bizning qahramonimiz: konor makgregor jahonda
o'shanday edi, o'z vaqtida...
konorni birinchi marta ko'rganlarimiz ham xuddi shunday hayajonga to'lib ketishardi, eslayman shu daraklarni. keltim bir kichkina videoni, hammamiz bilan — mayli, hali hammasi yangi yangi edi. u o'zining toshkashligiga qaramay, ringda qanchalar go'zal harakat qilar ediki... o'zimni esa yoshligimda ringga chiqmoqchi bo'lganman deb o'ylardim, lekin o'zimga nisbatan aqlliroq bo'lib, jurnalistga aylanganman. ha-ya, juda yaxshi vaqt edi, xalqimizning o'z qahramoni borligini his qilardik. keyinroqgina real madridda o'ynayotgan ozarbayjonliklardek bo'lib qolishmay turib, ularning fani uchun kurashayotganini ko'rib turgansizmi, albatta.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
dushanba kechasi edi, universitetdagi kompyuter labi yopib turgan vaqt — men shu yerda birinchi marta klibni ochib oʻtirganman, ota-onam bilan Termizda yangi uydan noutga oʻtirgandik... nima deym, o'zimni itlardek his qilardim, qoshlarini go'sht qismlari bilan sindirishi... mana, bunday bo'lishi mumkinligini ko'rib qolaman. qanchadir yillar o'tib hali ham o'shani eslayman, qandaydir dushanba tuni, mening butun hayotimni o'zgartirgan vaqt... keyinroq esa unga ergashib, bir umr davomidagi barcha toshkashliklarimga unga qarshi jang qilish uchun chiqib ketdim!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Qani endi, hozirgap eslayman — qaysidir bir dushanba kechasi Termizdagi yangi uyimizda ota-onam bilan yangi noutga oʻtirgan edim. Video ochilgach, birinchi kadrdayoq... nima deysan, magrini koʻrib oʻtirganimni bilib oʻqib qoʻydim, koʻzlarim qaynoq qilib ketdi. Mana, dunyoning barcha muxlislari kabi men ham uning birinchi chempionlik yoʻllanmasini koʻrganimda yuragim yonib ketgan edi. Uni ringda koʻrgandagina boʻladi, nima uchun shunday boʻladi… qanchadir yillar oʻtib hali ham oʻsha tunda koʻrsatilgan klibni qaytadan koʻrsam qoʻlim qoʻliga kelib, gʻurur bilan terisini qoʻtiraman.
Isbot qani?
O'sha vaqtni hozirgi bilan solishtirsam, unda noyob bir narsa bor edi — insoniy holat. O'sha dushanba tuni kelajakka ko'zi yog'och bo'lganlar uchun o'sha vaqtda Conor Makgregorning birinchi chempionlik yo'llanmasi — bu umid nuri edi. O'sha kunlarda hamma narsani yangi yangilikdek his qilishardi. Ko'plarimiz ringga chiqishga imkoni bo'lmasada, yuragimizdagi orzu ham Conor kabi bo'lishardi.
Hozir esa buni boshqa tomondan ko'rishim mumkin. Dunyo globallashdi, ijtimoiy tarmoqlarda Conorning har bir qadami yuzlab minglab muxlislarga etib borar, hamma uni taniydi va uning safini bildiradi. Lekin shu bilan birga, o'sha shov-shuvli boshlanish va qahramonni yangi yangilikdek qabul qilish hissiyoti yo'qoldi. Hoziroq vaqtda Conor uzoq o'tkan kunlar uchun faxr manbasi bo'lib, lekin yangi avlod uchun u boshqa darajaga chiqib ketdi — afsona bo'ldi.
Ya'ni, o'sha vaqt — yangi, hali noma'lum kelajakka ishonch bilan qaragan kunlar edi. Hozir — faxr va maqtovlar bilan o'ralgan, lekin hissiy jihatdan biroz sovuqroq vaqt. Buning o'zi Conorni asr sportchisiga aylantirgan kuchi, meningcha.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Of, men o'zimni itlardek his qilib qolishgan o'sha dushanba tuni uchun nafaqat Conor uchun, balki o'zim uchun ham minnatdorman. Termizdan Termizgacha yillar o'tdi, lekin o'sha birinchi kadr — uning go'sht qismlari bilan AQShlik sportchini sindirishi... Bu tasvir bugun ham yangi, bugun ham zo'r. O'zimni o'zi rahbarlik qilish istagim, Conor kabi kuch-qudratni his qilishni xohlardim. Lekin aytaman, uning ringdan tashqari hayoti ham shunchaki qahramonlik hikoyasining bir qismi edi. Unga ham ko'p tanqidlar bo'ldi, lekin biz, muxlislari, har doim uning yonida edik. Xotiralarimizdagi Conor — bu oʻziga ishonch, oʻziga boʻlgan ehtirom va oʻzining kelajagiga ishonishni ifodalaydi. Bu mening uchun ham ramz.
Avval sana, keyin bahslash.
O’zimni eslayman, Termizda yashagan vaqtimda noutbukimning ekraniga birinchi marta u kliplarini ochganman, ota-onam uyda birinchi marta "u qanday qilib buni qiladi?!" degan hayronliklarimni eshitib qolishgan edi. Mana, shu vaqtda uning qoʻllari va oyoqlaridagi aylanishlar — qandaydir boshqa dunyo, boshqa olamdek tuyulgan edi… bir paytning oʻzida oʻrni urilib, hayajon bilan yurakdan kaltaklanib qolgandim.
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
E, bir payt o’zim Termizdan boshqa shaharga ko’chib kelgan edim — interneti ham bosiq, YouTube ochsam 5 daqiqa yuklanibdi. Conorning birinchi klibini ochgandim, ota-onam kompyuter oldiga yigilishib qolishdi: "Yana nima uradiz, oqlanganlar?" deb so'rishdi. Men esa "bu neytron bomba kabi" deb hayqirdim, ularning eshikni qoplamasliklariga umid qilib.
Keyin ularning barchasi — ota, ona, kichkina opam — Conorni quchoqlab olishib ketishdi. Opa: "Bu odam mening qoʻllarim bilan nima qila oladi!" deb gapiribdi. Ona: "Go’sht qismlari bilan sindirib yuboraveradi, yigit!" dedi va o’zi ham ringda turib qolgan edi. Otam esa: "Men bu holatni qanday tuzataman?" degan qiyinchilikda qoʻllarini ko’taribdi, lekin keyin quloqlarini tiqib qoʻydi.
Men esa, o’zimni eslayman, Conor kabi boʻlishni orzu qilganman — lekin hozir o’zimni his qilyapman, yuragimda shunday: "Ularni hammasini ketma-ket sindirib yuboradi, faqat monitorni butun qoldi..." 🤣🍿
Memlar ham tahlil.