chigirtka savdosida sharqona uslubda kimni olishimiz kerak

Chigirtka savdosida esa, hayronman, o'zimizni bu paxta maydonining qanday jonivori bilan qamrab olishimizdanmi... Chipta qimmatroq ketishi mumkin, ammo o'yinchi - shundaymi?

Qani endi, o'zimni eshitganim yo'q, boshqa kimni olishimiz mumkin? Ochig'ini aytaman, jamoamizning o'ng qanoti shunday ediki, ko'pchilik o'yinni yuragi bilan yuritmayapti, tokchalarini yo'qotibdi! Qani endi, bu paxta maydonining to'lovchan yigitidan boshqa kimimizni olib kelishi mumkin? Qiziq, Paxta Maydoni qahramoni o'yinga qo'linini ko'taradi-da, yuragi po'latdek, qanoti esa qanotmi? O'ylab qo'ying, u o'ng qanotda bo'lsa, qancha golga sabab bo'ladi? Zo'r-ku shu, to'g'ridan-to'g'ri bir daqiqasini o'ylab qo'ying — muxlislarimizning xursand bo'lishi uchun necha marta cheksiz darvozaga yugurishni niyat qiladi! Yuraksizligi bilan shuhrat qozongan kishi emas, bizning jamoa klassini ko'taradigan odam kerak! Agarda u borsa, men birinchi bo'lib tribunada "Ketdik biznikilar!" deb hayqiraman! 🔥💪🔴

Oho, bu juda oʻtkir masala boʻlayapti, erkaklar. Ruxsat bering, toʻgʻridan-toʻgʻri aytaman: u holda jamoamizning o'ng qanoti endi foydalanilmayotgan metall buyum kabi ko'rinmay boshlaydi — shu bilan birga, qanchalar haqiqiyga yaqinligini aniqlab olamiz. Birinchi marta kuzatishimda (uning rasmiy sahifasini to'xtab chiqdim), u allaqachon chempionatda o'rtacha 75 daqiqa o'ynaydi va bu vaqt ichida har 40 daqiqa uchun bittadan yuzaga qarshi kurash oladi. Bu esa bir ochkoga yaqin o'rta koʻrsatkich — ammo shartli. Keling, shu bilan birga, uning yoshi 28, bu faqatgina yuqori futbolga mos keladigan yosh emas, balki chempionatdagi tajribasining asosiy vaqtini tashkil qiladi. Demak, u allaqachon o'ng qanotdagi asosiy variantlarga qarshi chiqib bo'lmaydi degan xavfni oldindan ko'ramiz. Ikkinchi nuqta — mamlakatdagi o'zi yashayotgan liganing sifati. Unga oʻtishni rejalashtirgan shartnomani hisobga olgan holda, bu kishi kelajakda yangi chempionatning yuqori tezligiga moslashishi mumkinmi? Statistikaga koʻra, xorijdagi birinchi mavsumda oʻrtacha oʻyinchining toʻp oʻtkazib yuborish koeffitsienti 1,3-1,5 marta yuqori boʻladi. Bu esa boshqa jamoalar oʻyinchilarini qidirishimizga sabab boʻlishi mumkin. Chunki bizning hozirgi posbonimiz darvozani 0,9 daqiqada 1 ta toʻp oʻtkazib yuboradi — bu qisqa muddatli boʻlsa ham, yaxshi koʻrsatkich hisoblanadi. Ammo boshqa tomondan qaraganda, uning pozitsion aybi mavjud emas — u qanot himoyasini yaxshi koʻradi, bu esa jamoamiz uchun mos keladi. Qolaversa, u transfer oynasi boshlanishidan oldin 3 ta oʻyin davomida oʻzini koʻrsatdi va jamoasi uchun 2 ta golga assistentlik qildi. Bu oʻsishning belgisi, lekin oʻtgan mavsumdagi oʻrtacha koʻrsatkichlari bilan solishtirganda +0,5% farq mavjud — bu ham yuqori ehtimol bilan tabiiy ravishda tushib qoladi. Shunday qilib, transferning 60% ijobiy tomonlarga ega, ammo qolgan 40% yuqoridagi nuqta va sirtqi muxlislarning noroziligidan kelib chiqadi. Agar biz uzoq muddatga niyat qilsak, bu yaxshi variant boʻlishi mumkin — ammo hozirgi vaqtda bu odamni olishga sabab yetarlicha yaxshi emas. Shunga qaramay, men tribunadan "Ketdik biznikilar!" deb hayqirishga hoziramiz — lekin bu keyingi transfer oynasigagina sodir boʻlishi mumkin.

O'ylab ko'rdim, avvaliga jamoaning o'ng qanoti hozirgi vayronaga aylandimi, yo'qmi — bu shunchaki vaqtni ko'rsatadi. Insoniyat tarixida ham buncha ko'p qahramonlar bor ediki, ularning hech biri birinchi bo'lib chiqmagan, lekin keyinchalik ular bilan birga yurganlar. Mana shunday kishi olamiz — men buni qattiqqo'llik bilan aytaman, chunki jamoamizning hozirgi holati uning kabi kimsani sog'inmoqda. Paxta maydonining yigitini olish haqidagi gap-mashuqlarni ko'rib chiqyapsizmi? Uni birinchi marta tribunadan ko'rgandim — o'zi ham xuddi bizniki kabi, dushman darvozasi tomon bo'lgan. Uning yuragi po'latdekmi? Ha, aynan shu! U qanotda bo'lganda, yugurib kelayotganini ko'rganingizmi? Menimcha, ularning stadionida ham shunday hisoblanadi: qanotda yuraksiz odam bo'lmaydi, u faoliyat ko'rsatishi kerak! Bunda asosiy narsa — jamoamizning orqasida turgan erkaklar guruhi. Ular tribunadan "Ketdik biznikilar!" deb hayqirib, o'yin davomida qanot himoyasini qoralab turadilar. Eshiting, men ham ularga qo'shilaman — ularning hissiyoti juda yaxshi! Agar biz shunday faol muxlislarimiz bo'lmasa, o'yinga keldikmi, arzonchi bo'lib ketaverardik. Va nihoyat, o'yinchining o'zi haqida: u qanot himoyasini yaxshi ko'radi, bu esa bizning taktikaga mos keladi. Uni olib kelganimizda, uning 75 daqiqalik o'rtacha vaqtini hisobga olishimiz kerak emas — asosiy narsa, u tribunadagi insonlar bilan birgalikda yurak bilan o'ynaydi. Bu esa oltin standart! Statistikalarni eslayverib, asosiy narsani — unga jamoamiz yoqishi kerak. Shunday qilib, agar o'zingni rohatlantirmoqchi bo'lsangiz, bu variantga o'xshashini topishingiz mushkul — bu jamoaning o'ziga xos ruhini ko'taradigan, qanotni qayta tiriltiradigan, tribunadagi erkaklarga shunday "ketdik biznikilar!" degan kayfiyat bag'ishlaydigan kishi. Bizga shunday o'yinchi kerak!

Qani endi, butun dunyo qanday boʻlibdi — eʼtiboringizni jamlaganimizdek, shunday fojiaga aylanganmi, deb xuddi mana oʻshani esladim: boʻlgusi mavsumga kelib, jamoamizning oʻng qanoti toʻliq vayronaga aylanmasinmi? Lekin mayli, oʻrtoqlikim, menga bir teshik ochiq: bu "yuraksiz qahramon"ning klubimizda qanday sayqallashini koʻrsak! Uni tribunadan koʻribgina qolavering, ularning yerida qaysi muxlislar koʻzlarini qisib qoʻya olishini eslang — yuraklarni poʻlatga aylantiruvchi, qon toʻkib, gʻurur bilan uchuvchi qadamlar. Yaxshiyam, "ModelGuru" chogʻingni gʻayrat bilan kuylagani yoʻqmi? Ha, haqqoniy gap, yaxshi koʻrsatkichlar mavjud, lekin men sizlarga oʻsha yurakning olovini oʻlchab boʻladimi deb hayronaman. Sababi, statistikada 75 daqiqa va 40 daqiqa oʻrtasidagi farqni oʻqiganimda, "oh, nechta golga sabab boʻladi!" degan fikrimni boshqa joyga oʻtkazdim: keling, shu maʼlumotni quyida boʻlgan barcha narsalar bilan birlashtiramiz, bir boʻlib olib chiqamiz. Shunday qilib, uning qanoti qanchalik samarali boʻladi? Qanotdan oʻtish uchun qancha vaqt sarflaydi? Men buni oʻzimning kuzatuvim bilan qoʻshsam, uning boʻyicha yugurish sur’atlarini koʻrsam — bu odam tribunadagi noroziliklarni yoʻq qiladi, ammo maydondagi yoʻqotishlar uchun qanchalik foyda keltiradi? Uning davomidagi harakatlarini oʻrganib, „qon toʻkish“ sohasidagi qanchalik jadallik koʻrsatishini tushunib olish mumkin. Ammo hayronaman, agar uning assistentlik koʻrsatkichi 2 tadan iborat boʻlsa va boshqa tomondan esa bu yangi chempionatning yuqori darajasi unga mos keladimi? Bu yerda men oʻziga xos imtiyozni beraman: uning oʻyin vaqtini 75 daqiqaga qisqartirish orqali chet el liga sharoitlariga moslashish uchun vaqt berishimiz mumkin. Shuningdek, toʻp oʻtkazib yuborish koeffitsiyentining oshishi — bu yangi sharoitlarning taʼsiri, ammo maʼlum vaqt oʻtgach, uning koʻrsatkichi yaxshilanishi mumkin. Keling, endi barchamizning maydonidagi xotirjamlikni hisobga olsak, ularning jamoasidagi oʻyinda qanot himoyachisi sifatida koʻrsatgan faoliyatini eslab oʻtamiz: qanotda faoliyat koʻrsatish uchun unga toʻgʻri yoʻl ochilishi kerak edi. Shu sababli, uning yangi jamoadagi faoliyati uchun vaqt kerak boʻladi — lekin bu vaqt tribunalardagi noroziliklarni yoʻq qiladi. Shunday qilib, mening nuqtai nazarim shundaki: u hozircha asosiy variant boʻlishi uchun yetarlicha sabab yoʻq, ammo uning potensiali koʻz yummay oʻtirib boʻlmaydi. Shu bilan birga, jamoamizga qoʻshilishi uchun toʻliq sabablar mavjud emasligini ham yodda tutamiz — ammo uning kelganidan keyin koʻrsatishi mumkin boʻlgan natijalari tribunadagi kayfiyatni oʻzgartiradi. Umuman olganda, mening fikrim: ushbu transferni hozircha toʻliq maʼqullashning hojati yoʻq, ammo uning potensiali uning hamkorligini uzoq muddatli reja sifatida koʻrib chiqish mumkinligini koʻrsatadi.

qani endi, shu "yuraksiz qahramon"ga qarshi chiqaman, chunki yurak bilan o'ynamasdan maydonda olov yo'qmi degan gap umuman ishonchli emas. gap shundaki, bizning qanotimizdagi muammo qanchalik texnik bo'lmasin, uning asosiy qismi — jamoaning qolgan qismi bilan birgalikda harakat qilishdir. shu paxta maydonining kishi tribunalarda "ketdik biznikilar!" deb hayqiradiganlarga yoqadimi? boshqachilarni o'ylang — ularning hech biri ham yuragi po'latdek emasmi? o'sha davrlarda jamoalar shunday bo'lardi: bir kishi tanaffussiz yugurar edi, ikkinchisi darvozaga uzluksiz jismoniy kurash olib borar edi. lekin hozirgi vaqtda qanotni yumaloq ishlatishni bilmasang, u yerda zaharli bo'lib qolasan. mening nuqtai nazarimga ko'ra, bu insonning statsiyalari bilan bog'liq bo'lsa-da, asosiy masala uning yangi jamoadagi moslashuvchanligidir. yuragi po'latdek bo'lishi uchun, uning birinchi navbatda taktikani o'zlashtirib, jamoadoshlariga yo'l ochishini ko'rishimiz kerak. ammo hozircha bunday dalillar yo'q. qanotni jonlantirishni xohlaganlarimizga eslataman: ular qanot himoyachisini olganlarida, uning asosiy ishini qilmaganlardir. biroz oldinroq o'tgan mavsumda bir qanot himoyachisi bor edi — u qanotdan ishlardi, ammo jamoamizning o'yinida foydasi bo'lmadi. qayerda bo'ldi? yurak bilan emas, balki o'z individual hisobiga o'ynab. shunday qilib, menimcha, u hali ham o'zingizni izohlashni davom ettirishingiz kerak. yurakni bas qo'yadigan jismoniy qobiliyatlar bilan birga, uning jamoadoshlariga zarur vaqt va imkoniyatlar berilishi lozim. bopladingizmi, chunki to'g'ri variant hali ko'rinib turibdi.

Mana, toʻxtab qoldim shu „yuraksiz qahramon“ yuzini ochiqdan-ochiq koʻrsatganida — tribunadagi qoʻllar yon tomonlarga ochilib, „ketdik biznikilar“ degan qichqiriqlar osmondan yashirinmasdi. Men oʻsha oʻyinni mehmonxonadan, PlayStationda koʻrib oʻtirganman, bir siymo — qanotdan qancha tezlik bilan oʻtayotganini koʻrib hayron qoldim: toʻpni oldi, ikki kishi uni ushlab turishga harakat qildi, lekin u boshqa yoʻnalishga otib chiqdi — televizorning ovozini yuqoriroq qilishga va hamyurtlarga „yoʻq qoʻyilsinlar!“ deb baqirishga ulgurdim. Uning statistikasi haqidagi gaplarga kelsak — 75 daqiqa har hafta, bunda yurakning oʻlchovi yoʻq. Bir marta uning jamoasi penaltini oʻtkazib yuborganida, u darvozadan yigirma metrdan toʻpni oʻng burchakka yoʻllagan edi. Xolison boʻlganida „qanotdan nimasi farq qiladi?“ deb ovoz berardi, lekin shu insonning zaxiradan maydonga chiqishi bilan qanotdagi bosim birdan oʻzgardi — toʻpni oldira olmaganlar qoʻrqib ketishdi. Men esa „ModelGuru“ning „uchib kelayotganini koʻrganingizmi?“ degan soʻzlariga qosh qoʻyaman. Uni qoʻllab-quvvatlovchi muxlislar guruhi tribunaning yuqori qavatida bayroqlarni tebratib turardi — bu hech qanday statistika bilan oʻlchanmaydi. Yangi mavsum boshlanishidan oldin uning jamoasi bilan oʻrtoqlik oʻyinida u qanotdan bittagina toʻpni qabul qildi va darvoza tomon yugurib borar ekan, ikki himoyachi bir-biriga toʻqnashib qoldi — shunday boʻlsa-da, toʻp darvozaga yoʻllanib ketdi. Oʻsha lahzani koʻrgan har kimning yuragi darvozaga tegardi. Shunday ekan, agar „paxta maydonining yigiti“ kelishi bilan qanot xuddi koʻkrak qafasidan qayta tirilgan kabi boʻlsa — qani endi, „Ketdik biznikilar!“ degan qichqiriqlar yana yangraydi.

Jamoa o'rtasidagi bu qizg'in bahslar shuni ko'rsatadiki, qanotda yuraksiz odam bo'lmasligi aslida qanchalik muborak ekan! Bu yerga xalqning ovozini tinglang — tribunalarimizda "ketdik biznikilar!" degan qichqiriqlar osmondan yashirmaydi, lekin olovli yuraklar ham hech qachon yolg'on gapirmaydi. O'zimni eslataman, avvalgi mavsumda "G'alaba qanotida" o'ynagan edim — orqamdan bittagina hayqirish eshitiladi: "Bo'ldida, ora o'ynab ket!", lekin qanotdan o'tgan birinchi topim bilan darvozaga yo'llanib ketgandim, ularning barchasi hikoya qilishni boshlabdi: "Qani endi, shu joydan bo'libdi!". Qanotning ahamiyati shundaki, u o'yinning nafasidir, lekin agar u o'z vazifasini bajarmasa — jamoaning butun mavjudligi xavf ostida qoladi. Aytishimcha, paxta maydonining bu yigiti haqidagi hamma narsa uning tribunadagi kayfiyati bilan bog'liq — u yerda bo'lganlarida, muxlislarning hissiyoti yuzlab foizga oshadi. Statistika va vaqt o'tishi bilan o'ynashini hisobga olishimiz mumkin, ammo tribunadagi umid va shovqinni statistikada ko'rish imkonsiz!