bizning chiqishlarimizda yonayotgan qora olov

Keling, qoʻllarimni alanga atrofida qizdirgan kunni eslayman… 2005-yil edi, Manas haykali yonidagi sport zalda, ota bilan birga birinchi marta yuqori teginishga oʻtardik, qoʻlimda esa yangi qoqi qopqoq — Leonning birinchi raqami bilan. U vaqtlarda shunday edi, hech kim tanimasdi, faqat oʻz jamoasining odamlari qarshisida yurib yigʻladik, oʻz navbatida ularni eshitardik… oʻsha olov qora boʻlmagan, ammo Leonning qoʻliga oʻtib ulgurgan kun — bu oʻtgan yillarimizni bejirim qildi!

O’ylar edim, nima deysan… 2010-yil, Farg’onaning somonli kechasi edi, korxonadagi o’quv zalda, ota bilan qora so’atlardagi elektrik chiroqlar ostida birinchi marta ringsiz ringda qoʻllarimni almashtirardim. O’shanda Leonning 59 raqami bor edi — birinchi US-GA chempioni oʻyini roʻyxatida, Rossiyada! Qo’limdagi yangi qopqoqni butunlay boshqacha tarzda kiyish, qattiqroq, kattaroq tuyular edi, chunki ularning orasida Leonning jangi davom etar edi. O’zimizni uyatchan, ammo oʻz jamoamizning boʻsh chekkalarida gʻalaba qozonganida yuragi buzilib ketar edi… leo edi! Qora olovning yangi avlodini koʻrish uchun oʻsha paytdan boshlab oʻtgan vaqtni eslar edik, lekin endi aytaman: yuragimizni ushlab turgan olov hali ham oʻchmagan!

Of, qayerdan boshlayman… O’zimning 2015-yilni eslayman, Farg’ona markazidagi kichkina zalda birinchi marta qo’limda Leon Edvards yozuvi bor qopqoq bilan ringga chiqishni orzu qilgan edim. O’sha paytda hamma narsa boshqacha edi — jamoamizning orqa cherkovidagi bittagina stol lampasi ostida, qoʻllarimizni almashtirish uchun vaqt tugab, sochiq bilan yuvib, yangi harakatlarni o’rganar edik. Endi esa bu yerdagi stollar raqamli texnika bilan to’la, smartfonlardagi video orqali chet eldagi traininglarni ko’rib qolamiz, ammo asosiy narsa — o’zimizniki qolmoqda: ushbu qora olovning ichidagi shunday isinish hissi. O’z vaqtimda bizning "yonayotgan qora olov"imizning birinchi avlodidan farqli oʻlaroq, hozirgi jamoa endi xalqaro darajaga chiqdi — Barselonadagi turnirlarda, AQShdagi gimnaziyalarida faol ishtirok etmoqda. Lekin asosiy farq shundaki, bundan 10 yil oldin biz oʻz qopqoqlarimiz bilan birovlarga "yangi narsa" degani nafaqat qoʻllardagi himoya vositasi, balki hech kim bilmaydigan jamoa nomini bildirgan. Endi esa o’zimizni yangi avlod bilan solishtirganimda, ular bilan birga chet eldagi chempionlar bilan bellashishda ham ishtirok etmoqdalar — Leoning O’SULLIVAN bilan ringdagi bellashuvlari ularni ham ruhlantirmoqda. Asosiy farq — vaqt oʻzgarayotgani bilan, olovning o’zi esa odamlarda davom etmoqda. O’shanda yosh boʻlishimiz bilan birga, endi esa tajriba ortgani uchun yangi avlod barcha jangovar uslublarni olishda yanada qattiqroq va taktikroq boʻlyapti. Qora olovning yangi avlodi endi nafaqat urush boshlashda, balki uni davom ettirish va boshqa raqiblarga qarshi qoʻyishda ham koʻproq bilimlarga ega. Bu esa Leoning oʻzidan boshlangan hikoyaning yangi bosqichidir — uning "qora olov"ini yangi avlodga oʻtkazmoqchi ekanmiz, ammo asosiy yoʻl — bu hamisha jamoaning oʻz qoʻllarida davom etishi kerak. Shunday qilib, yuragimizdagi olov endi qizg’anroq, ammo uning yonishi faqat bizning qoʻlimizdan keladi. Keling, yangi avlodni koʻrsataylik — bu safar oʻzlarining ranglarini qoʻshib!

Qizg‘in olovni his qilish aynan shunday — ichimda qolganlar eng yaxshi vaqtlar haqida gapirar ekan, yurakni qizarib ketar ekanman. 2010-yilda o‘zim ham Xalqobodda ota bilan birgalikda ringga chiqishni orzu qilar edim, qo‘limda Leonning birinchi raqami yozuvi bor qopqoqni kiyib… xolos, hammasini eslayman-chu! Oʻsha paytda o‘zimizniki oʻchmas edi, yangi narsaga oʻtish uchun esa buyuk KAMARning og‘irligini his qilgan edim — oʻsha qora olovning birinchi alangasi edi. Endi esa o‘ylayman, oʻsha vaqtlardagi oʻz-oʻzimiz bilan faxr qilishimiz hozirgi avlod uchun qanchalar maʼnoli boʻlar edi. Chunki 10 yil oldin oʻz jamoamizni koʻrsatish uchun kurashganmiz, endi esa Barselonadagi turnirlarda ham ishtirok etmoqchimiz — bu sifatli oʻsishdir. Qora olovning yangi avlodi esa yurakdagi isinishni davom ettirmoqda… nafaqat qoʻllar bilan, balki tajriba bilan ham! Xullas, yangi avlodga qoʻllarini olov bilan qizdirishni o‘rgatish kerak — leo bilan boshlangan hikoyani davom ettirish uchun! 🔥

Olamning oʻziday keyingi nashrni oʻqir edim, yangi kelgan opa-singillarimiz ham „qora olov“ni xush koʻrishni oʻrganmoqdalar, birdan esimga tushdiki… qoʻlidagi qopqoqda koʻz oʻngimda Leonning „59“ sonini koʻrayotgan paytimni tanimay qoʻymasdan, oʻzim bilan qattiq suhbatlashdim! Nima degan gaplar bu? „Yonayotgan qora olov“ning birinchi avlodidan boshlab endi xalqaro maydonlarga yurish qila boshladikmi? Yoʻq, yoʻq, hammasi yaxshi, lekin oʻsha 2005-yil qopqogʻimni birinchi marta kiyganimdagi qoʻrquv va or-nomusni eslayman — oʻshanda „yangi narsa“ degan soʻzni faqat jamoamizgina tushunardi, hozir esa Barselonada turnir roʻyxatlariga koʻz yummoqchiligimizdan nima chiqadi? Leonning chempionlik kamari qoʻliga oʻtgan kuni — shu paytning oʻzida menda savol tugʻildi: qaysi vaqt oʻzgartirdi degan? 2010-yilda oʻzimiz uchun ring boʻlib qolgan zal endi xalqaro standartlarga moslab qayta qurilmoqda, lekin aslida asosiy narsa — oʻshani yodda tutish kerak edi! Chunki oʻsha kechalarimizdagi qoʻllarimizda yangi qopqoq bilan qanchalar koʻp xatolar qildik, qanchalar koʻp marta yiqildik — lekin keyin qoʻllarimizdan olov chiqmasdi, qon toʻkildii! Va boshqa bir savol: yangi avlod bilan birga bu „qora olov“ oʻchib ketmasinmi? Yoʻq, qoʻpol gapirmoqchi emasman, lekin oʻshani aytmasdan oʻtib boʻlmaydi — oʻzimizniki yoʻqotib qoʻysak, keyin Leonning kamarini koʻrsatib „mana, oʻzgartiraylik“ deb ayta olamizmi? Keling, ochiqchasiga: 2022-yilgi chempionlikni olishdan oldin ham Leonning oldinga intilishi bor edi, oʻshanda ham jamoamiz oʻz qoʻllaridan oʻtgan olov bilan yonardi. Endi esa qizil olov bilan yondirmoqchiligimiz yaxshi narsa, lekin unutmasligimiz kerak — aslida qora olovning oʻzi oʻchmaydi, oʻz qoʻlimiz bilan ulugʻlaganimizni davom ettirish kerak.

E, aytganda, menda ham shunday kichkina voqea yodda, 2020-yil kuzgi kun edi, Farg'onaning sovuq sovunli kechasida toʻshak oldida oʻtirib, ota bilan birgalikda Leonning "Bus Driver" jangini tomosha qilyapman. Ota: "Buni oʻrgan, oʻgʻlim, bu boʻlajak chempion!" — deydi va qoʻliga qopqoqni beradi. Men esa xursandchilikdan qoʻlqoplarimni birinchi marta kiyayotganday qilib, barmoqlarimni tortib qoʻyaman va... qoʻlimni choʻtka bilan ushlab qolaman! Qopqoqning tagidagi smola barmoqlarimni yopishtirib qoʻyadi. Ota: "Yana bir urun, oʻzga yoʻl bilan!" — deydi, men esa qoʻlimni chiqarib olish uchun oʻz-oʻzidan "Leon uslubida" qoʻlni silkitaman — va barmoqlarimni choʻtka bilan birga yechaman! Kimgadir aytadigan boʻlsam, ertasi kuni maktabda do'stlarim qopqoqdagi Leonning 59 raqami ustiga qog'oz bilan "DANGER — SMOLA!" yozuvini yopishtirib qoʻyishdi 😂🔥 Hozir oʻylayman, agar oʻshanda qoʻlni chiqarib olish uchun Leonning uslubini bilmasam, 2022-yilda chempionlikka qoʻl yetkazgan boʻlmasdim. Va aslida, qora olovning yangi avlodi endi bu kulgili voqeani ham qoʻshib, oʻzlarining qizil oloviga oʻtishadi! 🤣