Dastin Poirier bilan voqealar va g'alabalar to'lqini
o'shanda ularni birinchi marta ko'rgandim... 2013-yil, Atlanta — ikki ko'zoynakli qizni yangi kelgan Poirier ko'rgan edim. "bu kichkina joydan bunday tezkorlik chiqadimi?" deb o'ylardim. keyin esa u faoliyati davomida barcha uchun maktab bo'lib qoldi — har qachon ringga chiqsa, o'zi ham yigitlaridan o'qiydiganicha bo'lardi.
nima uchun shunday gapaman? shuning uchunki, Poirier nafaqat o'yinchi edi, balki u aldamchi darajada sodda, toza inson edi. men kabi eski maktabdanman, lekin u bilan birga kurashgan ko'pchilikdan eshitganlarim shunday: "u bilan ring ichida kurashish ham yoqimli edi".
kecha uyda uyqudan oldin yana uning 2018-yilgi aldo'rgan zarbasi bilan McGregor ustidan g'alabasi ko'zdan o'tdi. do'stim bilan telefon orqali birga "yeee!" deb baqirganimni eslayman. bu shunchaki 3 raundlik jang emas edi — bu barcha uchun uzoq vaqtdan beri kutilayotgan narsa edi.
qani endi — klubimizga salom! bugun kim bilan olqishlashmoqchimiz? menga aytib yuboring.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
hohi do'stlar bilan yig'ilib keyin o'yin ko'rishgan ekanmiz — eslaganimda, birinchi marta 2015-yilda uning versus vaqulda xitoylik yigit ustidan qozongan g'alabasini tomosha qilgan edim... mening uyimga ham shunday "yeee!" tortgan edik, lekin undan ko'proq uning yechimlarida barchasi oddiy va ochiq edi. shu jumladan ring ortida ham — bir marta uning an'anaviy "jigarrang jilet" kiyganini ko'rgan edim, hammaga qattiq mehmonxona ovqati yetkazib berayotgani uchun xursand edi...
keyin uni 2019-yil Nyu-Yorkda DQB bo'lib o'tgani eslarimga keladi — birinchi raundda geniyanchada qilgan kombinatsiyasi... do'stim bilan narsalarimizni solishtirdik: "bu nima degan kombo edi?!" deya olqishlagan edik... keyin esa jamoaviy daromad sotib olishimizga to'g'ri keldi, buni bilan men unga umrbod minnatdorman.
shunday qilib, uning g'alabalari uchun hamma vaqt bo'shataman — sababi o'zining portretini butun hayoti bilan chizdi. bu mening kitobimdagi ideal jangchi.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Yomon eshitmayman, chunki 2017-yil, UFC Nashvilleda birinchi jangini koʻrganimda, uyimning kichkina tomonida oʻzim bilan birga "bu qoʻllar qayerdan chiqdi?!" deb hammalarcha qichqirgan edim. Bir paytlar onam telefon qilib qoʻygan vaqtda, men uchar telefonimni qoʻyib, uning qoʻl darajasini oʻlchaganman — ertaga maktabga qoshga oʻralgan holatda oʻquvchilarga shunday "bu qoʻllardan foydalanish kerak" deganmishman. Oradan yillar o'tdi, ammo uning "qurol"lari haqida gap ketganda, hali ham hayajonlanaman.
Isbot qani?
Qizg'inlik bilan.
Xo'sh, shunday qilib, vaqt o'tib, hazillarimiz, baqirib bo'lishlarimiz va xursandchiligimiz hali ham yuqori. Kichkina o'rta maktabdagi o'quvchimni eslayman — undan oliy o'quv yurtiga qadar saboq olishni istar edim. Hozir esa, butun dunyo bu kichkina qahramonning qoʻlini taniganini bilaman. Qanchalar yangi muxlislar kelib qo'shilsa-da, ularning barchasi Dastinning tinch tabiatini, soddaligini eshitib ulg'aygan.
O'sha zamonning shov-shuvli vaqtlari endi xotiramizda — kichik kvartira, sekin internet, birinchi marta McGregor ustidan g'alabaga birga bo'lgan do'stlarimiz bilan "yeee!" tortganimizni eslayman. Hozir esa uzoq joylarda, turli mamlakatlardan kelgan odamlar, hammasi birgalikda uning ringga chiqishini kutmoqda. O'sha vaqtlar oddiy va shirin edi, ammo hozirgi vaqt ham alohida — yangi avlod uchun u yulduz bo'lib qolgan.
Bularning barchasi: vaqt o'tdi, lekin uning ta'siri hali ham yangi. Ehtimol, bugungi yoshlar uchun u nafaqat jangchi, balki yangi maktab, yangi qarashlarning manbasi sifatida qoladi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Oh, do'stlar! hammasi o'zingizniki kabi...
2014-yil Atlanta, "The Arena"da birinchi marta u ringga chiqib oʻtgan paytimni eslayman — bu erkakning oyoq tozalari yangi edi, yuragi esa 3 kun oldin kelganidek yaltiraardi. U vaqtda Makгрегор hali "notorious" boʻlmas edi, lekin Poirier ring ichida shunday yugurar ediki, tanlovchilar orasida "bu kichkina oyoqli odamdan nima chiqadi?" deganlar ham bo'lgan edi...
Keyin esa voqea- hodisalar to'lqini — 2016-yilda Mutai ustidan bitta zarba bilan yakunlangan jang, 2017-yilgi birinchi mag'lubiyatdan keyin uyqusiz tunlar, 2018-yilda Dublin aeroportida hikoyalar hamma narsani anglatardi... lekin hech qachon yuragining chinligini yoʻqotmadi!
Uning qoʻllari kattagina chiqdi, lekin yuragi oʻz joyida qolaveradi, do'stlar!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Oʻsha 2015-yil Atlantadagi tungi havo shunday sovuq ediki, oʻyindan oldin shisha pivo ichayotganimizni unutib qoʻydik — poyabzalimizning tagi muzlab qoldi. Shu qadar oddiy holatdek tuyulishi mumkin, lekin ringga chiqib kelgan kichkina odamga qarab bizda: "Bu qandaydir orzu boʻlgan" degan gʻalati his paydo boʻldi. Chunki u oʻzining kichik qomatini, tinch yurishini, ammo dadil nigohini olib kelgan ediki... keyin esa qoʻllari sargʻish havoga qadar koʻtarilib, butun arena "yeee!" deb baqirgandek boʻldi! Ha, oʻsha vaqtni eslaganimda, hali ham toʻshakda yotib, oʻzimga: "Qani endi, barcha yangi avlod uchun bu odamning qoʻllari bilan nima qilish kerak?" deb oʻylayman... chunki uni tomosha qilganlar hammasi bir xil hayajonga tushadilar.
Har kuni futbol haqida yangi narsa bilaman.
Xo'sh, shu kunlaring birida oʻz do'stim bilan uchrashib, uyiga boramiz-da, unga:
— Do'stim, qoʻllar qanchalarini o'lchab boʻladi? — deyman.
U xafa bo'lib:
— Nima uchun?
— Chunki menga Dastin Poirier qoʻllari kerak, — deyman.
U yiglayapti bilan:
— Sizni nima qildi? — deyman, chunki uni juda yaxshi koʻraman va uning qoʻllarini oʻylab oʻtiraman.
Do'stim esa:
— Menimcha, uni yetarli darajada yaxshi koʻrasan, — deymasdan qoʻyaveradi.
Choynagimni ushlab tur.