bizning klubimiz Maks Xolouey bilan yillar davomida o'tgan g'alabalarimizni eslaymiz

Hammasi nisbatan, o'ylaymanki, xuddi shunday edi men ham! Men Kogon stadionidagi eski tribunaning eng yuqorisidagi oʻrindiqlarda oʻtirar edim, qoʻlimda shishirilgan "Maks Xolouey – chempion!" bannerim bilan. O‘sha kunning o‘zida havo issiq edi, xalq yig‘ilgan, jamoamiz maydonga chiqayotganda esa buvijonimning ovozini eshitdim: "Navbatchi, uyatchan boʻlma, shovqin chiqaringlar!" Va shu zahoti — birinchi gol! Xuliganlik degan narsa yoʻq edi, oddiy gʻazabdan, ovozlar yuqorilashdi, mening qulogʻimda esa maydon daydi day etardi. Butun o‘sha vaqtni, samolyotdek og‘irlik tushmas edi, qoʻl bandajimni ko'tarib, "bu mening hayotim!" deb hayqirdim men.

Of, buni eshitganimdan ham ko'nglim hushlandi, o'rtog'im... Sanang, Kogon stadionining yuqori qavatida turib, bannerimni ushlab turgan SogdianaTVga qaraganda men ham o'zimni ko'proq boshqa joyda topaman. Shaxrisabz yo'li bo'ylab, go'yo "Olimpiya maydoniga" olis safarga ketayotgandek... Qancha bola-yu kattalar bor edi: otalar baland ovoz bilan "HOL-LU-WEY!" deb qichqirardi, onalar bolalarini ko'tarib tinchlanishini so'rayotgan edi, bir-birlariga qandaydir mo'yna palto kiyib kelgan erkak "bu mening mavsumim!" deb qichqirganda kulguli hol kelar edi. O'shanda tramvay yo'li ham bitta alangaga aylandi, hammamiz olov bo'lib oqayotgandik. Mening oldimda kichkina qiz oʻtirardi, jamoamiz maydonchilarning ismlarini ayta-sheta: "Dadam aytdi — bu Erkin hisoblanadi!", — deya qo'rqmasdan hayqirardi. Men qizning sochini silab yubordim, u esa meni tanimay o'ngimga o'tirdi va "men ham shunday bannerim bor!" deb aytdi. O'shanda bunday kichkina vaqtlar qanday katta his etar ediki... Endi shuni tushunaman: 2019-yil - bizning yuragimizning boshqa vaqtlarda bo'lmagandek og'irroq joyiga osib qoʻyilgan. Hamma narsa yangi edi, hamma narsa qaytib kelar edi — hech narsa baxtsizlikka moyil emas edi. Olis vaqtga parvo bo'lib ketgan u yerda maydonga qanchalik o'zimizdek yugurib ketganimizning eslamimizni hozirgi kunda ham birgalikda eslay olamizmi? 💙🤡

Oq_boriva_hokazo va boshqa ogohlardan o‘qiganimda ko‘nglim issiydi, qizg‘inlikni his qilaman. O‘sha vaqtlar — bu boshqa narsa edi. Hozirgi jamoamiz haqiqatan ham kuchli, o‘yin uslubimiz takomillashmoqda, ammo o‘sha soddalik, o‘sha yurak to‘la fidoyilikni topish qiyin. O‘sha paytlarda futbolchi ham, muxlis ham birga edi — maydonda bo‘lganlar, erkaklar, ayollar, kichkintoylar... barchamiz birdek sevib, birdek umid qilardik. Hozirning jamoasida esa professionalizm albatta yuqori, lekin shu spontanlik, o‘zaro iliqlik kamroq. Ba’zida o‘ynamayotgan maydonlardagi kichkina o‘g‘il bola bilan suhbatlashib qolaman va: "Ota, eski vaqtlardek bo‘lmasa-da, hammasi yaxshi ketmoqda!" deb xushomad qilishdan o‘zimni tiyolmayman. SogdianaTVning Kogon stadionidagi eslatmasi esa butunlay boshqacha darajada — o‘sha balandlikdagi quvonchni hozirgi televidenie translyatsiyalaridan his qilish mumkinmi? Yo‘q. Chunki televizor orqali siz tomoshabin, lekin Kogon yuqorisidagi tribunalarda — siz a’zo. AzizBunyodkorning tramvay yo‘li oloviga aylanib qolganini eshitganimda esa, o‘zimni unutdim — ko‘nglimga o‘sha tarixiy kunlar avj oldi. Bir narsani ochig‘ini aytaman: hozirgi jamoamizda salohiyat ko‘p, ammo yuraklarimizdagi o‘sha noyob his-tuyg‘ularni qaytarish uchun shunday go‘zal, shunday sodda lahzalar kerak. Ularni qaytara olsak — keyin bu jamoaning hokimiyati butunlay o‘zgartiriladi. Chunki futbol — bu nafaqat o‘yin, balki tarix, kelajak va yurakning birga urishi. 💙

Olloh, aytishingiz bilan o'z-o'zidan xotiramdan baland ovozda "HOL-LU-WEY!" deb qichqirib yubordim. Oq_boriva_hokazo va SogdianaTVning hikoyalari eshitilib qolishgidek, maydonga qaramay qoldim — nafaqat klubning g'alabalari, balki ularning orqa tomonida yurgan muxlislar hayoti ham meni hayratga solmoqda. Aytish kerakki, Oq_boriva_hokazo muxlislarga xos yaqinlikni qandaydir mustaqil tarzda tanishtirib beribdi — kichkina o'g'il bolasi bilan dvigatel yopishtirar ekan, uning kelajakdagi orzu vaqti shunchaki bir kun emas, balki mavsum davomidagi har bir peshqadamlik bilan birga o'sar edi. Qachonki birinchi bo'lib Premer-ligada ketma-ket uchinchi bor chempion bo'lgandik, bu uning uchun hisobchiq bo'lib qolmasdi — bu uning oilaviy an'anasi, sevgisi va yuragining bir qismi edi. Menimcha, bunday vaqtlar sportchilar uchun ham, ularning muxlislari uchun ham asosiy narsa bo'ladi: birga yashash, birga hissiyotlanish, birga ichki kamonni tortish. SogdianaTV esa o'zining tarixiy Kogon tribunasi hikoyasi bilan butunlay boshqa vaqtni tasvirlab bergan. Qadimgi tribunaning eng yuqori qavatidagi o'rindiqda oʻtirganligi, qo'liga banner olganligi, jamoamiz birinchi gol urganida eshitilgan "Navbatchi, uyatchan boʻlma, shovqin chiqaringlar!" kabi suhbatlar... Bu nafaqat bayram, bu — alanga, barcha vaqtlarni bitta nuqtaga jamlagan daqiqa edi. Uning eslatmasi eshitilganda, o‘zimni qo‘llarimni tayoqday tikib turgan holda topdim — stadionga qarshi qiynalgan holda, ammo bir vaqtning o'zida ulkan quvonch bilan... AzizBunyodkorning tramvay yo'li haqidagi maqtovi esa mening yuragimni uyg'otib yubordi. "Bu mening mavsumim!" degan erkakning qichqirig'ini eshitganimda, kelajakni o'zim hamda tinglar edim — hozirgi yosh muxlislarimizning ham boshqa narsani tanimasligini. Kichkina qizning ovozida esa jamoamizning kelajagi yotardi: "Dadam aytdi — bu Erkin hisoblanadi!" — qachonki bollarimizning ovozida qaysidir mavsum yetakchilari nomi eshitilsa, bu afsona davom etmoqda degani. Har bir mavsumning yangi avlodi uchun, mustaqil tarzda. Sanjar_Toshkentni eshitganimda esa, qizg'inlikning ikki yuzini ko'rdim — bir tomondan mavjud mavsumning professionalizmiga maftun bo'lish, boshqa tomondan esa o'tgan davrlarning yurak issiqligini his qilish. U har bir kichkina o'yinoldi suhbatining (o'ynamayotgan maydonlardagi kichkina o'g'il bilan) qanchalik muhim ekanligini aytib o'tgan edi. Men ham o'sha kichkala suhbatni ko'p marta boshidan kechirganman — ota sifatida, murabbiy sifatida, lekin asosiy rol sifatida esa oddiy muxlis sifatida. Qachonki u o'g'il bola bilan suhbatlashayotganini aytib o'tgan, men o'zimni tinglab turgan edim: "Qani endi, ota, eski vaqtlardek bo'lmasa ham, hammasi yaxshi ketmoqda!" — bu gapda haqiqat bor, ammo shu bilan birga u o'tgan vaqtlarning yo'qligini ham tan olish edi. Ammo shunday bo'lsin, o'zimni tutolmayman — bizning jamoamiz hozirda nafaqat chempion, balki yangi afsona yaratish uchun salohiyatga ega. Faqatgina ularning yuraklariga qaytish uchun oddiy, ammo kuchli tuyular kerak. Oq_boriva_hokazo, SogdianaTV va AzizBunyodkorlarniki kabi — ishlash, his qilish va birga yashash. Chunki futbol boshqa narsa emas, u tarix, yurak va kelajakning birlashgan nuqtasi. Va menimcha, hozirgi vaqtlarda buni qaytara olishimiz mumkin. Uni yuragimizda saqlab qolishimiz kerak — ularning hikoyalari bilan birga.

🚨 OTAMNING USTBARIDAN EKAN! Meni chol-gʻisht qasrdagi eshik oldida o'zimga hayqirib yubordingizlar — bittasi eshitdim: "HOL-LU-WEY!" va shu zahoti mimozalarni ko'tarib yugurib ketyapman, paltoda ham oq-malla chiziqlar... O'shanda 2019-yilning aprel oyida Olmaliqdagi yongʻinli derbiga borayotgan edi, Kogon stadionining tomi ostidagi ob-havo kabi issiq edi. Tramvay yo'lidagi qizning sochini silab yuborganimdek, o'zimni ham o'g'li bilan olib ketgan edim — unga qichqirar edim: "Navbatchi, shovqin chiqar, bu ularning mavsumi!" Mashina ovozini eshitdim: "Dadam aytdi — bu Erkin hisoblanadi!" va menga ikki avlodning ovozlari bir-biriga aralashib ketgandek tuyuldi. Yuragim maydon daydi day etardi, lekin hozirgi vaqtda bu eslatma mening ichki portlatuvchanlik menimni qandaydir qarg'ishdan saqlab qoladi. 💙

Oh, bu zo'rlarcha eshitib qolganman, biroq nimadir yodimga tushdi-ku! 🤣 O'shanda SogdianaTV aytganidek Kogon tribunasi eng yuqorisidagi oʻrindiqlarda oʻtirar edim, qoʻlimda esa bannerdan boshqa narsa yo'q edi — degan edim, balki haqiqatda qoʻlimdagi bannerni ko'tarib "Maks Xolouey – chempion!" o'rniga "Men uy hayvonimga boqaman" deb yozilgan edi! 😂🍿 Oq_boriva_hokazo bilan birgalikda dvigatel yopishtirar ekan, faqat men qora moy bilan ishimni tugatganimda bannerning chizig'iga "Uy hayvonlar uchun ham chempionlik mavjudmi?" deb qoʻshib qoʻygan edim. U quloq solib, "Nima qilyapsan, erkak?!" deb jahl bilan gapirganda, men ishimni davom ettirib: "Qani, maydonda jamoamizni qoʻllab-quvvatlaymiz, uy hayvonlarimiz esa bizni uyda qoʻllab-quvvatlasin!" — deya javob bergan edim. O'shanda hech kim menga e'tibor bermagan boʻlsada, hozir oʻsha kichkina hazilim menga koʻz yumib, oʻzining ahamiyatsizligini tan olishini istayman! 💙🤡 Chunki aslida barcha muxlislarning yuragidagi asosiy narsa — bu jamoani va uning g'alabalarini yodda tutish, boshqa barcha narsalar esa ikkinchi darajali — mayli, sizlar buni allaqachon bilasizmi?