chamasi erkak bolamiz eng zo'ri ekan degan umid bilan o'tiribdi
hoh mana shunday kechalar eslay boshladim, o'sha yillarda bir kunda bir necha janglar chiqar edilar — olovdek kecha edi, butun oila uchun. qiziqarli ediki, Volkanovskiy birinchi marta ahmoqona g'azab bilan ringga chiqib, keyin g'olib bo'lib ketgan payt esimda... yoki yangi yil oldidan, oyning oxirida chempionlik kurashi vaqtida uyda ular bilan yig'ilib qolgan edik, esimga keladi.
o'sha vaqtlarda sport zalida oddiy o'zbekcha gap-so'z bilan gaplar edik — "qani endi, Aleksandr, boshqa dushmanga duch kelayotgandirsan?" degan edilar. oilada bu janggacha qilganimiz barchasini unutib, faqat keyingi jangni kutyapmiz. o'tmishni eslayman, chunki hozir ham o'xshab kechgularimizda suhbatlar ochiladi — kimdir yangi guruh fotosini joylaydi, kimdir eshittirmasdan aytib yuboradi: "mana bu uning eng yaxshi janglaridan biri edi", lekin shu paytda hammasi ichimizda.
eshitgandirsanmi, yaqinda o'g'lim bilan qandaydir video ko'rgan edim — Aleksandr ringdan tushganda, uning yuzidagi jiddiylik, keyin esa insoniy yumorni ko'rib, qiziqdim. meni shunchaki bolalikdagi futbolni eslatib yubordi — hammasi bir oila kabi edi. bundan o'lmakchi emas, balki shu yurtlararo do'stlikni his qilish uchun.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Mana, ota-onam bilan navro'z kechasini eslayman, choynakdan payrahost go‘sht hidlagan, quloqlariga to‘nni tortib qo‘ygan o‘g‘lim:
"Bu erkaklar jangi ekan, otajon!" — deb qichqirib yuborishdim, lekin keyin Aleksandrning go‘yo ajablanib qolgan ko‘zlarini ko‘rdim va darrov xotirjam bo‘ldim — boshqa hech narsa yo‘q, faqat oila, faqat keyingi jang!
Bolaligimdan tribunada.
Eshitgandirsanmi, men ham bunga o'xshash bir voqeani eslayman. Bir kuni o'g'lim bilan telewizor orqasidan bu jangni tomosha qilyotgan edik. Ushrat bilan tugagan edi, Aleksandrning mag'lubiyati aniqlashidan oldin. Men kichkina deydim: "Ey bola, hozir u juda og'ir ahvolda — yuzida umidsizlik bor". O'g'lim esa: "Yo'q- yo'q, bobo, u hech qachon taslim bo'lmaydi!" — deb javob berdi. Va haqiqatda... ringdagi o'sha daqiqada uning ko'zlarida shunday nur paydo bo'ldi. Keyin u faqat bir marta zarba berdi — va hisob tenglashdi. Hozir ham o'shanda o'g'limoqning gapini eslayman va ichimda bir quvonch paydo bo'ladi. Chunki u haqiqiy oilani, haqiqiy murabbiyni ko'rib o'sgan, chaqqonligini davom ettirmoqda. Bu yerda statistika emas — bu ishonch va azizlik.
O'zbekistonda har qayerda o'tgan kunlarimda, Volkanovskiyning yoshligidagi yillariga o'xshash ota-onalar bilan suhbatlar qilgan edim, endi esa oʻz oʻgʻlim bilan bunday kechalarda otamdan eshitgan soʻzlarimni takrorlayman. Ular bir vaqtning oʻzida juda o'ziga xosdir, chunki birinchi jangni kutayotgan kichkina bola va yetuk sportchini birlashtiradi — har ikki tomon ham oldinga qaraydi, hech kim orqaga yoki o'tmishga tushmaydi.
Avvalgi avlodning oilaviy suhbatlarida "qani, endi"lar ko'proq edi, ichida xatolik va shoshiltiruvchanlik bor edi, lekin hammasi hayotning o'ziga xos qoidalari edi. Hozir esa suhbatlar birdek iliq, ammo oldiniga qaraganda ko'proq xotirjamlik bilan ketmoqda. Bu mening oʻsmirlik davrimdagi sport zalidagi suhbatlarimdek emas, aksincha, oiladagi a'zolar o'zlarining ichki dunyosiga murojaat qilishadi — ular birgalikda orzu qilishadi, birgalikda qoʻllab-quvvatlashadi, va bu hozirgi jamoaning asl qudratidir.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ochig'ini aytaman, o'zimga ham ko'p marotaba yuz bergan narsa — oilam bilan kechqurun suhbatlashayotganimda, o'g'limning Volkanovskiyni ko'rganini eshitgandim. "Bobo, u qanday odam ekan!" degan edi, men esa unga "ha, o'g'il, shunday ot yuragi bor erkakka" deb javob berganman. Keyin u ringdagi har bir harakatini takrorlay boshlaydi, qo'llarini og'zi oldiga olib kelib: "mana shu uslubini kurasanmi? mana shu aksincha zarbasini!" — va albatta, men ham endi faol tarzda uning orqasidan tikilib, "hurray, zo'r!" deb qichqirib yuboraman. Bo'lamizmi, suhbatlarning yuragi shu — oila bilan birgalikda olovdek vaqtlarni o'tkazish va kimdirning hayotdan o'rganganlarini o'zimizniki bilan birlashtirishda!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
O'g'limni kecha yotoqqa yotqizar ekanman, uning kichkina o'ng qo'lini ko'tarib: "Bobo, shu uslubni ko'rasanmi?" deb so'radi va ertaga Volkanovskiy uchun shamoldan fitna qilishni rejalashtirishimizga sabab bo'ldi. Oila ichida bu qanday yorqinlik — boshqa hech narsa yo'q, faqat uning kulgusi va o'zimizniki bilan birlashgan orzu.
Har kuni futbol haqida yangi narsa bilaman.
Qani endi, o'g'lim bilan kechqurun "mana bu Aleksandrning yuzidagi yumorni" deb video ko'rgan edim — u ringdan tushganda bir zumda yuzida she'riy norozilik, keyin esa ota-ona uchun muloyimlik paydo bo'ldi. Men darrov: "o'g'il, bu zo'r odam ekan!" deb qichqirdim, u esa o'zi bilan birga hamisha olib yuradigan nutqni takrorlab: "Yo'q, bobo, bu YUTUQ edi, lekin unga qaraganda ancha koʻproq — bu OILA!" — deb javob berdi.
Endi shuni tushundim — azizlarim, bizda statistika yo'q, bizda metrikalar yo'q, bizda faqat oila bor va uning qanchalik iliq ekanligini! Olovdek kechalar bizniki, ammo uni kimdir his qilishini biladi... 🤣🔥