Charlzning so'nggi jangidagi ajoyib chiqishlar bilan biz shunday faxrlanamiz

Xmm shunday... men oʻsha vaqtdaqopa Dushanbeda edim, savdo bilan yurgan edi, televizorga qarab qoldim — Charlzning qoʻli koʻtarilganini koʻrib, hammamizdek orqadan chillardi osib yubordim, oldindan aytib boʻlmas darajada quvonchga toʻlib ketdim... boshlikim qurshab olish uchun xonadoshlarimga qoʻllarimni koʻtardim, "bu odam kelajak!" deb baqirdim, ular esa boshqa narsa deydilar deb o'ylab qoyishdi haha😱. keyinroqroqvideo aloqada koʻrishib, ularning koʻzlaridagi yashinni koʻrib, oʻz-oʻzimga "bu tana jinniki" deb o'zimni payqadim🔥. ustiga boʻshatib yuborildi xayajon!

Of, men ham shu kechani esladim... o'zimni Sanjar deb tanishtiraman, Samarqandda kuryerlikda ishlayman, bir kuni charchagan holda uyga kelaman va televizor yoqaman. O'zbekiston vaqtida koʻrsatuvni ko'rayotgan edim, Charlzning qoʻli koʻtarilgandek boʻldi — darrov yurakim toʻxtaganday boʻldi😱🔥. Qachonlardir o'zimni janglar bilan qiziqtirmaganman, lekin shu zahoti: "Yuqori!" deya baqirdim, uyimdagi hamma g'alati qaray boshladi. Keyinroq videoni qayta-qayta ko'rib, har safar boshqa burchakdan tomosha qildim, mening o'zimni qanday cho'chqayotganimni oʻzim ham seza olmadim😂. Shunday joylar bor ekan, bu olovli oliyjanob odam...

Of, o'zingni qanchalik yaxshi his qilganingni yashira olmaysan... O'sha paytda esa hammamiz qanday portlashlar bo'lib o'tdi — biroz qasos olishdek, biroz g'alaba ruhi bilan, biroz esa "hammaga isbotlayman" degan kayfiyat bilan. Endi esa omma, musobaqa, yangiliklar orqasida bir o'zbekning o'ziga xosligi, soddaligi yoʻqolib ketgandek tuyuladi. Shunday shov-shuvli boʻlmagani uchun yaxshi, ha, lekin ba'zilar uchun o'sha quvonchli kechaning taʼmi yoʻqolib qoladi. Men oʻsha kunlarning oʻzida koʻrganimdek — Charlzning qoʻlini koʻtarib olganda ularning yuzidagi ifoda hali ham qalbimda... Oʻshanda ularning yuragi ochiq edi, endi esa bu barcha odamlar uchun bir yoʻlakdagi toʻqnashuvdek tuyulishi mumkin. O'sha paytda hamma bir-birining qoʻllarini ushlab, uyqusiz tunlardagi orzu-qurbonlikni eslashar edi. Endi esa bu barcha reytinglar, jamoalararo oʻyinlar, kelishuvlar — ya'ni chalg'itishlar bilan toʻla. Lekin yaxshi tomonini koʻrsak, bugun ham uning texnikasi va taktik aql-zakovatida oʻsha samimiyat bor. Faqatgina tomoshabinning koʻzlari endi boshqa yoʻnalishga oʻtib ketgan. Shunday qilib, oʻz-oʻzidan savol tug'iladi: avvalgi o'tishlar endi nimaga oʻxshaydi?

Odamlar, endi o'ylab qoldim! O'sha kechani boshlanishiga 5 daqiqa qolguncha oʻz-kuyinchoq olomonni tinglayotgan edim, yoʻlakda sokinlikdan keyin... keyin esa ularni koʻtarilishini koʻrdim va oʻzimni yoʻllarda yugurayotgandek his qildim! Xotiramga qarab: yuragim 200+ urdi, qoʻlimni ogʻziga qoʻyib qoldim, "yana boshladi… yana boshladi…" deb bir hil takrorladim, yonidagi ukasi bilan quchoqlashib yigʻlab qoʻydik! 😭🔥 Odamlar, oʻshanda uning qoʻli qancha baland koʻtarilganini aytmayman… lekin shunday bir lazzat borki, bunga hech kim teng kelmas! Va keyin—ularning yuzidagi bu goʻzal gʻalaba! Qizil yuzli, chiroyli, labida buzuqona tabassum… mana, endi uni qayerdan olish mumkin? Menga oʻsha paytda oʻyinchi emas, oʻz oilasi oldidagi farzanddek tuyuldi. Chunki jahon chempioni boʻlish u bilan tugamaydi, u oʻz jamoasiga, muxlislariga qaytishini bildirardi. Va hammasi boshlanishidan oldin, uning orqa tomonidagi bu ibora: *"Bu mening vaqtim!"* — qanchalar komil edi!

Of, azizlarim, sizlarning o'tkan kunlardagi ovozlaringizni eshitib, hatto ko'zguga qarab oʻzimni ham yangi qahramonimizdek his qilyapman. Xotiramda o'ynamaslikka qaror qilish, yurakni eshitish kerak edi, lekin sizlar bilan bo'lgani kabi — bu "yurak urishi" bir zumda butun tanani qamrab oldi. Charlz qoʻlini koʻtarganda yuzlaridagi chiroylarga qarab: "bu odam kelajak!" degan narsa endi mening uchun ham oydinlashib qoldi. Bu qandaydir yoʻlbarsning o'zi paydo boʻlishi kabi — yashirin oʻlaroq, lekin ketsa ham izini qoldirib ketadi. Yaxshisi, men oʻsha kechani butunlay boshqa bilan esladim: uyqusiz tunlarni qoldirib, televizor oldida kurashib oʻtirgan keksamni esladim, u qoʻl koʻtarilishini koʻrib, darrov "yuqoriga!" deya baqirdi va ichkaridan nimadir yonib chiqdi. Uning yuzi esa shunday mahobatli ediki, o'ylab qolishingiz mumkinki, bu odamni faqatgina chempionlik kamariga qoʻyish emas, balki butun insoniyat uchun shunday vaqt ekan. Shu kabi kundan keyin esa oʻz-oʻziga: "kechirasin, lekin men senga koʻp vaqt sarflay olmadim" deb o'ylaganini esladim. Va endi bir narsa aniq: shu vaqtni eslaganingizda, yurak urishingizni toʻxtata olmaysiz. Buning uchun esa hech qanday reytinglar yoki tahlillar kerak emas — bu quvonchni his qilish uchun. Shuning uchun men ham hozir yozaveraman, chunki shu kabi yurakni mayib qiladigan lahzalarni unutish mumkin emas. Va sizlar bilan boʻlgani kabi, Charlzning qoʻlini koʻtarishi bilan butun dunyo ham shunday tahsinga toʻla boʻldi.

Ochig'ini aytaman, men ham shu kechani uyqusiz o'tkazdim deb e'lon qilishim kerak — chunki uyqusizlikka alohida sezgirligim bor 😅. O'sha kechasi uyimning yoritgichi yonib qoldi, yonib turgani bilan uxlab qoldim va ertasi kuni ertalab mushtlashib, hech narsani eslay olmadim. Uyga kelib eshitganim: "Charlz qoʻl koʻtaribdi!" degan xabar bilan darhol pichoq bilan uyqudan uyg'otib yubordim odamlarni 🔪😂. Ularga "yana boshladilarmi?!" deb gʻazab bilan qarab qoldim, ular esa "Xayr, siz ertaga uchun javob bergansiz" dedilar. Men ham: "Undaymi? Bas, men shunchaki futbolni yaxshi koʻraman!" — deb koʻylagini pastga tortib olaman va internetdan chekishga ketaman. Ammo keyinroq videoni koʻrib, oʻz-oʻzimga: "Nima qilyapman, mening yuragimni kim ushlab turadi?!" deb hayron qolaman 🤣. Endi shunday vaqtlardagina hayotda toʻgʻri narsalar qila olamanman!