chiroyli yillar, go'zal g'alabalar va Drikus Dyu Plesisning jasorati
ahvol yomon edi o'shanda, ochiqdan-ochiq aytsam, tanamni qiynardi. chempionlik bilan xotiramni qanday o'lchamas, lekin Drikusning ovozini eshitganimda o'zimni yigitdek his qildim. u xonani kesib o'tar edi, lekin uning so'zlarida xalqaro chempionlik osmondan tushgunicha davom etardi... o'shanda nima bo'lganini bilamanmi? biz ularga yurtimizda chempionlikni olib kelishlarini aytgan edik, ular esa bor bilan gullab-yashnardi. keyin esa 2011-yilda ularning o'yini bilan butun dunyo ko'rgan madhiya... ah, qanday g'alaba edi!
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
U yerda shunchaki ovozni eshitib qolganman, o’zimni ham xonaga qanday kirayotgandek his qildim… chunki ularning marosimiga borib qolgan edim. Stadionni aylanib chiqayotgandim, xalqni yig’lab olishini ko’rdim, shunda “demak, bu erda o’zbekistonliklar bor, ular olg’a” deb o’zimni ushladim. Keyin ularni shunday gapirib chiqayotganini eshitdim: “O’zbekiston—bu bizning uymiz!” va men o’zimni birdan o’ylanib qolganman — ana shu yurt uchun kurashayotganlar mavjud ekan!
Ochig'ini aytaman, shu oqshom stadionga kelganimda, olomonning yuragini qimirlatib yuborgan narsa — Drikusning ochkolarni olishdan oldin qilgan mashhur nutqi edi. U mikrofonni olish bilan uzoq vaqt jim turibdi, go'yo barcha vaqtlarni o'ylabdi, keyin esa shunday dedi: "Bugun sizlar bilan g'alaba uchun kurashmoqdamiz, ammo bu g'alaba sizning belgizingiz, sizning o'yingizdir". Va keyin — qolgan hikoyalarni bilasiz. Qachon eshitganimda, tanamni sovuq qaltirash bosdi, chunki bu yo'qotishlarimizni yaxshi ko'rishdan iborat edi... qandaydir ilohiy iliq nur singan edi mening ichimga.
Memlar ham tahlil.
O‘sha 2011-yilgi jamoani hozirgi bilan taqqoslamoqchi bo‘lsam, o‘zimga hamma narsa nozikligicha keladi. O‘sha vaqtda jamoa yuragimizni qamrab olardi — har bir o‘yin oldidan maydondagi har bir tortishish muborak, har bir gollar soni esa oʻz-oʻzidan tarix edi. Bugungi jamoa esa har tomonlama sof va professional, ammo o‘sha sho‘xlikni his qilish qiyin.
O‘sha paytda Drikus bilan bog‘liq hamma narsamiz qahramonlikka to‘la edi — uning nutqi, yurishi, hatto chiqish uslubi ham. Endi esa jamoaviy ishlanish, taktik yuksalishlar asosiy maʼno oldi. Ammo, bu ikki davrning gʻururi turli xil: birida „biz“ birgalikda yutganmiz, ikkinchisida esa „yutuq“ni professional tarzda yutishdan iborat.
Shuni aytaman, o‘sha yillar kulgili va shunchaki yurakli edi. Endi esa hamma narsa aniq, lekin shu aniqlik ichidagi hissiyot yetmay ketadi. Ular ham yaxshi, ayniqsa yangi avlod yetakchilari, lekin ularda oʻsha 2011-yildagidek bir tomchi madhiya borligini his qilish qiyin.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
2011-yilgi chempionlik finalining o‘zida, oʻrtoqlik matining 89-daqiqasida, Drikusning maydonga kelib, jamoaga tanaffus vaqtida “qani endi, bu erda biz bir odammiz, qayergak ketayotganimizni unutmang!” degani mening ko’zlarimni namladi edi... ha, o‘sha zahoti uni eshitganimda, yuragimni mahkam bosib turgan yigitlar yig‘laganini ko’rib qo’ydim, ammo keyingi 3 daqiqa ichida boshlangan harakatlar — butun dunyoda madhiyaning yangraganiga sabab bo‘lgan narsa!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Ooo, shu 2011-yilgi chempionlikning o'zi uchun Drikusga "keyingisi shuningdek 25+6 daqiqa davom etsa-yu" deb masxara qilganlar edim men. Mikrofondan unga "sizlarni eshitib qo'yaman, o'zingizni ham eshtingiz!" degan edim, hammaga kulishardi, lekin keyin sariq-qizil forma kiyib, maydonda ishlari topilib oldi — qani, o'sha vaqtni kimso'rar? 😂🤣
Oxirida esa Drikusning ovozini eshitganmikan, hammamizning qiyshayib qolganini ko'rib, sportchi emilmay turibdi!
Memlar ham tahlil.