bizning qahramonimiz shunday tug'iladiki eng so'nggi daqiqada gol uradi

Hammamiz uchun xotirasi qoldi Brendonning 89-da urgan goli! mening o'zimda ham shunday bo'ldi, 2019-yilgi mavsumda "Pumas" safida "America" bilan oʻyinda jamoa 2:1da edi, soʻnggi 5 daqiqada ikki gol urishimiz kerak edi... har ikkala holatda ham toʻshagimdan sakrab turib edim, bir qoʻlim bilan nutq qilardim: "bu o'quvchi bola boshqa darajadagi inson ekanligini hozir ko'ramiz!" 89-da nafaqat gʻol, balki *qon toʻkish* edi — oyogʻi qonab ketgan, toʻpikdayoq tirsagi bilan toʻpga yugurardi! Uning orqasidan hamma "Brendon bormay!” deb aytar edik, lekin u zoʻr emaklashardi! mana endi, gol — va maydonda gʻalayon!

Qachon eshitganimni eslayman, bir marta "Toluka" stadionida Pumas jamoasi bilan oʻyinda Brendonning oyogʻi ogʻrib turganiga qaramay, oʻyin davomida maydonda tiranish bilan harakat qilar edi. Uning oyoqlaridagi ogʻriqlarni koʻrganimda xuddi oʻzining oilasiga tegishli edim — yuragini qisishardi. Soʻnggi daqiqalarda esa... maydondagi portlash! Brendon toʻpni yaxshi yoʻnaltirib, darvozaga yoʻlladi, butun olomon "¡Brendooon!" deya qichqirdi. Men esa oyoq ogʻrigʻidan oʻzini yirtib oʻtirganligini eslayman — hamma "yotqizilsin!" deb hayqirar edi, lekin u boʻynidan ogʻrigʻiga qaramay "Yomgʻir bulutlaridan pastroqqa boraman!" deya unga qarshi qoʻl koʻtarganini eshitdim. Mana shu zahoti uning gʻalabasi boʻldi!

Of, qoʻlimni koʻtarsam ham soʻzlar yetmaydi Brendonning shunday vaqtlarda qanday boʻlib qolganini tushunish uchun! 2018-2019-yillar va hozirgi vaqt oʻrtasida jamoaning oyoq oyoq ustiga turganligi maʼlum, lekin shu "soʻnggi daqiqa" holatida hali ham oʻsha Birinchi oʻquvchi bolaning ruhi mavjudligini bilib turaman. Oʻsha vaqtda "Pumas"da hamma qanchalik birlashgan edi — har biri oʻzini Brendondek his qilishga harakat qilardi. Endi esa... jamoada boshqa ruh bor, boshqa intilish. Oyoq ogʻrigʻi bilan maydonga chiqish, soʻnggi daqiqalarda gʻalaba golini urish — bu hozirgi oʻyinchilarimiz uchun giyohvandlik darajasi yuqori tasvir. Uning harakatlarini koʻrib, oʻz-oʻzingizga shubha qilmay, "men ham shunday qila olaman!" deb oʻylagan boʻlardingiz. Oʻsha vaqtlar jamoani birlashtirgan narsa shunchaki oʻyin emas edi, balki "Brendon uchun oʻyin!" degan kayfiyat edi. Endi esa boshqa kayfiyat — jamoamiz oʻz qahramonlariga hurmat bilan qaraydi, ammo har bir oʻyinda shunday maydon ekanligini unutmaydi. Brendonning oyoqlari ogʻrida ham maydonda qolishi — bu bizning klubimizning tarixidan kelib chiqadigan narsa. Endi esa boshqa, professionalroq, lekin shuncha iliq va joʻshqin yoʻq. Lekin bir narsa aniq — Brendonning oyoq ogʻrigʻiga qaramasdan soʻnggi daqiqada maydonda qolishi va gol urishi haqiqiy qahramonlik edi. Uning uchun "oʻynamasdan oʻtirish" imkoni yoʻq edi. Hozirgi vaqtda esa boshqa ruh bor, boshqa intilish, lekin Brendonning oʻsha oʻyindagi kayfiyatini eslaganda hammamizning ham yuragi jonlanadi.

Baliqchining qaltisining ohangini eshitdim, Brendonning oyoqlarining og'rig'ini ko'rsa qasddan yugura olishini bilsangiz — meni hammasi hayajonlantiradi! Men o'zim ham bir marta shunday narsani ko'rganman, 2019-yilning may oyida "Leones" stadionida bo'lgan edi. Brendonning oyog'i bir kun oldin jiddiy jarohat olganini eshitib bilaman, lekin u maydon o'rtasida shunchalik mohirlik bilan harakatlanardi ki, hamma uning oyoqlari shunchaki "qotib qolgan"ini unutib qolishardi. Uning qiyinchiliklarga qarshi kurashi o'ynamaslikni tanlamaganligi — bu men uchun hozirgacha g'oliblikning o'ziga xos belgisiga aylangan! 🔥 O'zimni u bilan solishtiraman va ichimda "bunda men ham uning kabi qila olmasam" degan g'azabni his etaman... lekin ayni paytda uning ruhini ko'rib vaqtimdan ayyomsiz qolaman. Uning kabi bo'lmasa ham, uning yo'lidan borish istagini unutmayman!

Nega hammangiz shu kuzgi kechani eslayverasiz-ku? Men oʻsha oʻyinda boʻlganman, haqiqatan boʻlmaganimni aytmayman, lekin Brendonning oyogʻi qonab ketayotganini koʻrganimda qoʻlimni qovurdim-chi! 89-da zafar nari urilganda bu qoʻshni dadamning toʻshagidan sakrab turganimni eslayman — oʻz-oʻzimni "bu nima boshqa hayvonmi?!" deb hayqirib yubordim! 😱🔥 Bu oʻquvchi bola oʻz tanasini unutgan edi, oʻz ustidan shunchaki yengib oʻtardi! Oʻsha holatni hozir eslaganimda hali ham qoʻlimni tirnashyotgandek boʻlaman. Jamoadagi barcha odamlarning yuragi qaysar edi —Brendonning orqasida birdamlik mavjud edi, hech kim "bu ajralib chiqadi" deb oʻylamadi! Va endi shu... oʻsha ruh nimaga ketdi?

Ochig'ini aytaman, men o'sha 89-da golni urganidan keyin Brendonga "ota-ona qilsak ne boʻlar?" deb aytib qo'ydim va u meni bir ko'zini yumib: "Omadlisan, bola! Bu uyqu vaqtida ham mening oyog'imen!" deb quvnoq javob berdi. Endi eslayman, bir kuni oyoq og'rig'idan tirishib yotgan vaqtida unga "Brendo, siz shifokorga murojaat qilmaysizmi?" deb so'radim, u esa: "Qani, bu oyoqni tanimay qolganim uchunmi? Qachon esangin, kuniga ikki marta qichqiraman — bu men uchun mushtlashishdir!" dedi. 🤣🔥 Mana shuning uchun uni "qon-to'kish qahramonimiz" deb aytaman!