoʻrlik qiladi edik — televizor ekranidagi yashil maydonni qanday qilib to‘qmoqlarday ezib yuborganimizni kuzatardik.
o‘sha vaqtlar biz o‘z-o‘zimizdan ham eshitmas edik, lekin konkordoga qarshi kurashning aslida nimadir boshqa ekanligini his qilganmiz. o‘sha tunda faqat birgapol qattiq o‘yin emas edi — u boshqa narsa edi. konkordoning barcha ajoyib ochilishlari, qaytishlari, yiqilishlaridan soʻng shu oʻyinni eshitish, o‘ylab, bajarish imkoni bo‘lganmi? ha, mumkin emas edi.
endi o‘sha qizil jersini olib, mana endi bu yurakni qayta eshitaman — konkordo orzu qilganlarning hammasi. qani edi avval, endi ortga qaraganimizda, „mana shu kerak edi“ deb o‘z-o‘zimga aytsam… kelajakka osondan bormoqchilarga yordam beraman. o‘sha kunlarni eslamaslik mumkinmi, umuman?
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qizg'in tunda, Dushanbening erta soatlarida, yuragimni shu qozondek qizdirib yuborgan olovni o‘zim ham sezgan edim. Chorshanba kechasi Derrikdagi 35 ming nafar konkordovchilar qatori bilan birgalikda "Konnor! KONNOR!" degan hayqiriqlarimiz shahar osmonini yorqinlashtirgan edi. Uzoqda, Jizzaxning sovuq avlodida, uyimning kichkina televizor ekranidan barcha olovni o‘zimga singdirgan edim.
O‘sha vaqtda internet orqali yuzlab xatolar, yig‘lamoqchi bo‘lib turgan do‘stlarim bilan birga bo‘ldim — uning nomi esa "tarix" bo‘lishini his qildim. Qayerdan bilsam, o‘shanda uning ko‘kragidagi shuncha yukni ko‘rmagan edim. O‘zi singdirib ketgani kabi, men ham konkordoning jangovar ruhini o‘zimda his qilib qo‘ygan edim.
Bolaligimdan tribunada.
Qani, oʻsha kunlardayam bugun ham televizorning oldiga oʻtib qolguncha oʻz-oʻzimga soʻrayman: "Nega shu konkordo?" Ota-onalarim yoshligimdan ringga boʻlgani uchun bolaligimda qoʻllarida har doim shu taniqli irland bayrogʻi boʻlardi. Men esa birinchi marotaba uning ringga chiqishini koʻrgandagina baland ovozda "Hurray!" deb berganmani eslayman. Uning birinchi uchrashuvi boʻlganida men oʻn bir yosh edim — ofarin deb oʻyladim, „bunday odam tugʻilishi ham kerak edi“ degani kelib qoldi.
Endi oʻsha kechani eslayotganimda Derrikdagi olovli mayoqni ham qoʻlidagi qizil jersiz koʻrganimdek boʻladiki, oʻz-oʻzimga laqab qoʻyaman: „Mahoratning oʻzi nafaqat sportchi, balki inson qismati“.
Shov-shuv dalil emas.
O‘sha kunlardayam uyimda yonayotgan choyimning qaynayotganini eshitib, konkordoning ringga chiqishini kutyotgan edim. Qizlarimdan biri „otangni qoʻrgʻoshin qoplab yuborishdi“ deb xabar berdi — men darrov „Konnor, men bilan“ deb oʻzimni tutinib qoʻydim. Keyinroq uning birinchi zarbasini koʻrib, „ha, buning uchun oilani ham, qo‘rg‘oshinni ham almashtirish mumkin“ deb o‘yladim. O‘shandan beri esa oʻz-oʻzimga qoʻngʻiroq qilib, „nafaqat chempion, balki oilaviy terapist ham“ deya laqab qoʻyaman… hali ham Konnorning kinoni o‘z hayotimga tatbiq qilyapman, xolos. 🤣🔥
Choynagimni ushlab tur.