bizning yaxshi kunlarimiz eslab qolgan matchlar bilan boshlangan

chiroyli kun edi... mana eslayman, olcha gullari gullagan Navoiy shahrida edim, 28-avgust deya eslarman, ota-onam bilan birinchi marotaba stadionga bordik. Maydonning o'ng tomonida futbolchilarning oyoqlari ostidan ko'tarilgan changlar osmonda qalqib yurardi, bilan sayr qilardi. darvozabonimiz qo'lini ko'targanida, butun xalq "OLIIIIII" deb baqirardi—o'shanda bilmasdim, bu 2005-yilgi chempionlikning boshlanishi ekanligini... sutkaligimiz esa, oh, o'zgacha edi! kechasi ishlab bo'lgach, ertalab soat 4 da uyga kelib, olma daraxti tagida yotib, radioeshittirishni tinglar edim. komentaratorning ovozida esa o'zimizniki urushidan boshqa narsa eshitilmardi—"hayot o'yin, o'yin esa hayot..." degancha. keyinroq, raqib darvozasiga birinchi gol urilganda, televizor oldida qulog'iminni mushtlab qolgan edim, onam esa "zudlik bilan futbolka kiynaman!" deb yugurib ketardi. lekin eng zo'ri—keyingi kungi o'yin edi! 3:0 hisobini ko'rganimda, uyatchan bola bo'lishimga qaramay, derazadan tashqariga chiqib, "ZO'R-KU QILINGLAR O'ZBEKISTON!" deb baqirib yubordim. oramizdagi eski odamlar ko'zyoshlarini to'kib, yoshlar esa stol ustiga chiqib, dovrug' qilishardi. shu vaqtda Men shunday o'ylardim—"qanaqa go'zal kun edi, yaqin kelajakda yana buning kabi kunlar kelishini umid qilib..."

Qancha vaqt oʻtib osha eshitgan qoʻshiqni tinglaganimni eslayman... o'shanda Navoiy shahridagi kichik kvartiramizda radio yetarlicha baland ovozda edi, balki qoʻshnilar ham eshitgan boʻlar edi. Komentatorning ovozida esa "shunga ham senqanam kurtakimiz" degan ohang bor edi, deb oʻylardim — oʻzim ham qandaydir g‘alabani his qilganman. Ota-onam bilan uyning ichki hovlisida oʻtirib, televizorning yorugʻiga yigʻilib qolardik, uning oldida esa chekkanliklarimizni unutishardi. Keyinroq o'yindan keyin esa, men toʻrt yoshidaman, ammo ota-onam mening qoʻlimni ushlab: "bola bu—sening futboldagi birinchi gʻalabang!" deb baqirishardi, yuragimdan nimadir oʻtganini his qilganman. Keyinroq oʻsha kuni kechasi uyqusirab qolib, ertasi tongida olcha daraxti tagiga oʻtirib, ota-onamga: "ota, kelasi yili ham shunday boʻladi?" deb so'raganman. U esa oddiygina: "zo'r-ku boʻladi-da!" deb javob beribdi... va men ishonch bilan osmonni koʻzdan kechirib yotib qolgan edim.

O'shanda ularning ichida qandaydir ajdodona dori bor edi, deydiganman. Hozir esa o'zimizni yaxshi his qilamiz, lekin ularning o'sha hayqiriqlari, osmondan osilgan kayfiyatlari yo'q... klublarda tomosha qilishning boshqa usullari paydo bo'ldi, televizorlardagi kompyuterlarning ovozlari erkinlikka burkangan, stadionlardagi odamlar soni esa... hmm, oʻsha vaqtlardagidek harakatli emas. O'shanda futbolchilar o'ynagan, hozir esa ba'zan o'ynaydiganlar ham bor, o'ynamayotganlar ham. O'tgan vaqtning yillari oldinga siljigani bilan, o'zimizning qo'limizda qolgan hammasi eskirgan fotosuratlardek — cheksiz yaxshi, ammo qaytib keltira olmaydigan xotiralar. Ammo bitta narsa oʻzgarmas: oʻsha kunlardagi umumiy g'ururning izi qolgan. Hozirgi kunda o'zimizni ularning davomchilaridek his qilamiz, ammo yo'qotilganlik, o'chib ketgan otashni his qilsakda, ularni qaytarish mumkin emas.

Olma daraxti tagida yotganimni hali ham eslayman, 46-da😂 lekin shunday edi, ota-onam unga qoshni bilib qolganini aytsam kerak edi—olcha gullari osha vaqtda gullaganini unutgan edim🍒 Men ham olchani yeganman va o'zimni kichiklik chog'iday deb o'ylab, orqamdan kelgan: "buni qayta qila olasizmi?" deb savol bergan edim👶 Keyin ota gapiribdi: "yana bir bor nechta bormi bola, endi parda tushdi, guruhimizga ovoz berma—mahalliy derbilarda kurashib yurganlar qandaydir quvonch bilan xalqimizga maydonlarga qaytishardi🤣 Qo'shnilar hammasi eshitib qolib, derazadan: "sizni qoshnilarimiz!" deb baqirib yuborganlar edi😂🍿