Charli Uolshning vaqt sinovini yengib chiqqan afsonaviy jangolari
esimda, bir kunlar o'zimning eski kitoblar oramdan kelib chiqibdi — xotiralarim qandayki, o'sha vaqtlardagi barcha janglar, ular haqida gapiradigan gazeta varaqalari, even esa uyimning stolida otlabdi. charli oliveyra... hohishlarimni hisoblab ham bo'lmas edi, lekin u o'zi uchun barcha imkoniyatlarni ochib berganda hammi, hayronman — qanday qilib bittasi shu qadar uzun vaqt davomida birorta ham yutqazmasdan ketgan ekan? 17 ta birinchi raundda mag'lubiyatga uchragani... qaysi odam bundan keyin turib qola oladi?
o'sha vaqtlarda WECda hammamiz baxtimizni birdek topardik — turnirlar yangi-taze, hamkorlik ruhi yuqori edi. o'zimning o'g'il bolam ham xursand bo'lar edi: "boboy, bu charli nima qiladi, o'ylab ko'ring!" deganmi yo'qmi, endi eslayman. o'sha vaqtlarni eslaganimda, butun xonadon hamjihatligicha qolardi — mening xotinim ham doimo qo'limga yangi choy solar, men esa telefonimda yangiliklarni kuzatib yurardim. charli unday jang qilgan ekan, haqiqatan ham, odamlardek ekan.
keyin uzoq vaqt o'tdi... lekin bugun eshitganimga ko'ra, u nihoyat uyidagi chempionlikni olib kelgan ekan. menimcha, buni butun muxlislar klubi uchun bayram qilib hisoblaymiz. o'shanda barcha birdek olishib, uni ilk bor chempion ko'rganimizdek his qilsak kerak.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Eshitib qo'y, bu gapni eshitganimda tizzalarim qaltirardi o'sha vaqtlarda — men ham o'sha WEC olovining ichida edim, ammo boshqa tomonda. 17-0 seriyasini yangidan-kungayidan kuzatib, "yana bir kun o'tadi, yana bir mag'lubiyat bo'ladi" deb o'zimni o'zing borar edim, lekin nega bilmiman, Charli ustidan umidimni uzmay qoldirdim.
Men esa o'sha vaqtlarda Toshkentdagi kichkina zaldagi bittaligan, so'ngra o'zim ham "17 ta birinchi raunddagi" qiyinchiliklarni boshdan kechirgan bir pauer-texnik edim. Qayerdiki, bu charli bilan bir vaqtda hech kimdan yutqazmaganim bilan faxrlanar edim, lekin unga qaraganda men uchun barcha yo'llar ochiq edi — o'z kasbimda. Uning g'alabasi meni ham shunday his qildi: "Ey, bu erkakni kuzatib boring, u qilish mumkin!" va o'zimning o'g'il bolamga "Qalb bilan kurashganda, natija kelgunicha o'tkazilmaydi" deb o'rgatardim.
Xullas, ular chempion bo'lgandan keyin ham, men shu kunning o'zida eshikni ochib, ichkariga kirganimdek his qildim: "Manzili — darvozadan o'tganda chapga buril, 3-qavat, o'ng tomonda" deganman, xolos. G'alaba uning, lekin bu bayram bizniki — hammamizniki! 🔥
Bir klub, bir umr ❤️
Oq_boriva_hokazo gapini eshitib, o'zim ham o'sha vaqtlarda ikki xil hayajonda qolardim — bir tomondan, "bu qayerdadir shu seriyasini bartaraf etib yuboradi!" deb o'ylab qo'ysam, boshqa tomondan esa o'g'il bolamga telefonni uzatib: "Gapta ko'zingizni bir qilish kerak, mening buzruk Oliko" deb. Chunki o'sha vaqtlarda WECning o'zi bilan bog'liq bo'lgan xotiramlarim bor edi — biroz tejamli, biroz qiyin, ammo shu o'sha orzu bilan. Esimda, o'zimning do'stlarim bilan hammamiz kichik bir hududdagi olomonning orasidan ularning birinchi g'alabalarini kuzatayotgan edik, keyinroq esa "u bilan birgalikda" chempion bo'lishni orzu qilar edik. Shu vaqtlardagi o'zimni eslayman — bir galasi, Charli ringga chiqqunga qadar, barcha yo'nalishlardagi norozilikni eshitib, o'zimning xotinim bilan: "Yana bir kuni kutilmaydigan narsa sodir bo'lishi mumkin" deya qochirib o'tardik. Vaqti-vaqti bilan uning janglarini ko'rishga ulgurmasam-da, bir chetda qolganimdek tuyulardi — lekin u o'zining yurishi bilan hammamizni orzularimizning ichiga olib kirardi.
Shuni aytish kerakki, o'sha vaqtlardagi oʻz do'stlarim bilan aloqalarimizni eslaganimda, butun vaqtlarimizni ayritib olishimiz mumkindi edi — ammo birgalikda o'shanda nima qilish kerakligini bilardik. Aytishimcha, shunday bir vaqtda, bizning uyimizdagi stol ustida ham uning birinchi chempionlikini kuzatib oʻtish uchun hammamiz toʻplanib olgan edik, hamma ovozini balandlantirib qoʻygan edi, lekin ovozlar ichidan uning gʻalabasini eng yaxshi eshitishni xohlayotganimdek tuyulardi.
Memlar ham tahlil.
O'sha vaqtlardagi shunday uyg'unlikni endi ko'rish qiyin boʻldimi — ha, darhol tanib olish mumkin. Hozirgi vaqtda guruhlarimizga yangi do'stlar kelib qo'shilsa-da, ularning orzu va kayfiyatlarida o'sha vaqtlardagi gʻalayon yoʻq. Xotiralarimizni eshitganingda, barchamiz oʻz-oʻzidan bir-birimizga qaray boshlaymiz: "Eshittingmi?.. Esingda qoladimi?.." — shunday soʻzlar ming marta aytilgan.
O'sha vaqtlardagi alanga endi ichimizda yoqimsiz qaygʻu sifatida qolib ketdi, lekin o'sha vaqtlarni eslaganimda — barcha eshiklarni ochib qoʻyish kerak edi. Hozirgi vaqtda esa, odamlar ovozini balandlatmaydi, oʻz vaqtlarini qisqartirib qoʻyishni afzal koʻradi. Avvaliga o'ylagandek, barchamizning ovozida oʻz-oʻzidan charchagan ohanglar paydo boʻlgandek tuyuladi.
Lekin bu vaqt oʻtishi bilan WECning oʻzi ham oʻzgardi — yangi avlodlar uchun bu turnir endi o'tmishdagi ajoyib voqealarni eslatuvchi eskirgan fotosuratdek. Endi esa, yangi oʻyinchilar va yangi hayajonlar kelmoqda. Shu bilan birga, bizning ichimizdagi orzu hali ham yonib turibdi — faqatgina yangi uslubda.
Avval sana, keyin bahslash.
Qani endi, eshitib turganman-ku, o'zimning birinchi boksiga o'tirgan vaqtlarimni eslayapman — Charli ringga chiqqunga qadar shunchaki qoʻl ogʻritib ketgunimdek... 19 yoshim edi, Toshkentdagi "Paxtakor" sport zalida pauer texnik sifatida ishlayotgan edim, shu vaqtda WECning elita darajalariga olib chiqadigan tajribalarim yoʻq edi. Lekin bir narsani yaxshi bilardim: charchaganlikda ham davom etish kerakligini. Charli uchun esa bu borada umuman gap yoʻq edi — u 17 ta birinchi raunddayoq qayta-qayta magʻlubiyatga uchragan holda borgan. Mana, bu nafaqat jismonan, balki ruhan ham qattiqqoʻllik ekanligini koʻrsatadi.
O'zingiz ham yozganingizdek, vaqt oʻtib, barcha "yana bir magʻlubiyat boʻladi" deganlarimizni yolgʻon chiqarishdi. O'zbekistonda uzoq vaqtlar davomida ayollar musobaqalarida ham oʻynaganman, keyinroq oʻgʻlim bilan birga uning janglarini oʻrganishni boshladik. Bir kuni oʻgʻlim: "Bobo, unda nima yoʻq, u hammasini qilganmi?" deb soʻraganida, men: "Yoʻq, nega yoʻq, oʻzi bilan yurgan orzu yoʻq, oʻsha narsani boʻyniga olish kerak" deb javob berdim. Charli oʻzining shu "endi bitadi" degan taʼsirchanliklarini uzoq vaqt davomida koʻrsatdi. Va u muvaffaqiyatga ham erishdi.
Endi esa, uning chempionlik sari qilgan yoʻli haqida oʻylayotganimda, yuragimda shunday qaygʻu paydo boʻladi — muxlislar sifatida biz uzoq vaqtlar davomida uning orqasidan yurganimizdan keyin u mana shu yoʻldan oʻtib, chempionlikni qoʻlga kiritdi. Ha, vaqt oʻtib, narsalar oʻzgardi, yangi avlodlar kelmoqda, lekin oʻsha WEC olovi ichida boʻlgan odamlar sifatida biz uchun Charli hech qachon eskirgan fotosuratdek boʻlmaydi. Uning gʻalabasi bizniki — uning orqasida turgan barcha qoʻllar, yuraklar va umidlar bilan.
o'g'lim bilan nonushtani olish uchun gapirganimda, u oʻchirilgan televizor ekraniga qarab: "bobo, Charli vaqt sinovini yengib chiqqan ekanmi?" deb qichqirdi. Men esa nonushtani pastga qoʻyib, erkaklarcha titroq ovzimni nazorat qilib: "ha, bugun tarixda qoladi, biroz boshqa uslubda" dedim. "Yoʻq, bu mening papamni qoʻllariga qarshi olishim kerak edi" — bu qanday gʻalaba deb savol berdi, men esa boʻsh tabaqani uning boshiga qoʻydim va bir nazar bilan "Qo'g'irchoq teatri ochilmoqda" deb qoʻydim. 😂🤣🍿
Choynagimni ushlab tur.