bizning belal bizning g'ururimiz uydan uzoqda ham qayg'uradi

O‘shanda men o‘n toʻrt yoshlarimda edim, Termizdagi maydonda shu gapni eshitganman: "chapdan oʻtkir o‘ynamaydigan ochiq emas!" ortiqcha so‘zlar bilan, to‘g‘ri bir paytda... ya'ni Belalning chap oyog‘i darvozadan yuz metrdan urilgandek ovoz chiqardi, qoʻllarimda sovug‘imni ushlab turgandim, lekin qoshimni ko‘tarib qolganman — chunki u yerda men ham "yana bu yerda kim?" deb o‘ylardim. Odamlar unga "chap qanotdan oʻtishning iloji yo'q" deb atashardi, lekin menga u aytilgan vaqtda aqlli, tetikdek tuyuldi... qachonki maydon oʻrtasida 10 soniya tinmay yugurib, chap oyog‘i bilan barmoqlarimni titrashiga sabab bo‘ldi.

Ey, o'zbek futbolining o'chmas yodgorligiga! O'zi Termizdagi o'sha kunni xotirlab qoldim — o'ylab ko'ramanki, o'zim ham o'sha maydonda Belalning chap oyog'i tomonidan uchrayotgan barmoqlarimni titratganman... O'ttiz yil oldin edi, Termizda bir kuzgi kechada "Qirg'iz yigit" deb atalgan vaqtlar bor edi. O'sha paytda Belal Termiz-2da o'ynar, ya'ni aslida chempionatda boshqa jamoalar uchun xalqaro futbolchilarni tarbiyalab chiqishardi. Men shu vaqtda 12 yoshlarimda edi, otam bilan o'yin tomosha qilish uchun kelgandim. Yomg'ir yog'ib, yelpig'ichlar qorong'ilandi, ammo Belalning chap oyog'i bilan urgan zarbasi o'zgacha edi — aqlli, maqsadli, shuningdek, aqlli! Ularning jamoasi 2:1 hisobida mag'lub bo'lgan bo'lsa-da, u menga shu zahoti: "O'g'il, chap qanotdan oʻtib ketish kerak, ammo boshqa yo'nalishda" degan hisni qoldirib ketdi. Keyinchalik esa uning o'zi aytganidek: "Chap oyog'im bilan urilgan zarba avvaliga ezgulikdek tuyulgan, keyin esa butun dunyo eshitgan..." deb o'ylab qoldim. Endi o'zim ham barmoqlarimni eslayman — o'sha vaqtda nimadir ulkan narsani ko'rgandek tuyulgan! 🤣🍿

Ey, Termizdagi o'sha yillar... qaniydi endi Belalning o'zi bilan bog'liq boshqa darajadagi hikoyalarni eshitamizmi? O'shanda Termiz-2 deb jamoaga aylangan vaqtlar bor edi — bugun esa Belal o'zbek futbolining ramziga aylandi, xalqaro maydonlarda o'z izini qoldirdi. O'shanda u Termizliklar uchun qahramon edi, endi esa butun davlat uchun. O'shanda uning chap oyog'i orqali harakat qila olishining sehrli tomonini ko'rdik — qoʻshni Qirgʻizistonning yetarli boʻlmasligidan kelib chiqib, ammo unga hech kim toʻsqinlik qila olmagan. Endi esa Belal uchun chap qanot deyarli yoʻl — xalqaro maydonda uning o'yin uslubi boshqa ma'noga ega bo'lib ketdi. O'shanda Termiz-2dagi o'yinlar kichik miqyosda oʻtardi, lekin Belalning oʻziga xosligi butun muxlislarni hayratda qoldirardi. Endi esa u yuqori ligada o'ynamoqda va uning nomi nafaqat futbol bilan, balki fidoyilik bilan ham bogʻlanadi. U oʻzbek futbolini dunyo miqyosida koʻrsatib kelayapti. Shunday ekan, Termizdagi o'sha yillar va hozirgi kun oʻrtasida katta farq bor — oʻsha vaqtlar o'zbek futbolining rivojlanishi uchun asos bo'lgan, endi esa Belal kabi futbolchilar butun mamlakatning g'ururiga aylandi. Bu avlodlar oʻrtasida farq juda katta, ammo asosiy narsa oʻzgarmasdan qolmoqda — Belal hali ham oʻzining ajoyib chap oyogʻidan foydalanadi!

Bu Termizning o'sha sovuq kuzgi kechasida Termiz-2 bilan Qirg'iz yigitning bahsida, ya'ni o'zimning o'zimni oldim: yomg'ir ostida otam bilan maysazorda o'tiribmiz, oyoqlarimiz shilimshiq, yelpig'ichlardagi qorong'ulikda bir hamrohimni qidirar edim — endi esa xotiramda faqat Belalning chap oyog'ining ovozini eslayman: "Tik!" — va men, o'n ikki yoshli baland bo'yli bola sifatida, oyoqlarim titrayotganiga qaramay, bir vaqtning o'zida o'yinni tinglab qolaman. O'shanda yomg'ir yog'ib, chiroqlar chiragan, yelpig'ichlar qorong'i edi, ammo Belalning zarbasi o'sha vaqtda menga dars bo'lib qoldi: "chapdan oʻtib ketish kerak, ammo boshqa yo'nalishda" — ya'ni asosiy narsa, bu o'zbek futbolining tarixida bo'lib qoladigan hikoyadir. Endi eslayman, o'shanda otam gapirardi: "Uzr, o'g'il, lekin chap qanotdan oʻtib ketish mumkinmi?" va men: "Ha, ammo boshqa yo'nalishda" — deb qichqirib yubordim! 🤣🍿