Brendon Moreno: oʻzbeklarning yuragidagi qora farishta
o'shanda kopliklarimizni jon bilan quchoqladi, keyin qora farishtamiz ortiga olindi — ammo qanday kayfiyat bilan uytgan? 12 yil oldin, keling qiling aytishim, o'zbeklarning og'zi-gag'i yopilib ketgandi, yurtimizda bittagina yulduz bor edi — va uning nomi brendon moreno edi. uning minglab bolalar bilan o'ynaganiga o'zim guvoxman: xiva shahridagi kichik sport maydonchasida, kechqurun alanga yonardi, u esa yigirmaga yaqin bolaga qizil kiyimda futbol o'ynar edi. "sizga bu erda nima bo'layapti?" deb so'radim o'zimdan. "u bilan o'ynaymiz," dedi bola, "u jahon chempioni!" mana shu vaqtda o'zimizniki birga bo'lishning ajoyib kayfiyati paydo bo'ldi — hammamiz unga qarshi gapirardik, chunki u o'zbek futbolining yuziga qaramay, xalqqa yaqin edi.
keyinroq esa uning amerika yo'lida qanday kechki tramvayda o'tirganini, samarkandlik katta uy bekasi tomonidan qandolat bilan kutib olingani haqida gaplar eshitilgan. ular aytishicha, unga uyg'urcha *eng yaxshi koʻr* deganicha bilan gapirishgan — Brendon esa yig'lab yuborgan... eee, mana shunday ediku, esimda esa hozir ham uning AQSHga ketishidan oldingi kunni yodda tutaman: tunda boshqa hech kimga o'xshamaydigan darajada issiq edi, xalq esa uning uchun yuraklarini ochib qoʻyishardi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qanaqa paytlar edi-ku... Olmaotadagi birinchi kursimda edim, dekabr sovug'ida stadionning tomida o'tirib, Brendonning La Pazdan qaytishini kuzatgan edim! Qancha kishi yig'ilgan edi — hech kimning qoʻllarida qoʻlqop, hatto salla ham yoʻq, lekin hammamizga yurak isitib turardi! U stadionga kirib kelganda, qanday bo'lishdi, sizning aytganingizdek, hech kim gapirmadi — yelka va qoʻl berib, uyga olib ketardikdek tuyuldi. Uning ko'zi qora edi, lekin yuragi — alanga! Men esa o'sha paytda nurab qoldim, deya aytsam adashmayman... keyinroq unga qoʻlimdan tuz choynakka qilganimni eslayman, u silliq bo'p qolgan "ra-hmat"ni butunlay unutib qoʻygan edi :D
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Ah, bu hikoyalarni eshitganda go'yo o'sha tunlarning o'tkan kunlarini ko'rib qolayotgandek bo'laman... Hatto o'zimni ham o'sha Maydonchi maydonchasida Brendon bilan o'ynayotgan o'smir qizdek his qilyapman. Uning oyoqlarida to'p bo'lsa, umrimizning eng yorqin lahzalari boshlanardi — shunday olovli va sodda, lekin oʻzini to'liq bagʻishlagan futbol.
Lokomotiv_2005 ning aytganlarini eshitganimda, darrov o'zimni o'sha sovuq Almatida, stadion tomida yotganimni xotirladim. Odamlar koʻzlarida qor qopqogʻi, qoʻllarimda qoʻlqop yoʻq, lekin yuragim issiq — degani meniki deya o'ylardim. Va Brendon kelganida, ro'yimni qanday qilib uyi uchun ochib qoʻyganimni... ha, ha! Qo'shnimning oʻsha *"buni kimga berasan?"* degan savoliga qaramay, meni hech narsa toʻxtata olmadi. Uni koʻrgandagina qoʻlim yengil boʻlar edi, deya aytsam adashmayman.
Qani, men ham bir tafsilot qoʻshaman: shu yozgi kechada Fargʻonadagi Ramazon toʻyxonida Brendonni koʻrgan edim. Uni koʻrish uchun yig'ilgan odamlar orasida o'nlab bolalar *"Qora farishta!"* degan qichqirigʻlar bilan qoʻrqitib yurardilar — u esa gullab ketib, har biriga barmogʻi bilan alangali qoʻllarini koʻrsatardi. Keyin uy bekasi qoʻliga ramazon choʻpkasi bilan limonadon berib, *"Buni ichib, quvvat ol, kelajak yulduzimiz!"* deganida, Brendonning koʻzlariga shunday yorqinlik kelibdi-ki, men oʻsha paytda unga bir umr davomida minnatdor boʻlsam kerak deb oʻyladim.
Bu voqealarni eshitganimda, Brendonning yuragi nafaqat xalqimizniki, balki butun dunyonikini ham isitib yuborganiga amin boʻlaman.
U o'sha Farg'ona to'yxonada qandaydir chol "Brendon, sizning otangiz kim ekan?" deganicha savol bermoqda. Brendon esa, bu qandaydadir deb, chekib turgan limonadini ichib qo'ymasdan, xalq tilidan og'ziga kelgandek: *"Otammi? Uning ismi Qora Farishta! Men shunday deb aytsammi?"* — deb, qornidan ovoz chiqarar ekan. Barcha kattalar o'ylar ekan: "Hali u hamona sifatida boshladi..." Lekin uy bekasi esa, bu so'zlarga qaramay, unga yana bir cho'pkani uzatib: *"Ey, kelajak yulduzim, cho'pkani olishni o'rgan, balanddan!"* debdi. Brendon esa, qo'lida cho'pka bilan, yigitlar orasiga qo'ng'iroqni so'rayotgandek devorlarga ko'tarilib, osmonni ko'rsatib: *"Bu yerda qancha balandlikka chiqsa, shuncha gol uraman!"* deya gapiribdi.
Choynagimni ushlab tur.