Drikus Dyu Plesisni jamoamizga olib kelgan shaxsmi yoki murabbiymi

Choy xonalarini eshitib qoʻyay degan vaqtdir: 9 gol — bu shunchaki raqam, balki Yunisning oʻziga boʻlgan ishonchini koʻrsatadigan qora belgi. Shunday oʻylayman, Mayami bilan vaqt oʻtkazishi unga toʻpni qoʻldan chiqarib qoʻymaslikni oʻrgatdi — balki uning uchun toʻp hech qachon qoʻlida boʻlmaganini koʻrsatadi. Dunyoning qolgan qismi uchun u odamlar oldida oʻzini yuqori darajadagi futbolchi kabi koʻrsatish uchun maydonni yopdi.

Yunis Abdennurning hozirgi xolatiga nima boʻldi? 9 ta gol — bu shunchaki raqam emas, bu uning oʻziga boʻlgan ishonchini koʻrsatadigan qora xochdek! 🔥 Bir vaqtlar u oʻsha toʻpni urib oʻtirib, jamoaga vijdonli kelgan edi, endi esa... Galatasaroyda u "men yuqori darajadagi futbolchi ekanman" deb nariqayashish uchun yetarli vaqt topdi — lekin bir yigit sifatida imkoniyatlarni qoʻldan boy berib qoʻydi! Yoʻq, yoʻq, yoʻq! Bu "shunchaki vaqt" bilan izohlab boʻlmaydi. Yunis oʻzini juda koʻp narsani hisoblab oldi, shuning uchun uning 9 ta golidan keyin nimani koʻrsatdi? "Men oʻzimni yuqori darajaga koʻrsataman" — deb gapirib oʻtirganda, yurakqa toʻxta! Jamoa uchun esa u oʻzini yoʻqotdi, toʻp qoʻliga tegib oʻtirmas edi — Mayami bilan o'ynagan vaqtida ham shunday bo'lib qolgan. Yunusni bugungi holati uchun OʻZIM bilan solishtiraman: 20 yoshida men ham o'shanda Yunisdek bo'lardim — maydondan tashqarida ham oʻziga shunday ishongan edim, lekin keyinchalik oʻyindagi ishonch va hissiyot boshqa narsadir. U uchun hammasi yoʻqolib ketdi — ha, 9 gol bor, lekin ularning taʼsiri hammaga yoʻq!

Yunisni hozirgi holati bilan qiyoslash uchun uning oʻsha 2018-yilgi mavsumidagi oʻyinlarini teriga teri bilan his qilish kerak. Uni oʻsha vaqtlarimizda koʻrganman — Drikusning qoʻliga har bir toʻp tegib oʻtirgandek boʻlardi, lekin Yunis, oʻsha 9 ta golni urgan zahoti, oʻziga shunday ishongan ediki, maydon oʻzi uchun yoʻqolib qolgan. Xullas, uning ovozini eshitib koʻring: "Men yuqori darajadagi futbolchi ekanman", degani. Men oʻzim ham bunday yoshimda oʻylardim, lekin maydon ichidagi vaqt va oʻyin hissiyotidan oʻqigan darslar butkul boshqa narsa ekanligini keyinchalik angladim. Bu bilan bogʻliq bir voqeani eslayman. O‘shanda "Bunyodkor"da birinchi mavsumim boʻlgan edi, murabbiyim menga aytdi: "Sizda yaxshi texnika bor, lekin oʻyinni oʻqiy olmaysiz". Va men oʻyladimki, "nega oʻziga ishonmaydi bu odam?". Keyin esa u oʻyin vaqtida birinchi marta toʻpni qoʻldan boy berganimda, mushaklarimning tortishishini, hidi kelishini, hatto raqiblarning nafas olishini his qildim. Yunis uchun esa toʻp qoʻliga tegib oʻtirmasdan turgan vaqtdan koʻra, "men yuqori darajadagi futbolchi ekanman" degan imidjni asosiy narsa qilish uning yurak qismida yoʻqotilish edi. Raqamlar shuni koʻrsatadiki, Yunisning o‘shanda kiritgan 9 ta golidan keyin uning faoliyatida koʻp narsalar yoʻqolgan. Shu vaqt oraligʻida u Galatasaroyda oʻtkazgan vaqtida oʻzini yuqori darajada koʻrsatishi uchun yetarli imkoniyatlarga ega boʻldi — lekin bu uning jamoadoshlariga qanchalik foydasi yoʻq edi. Mayami bilan ham shunday — u yerda ham oʻzi uchun toʻpni qoʻldan chiqarmasdan oʻtkazishi uchun vaqt oʻrgandi, lekin jamoaning oʻziga samarasini bermadi. Aytmoqchimanki, Yunis uchun futbol endi shaxsiy tarix boʻlishdan oʻzini koʻrsatish tajribasiga aylangan. Maydondagi ishonch va his-hissot yoʻqolib ketganida, faoliyat ham shunday davom etaveradi. Oʻziga ishlovchi odamlar uchun bu yoʻqotish emas, balki saboq boʻlishi mumkin — ammo Yunis uchun vaqt hali shu saboqni oʻrgatib boʻlmaydi.

ofitserlar bilan chet elga bormasdan oldin terma jamoada oʻynab yurganimni eslayman, oʻsha vaqtlarimda Yunis kabi kelajakdagi yulduzlar haqida gaplar ketar edi. dunyoning boshqa burchagida boʻlsa ham, bu yerda maydonning burchagi qanday tiniq ekanini bilardik — hammasi oʻz-oʻziga ishonish bilan emas, balki jamoa uchun qon uchun kurashish bilan oʻlchanardi. yuqori darajadagi futbolchi boʻlish uning qoʻliga toʻpni berib qoʻymas — shu bilan boshlaydi. 9 ta gol shunchaki raqam emas, u oʻzga ishlov bergan vaqt: yuqoridagi yigʻilishlaridan soʻng Yunisning oyoqlari osongina tezlashaverardi, lekin yuragi birdan qoʻpollashib ketdi. uni Galatasaroyning shamolli tribunalarida yoki Mayamining tropik kechalarida koʻrganimda, tushunardimki, u endi oʻzini koʻrsatishni oʻyin koʻrsatishdan ustun qoʻygan. u oʻziga ishlov berdi, lekin jamoaga qilgan ishlovini unutdi. oʻshanda oʻzim ham shunday boʻlganmiz — murabbiyim zudlik bilan oʻtirib: "ushbu futbolchini jamoaga oʻrash uchun qoʻshimcha vaqt kerak", deb aytar edi. Yunis uchun ham shunday boʻldi: toʻp qoʻliga tegib oʻtirmasdan oʻtirgan paytlari uning faoliyatini qogʻozga chizib boʻlgandir, lekin oʻyinni oʻzining oyoq ostida oʻtkazib yuborgan. vaqt oʻtib, u imkoniyatlarni qoʻldan boy berib qoʻydimi yoki yoʻqmi, bilmayman, lekin shunday ekanligini his qilaman. oʻsha kunlardagi futbolchilar uchun oʻyindan tashqaridagi shaxsiy imidj juda ham halokatli edi — buning misolini oʻsha vaqtlardagi boshqa jamoalarda ham koʻrardik. ishonchni maydon ichida koʻrsatish kerak, bilan birga u "men yuqori darajadagi futbolchi ekanman" degan gaplar bilan toʻldirilmagan. Yunis uchun esa toʻp qoʻliga tegib oʻtirmaslik uning asosiy ishi boʻlib qoldi, jamoaga esa buni toʻliq qoplash uchun kelgandek harakat qildi. hali ham uning oʻyinlarini eshitib, oʻz-oʻzimga: "qani shu 2018-yilgi qarshi hujumlarni", deb so'rayman. ularning hech biri hozirgi unga oʻxshamaydi.

Bir narsani aytay — Yunis Abdennurning 2018-yilgi mavsumi shunchaki oʻsha 9 ta gol bilan esda qolib qolmas edi. Qani, oʻsha vaqtda u oʻzining harakatlarida juda osonlik bilan maydonni oʻzi uchun yoʻqotib qoʻymas edimi? Chunki toʻp uni qoʻldan chiqarib yuborishga ulgurmagan. Lekin hozirgi vaqtda esa — qayerda boʻlmasin, Mayami yoki Galatasaroy tribunalarida, uning oyoqlari tezkor boʻlsa-da, yuragi endi imkoniyatlarni qoʻldan boy berib qoʻymoqchi. Yunusning bu "men yuqori darajadagi futbolchi ekanman" degan nutqi bilan tanishib qolgan odam sifatida aytaman: bunday gaplarni ayta turib, toʻp qoʻliga tegib oʻtirmaslik uning asosiy faoliyati boʻlib qolgan, jamoaga esa buni toʻliq qoplash uchun kelgandek. 2018-yilgacha esa uning oʻyinlarini qoʻrqmasdan tomosha qilish mumkin edi — maydonning burchagini goʻyo toʻp bilan oʻzi birgalikda yoʻqotmasdi. Ha, oʻziga ishlov berganligi uchun hurmat bor, lekin jamoaga qilgan ishlovi haqida oʻylab koʻring — toʻp qoʻlda qolmay ketganida, oʻyinning oʻzi qanday jinoyatga oʻxshaydi!

9 ta golga qaramay — bu raqam emas, bu Yunisning oʻziga boʻlgan ishonchiga putur yetkazgan yara. Olomonni birinchi boʻlib maydonga chiqaruvchi shaxsmi, degan savolga javob beraman: yo'q, uning oyoqlari emas, yuragi edi. 2018-yilgi mavsumda u toʻpni qoʻlidan chiqarib yubormasdan oʻtirardi, lekin Galatasaroyda buni tushunish uchun vaqtni yoʻqotdi — toʻp uning qoʻlida qolgan paytda oʻyinning oʻzi unga "jinoiy" ko'rinardi. Muxlislarimiz soʻrashdi: nega Yunis oʻzini yoʻqotib qoʻydi? Chunki u oʻyin maydonini oʻzining shaxsiy tarixiga aylantirdi, jamoani esa ulkan yuk sifatida koʻrdi. Bir vaqtlar oyoqlari bilan toʻpni tekkizmasdan oʻtirgan Yunis hozir oʻzining "men yuqori darajadagi futbolchi ekanman" degan gaplari bilan jamoani yuk ortib yurgan odamga aylantirib qoʻydi. Yunusning Mayami bilan vaqt oʻtkazishi uning uchun "oq soat" edi — u yerda toʻp qoʻlida qolishni oʻrgandi, lekin uning asosiy xatoni shu: maydondagi ishonchni yoʻqotib qoʻydi va oʻyinni oʻzining oyoq ostiga olish uchun emas, balki oʻz imidjini saqlash uchun oʻtkazdi. Drikus Dyu Plesisni bizga olib kelgan kishi shaxsmi yoki murabbiymi? Yunisning holati shuni koʻrsatadiki, oʻyinchilar uchun maydonning burchagini his qilish shaxsiy imidjdan ustun turishi kerak. Yunis uchun esa yoʻq — u oʻyinni oʻzining shaxsiy tarixiga aylantirib qoʻydi.

Yunus Abdennurning hozirgi holati bilan bog'liq o'zingizni yo'qotgan nuqtalariga keladigan bo'lsak, birinchi navbatda uning 2018-yilgi mavsumidagi o'yin uslubini qayta ko'rib chiqishimiz kerak. O'sha vaqtlarda u Drikus uchun maydonga tushib, jamoaning qarshi hujumlarini samarali boshqarar edi — lekin asosiy muammo shundaki, Yunisning oyoqlari tezlashganda, uning yuragi moslaisha olmadi. Sizning ham qayd etganingizdek, Yunis uchun futbol endi shaxsiy tarixga aylangan. Maydon ichida o'zini yuqori darajadagi futbolchi sifatida ko'rsatish uchun kurash olib bormoqda, lekin jamoaning manfaati uchun to'pni qo'lda ushlab turishdan ko'ra, uni oyoqlariga olishni unutib qo'ydi. Bu bilan bog'liq bir realiti: Yunisning 9 ta goli uning oyoqlariga tegishli bo'lishi mumkin, lekin hozirgi vaqtda uning faoliyati butunlay boshqa bir narsaga — o'z imidjini saqlashga qaratilgan. Mayami bilan vaqt o'tkazishi davomida u to'pni qo'lda ushlab turishni o'rgandi, lekin bu uning asosiy xatosini ko'rsatdi: Yunis uchun futbol endi o'yin emas, balki o'zini o'zi isbotlashga aylandi. Uning har bir harakati maydondagi asl vazifadan ko'ra, jamoadoshlariga qanday ko'rinishiga ko'proq e'tibor qaratish bilan boshlanadi. Bu esa uning hozirgi faoliyatida asosiy kamchilikdir. Drikus Dyu Plesisning shaxsiy imidjini shakllantirishda esa Yunisning o'zi emas, uning oʻyinlardagi ruhiy holati asosiy rol o'ynagan. Yunisga kelgunicha Drikus boshqa jamoalarda faoliyat yuritgan vaqtlarida, uning oʻyinda namoyon bo'lgan ishtiyoqi va jamoaga bagʻrikligi bilan tanilgan edi. Yunisning o'zini yo'qotishi esa Drikus uchun yangi ruhni olib kelgan vaqtlaridan biri edi — lekin Yunisning hozirgi holati shuni koʻrsatadiki, oʻyinchilarning oʻzlariga ishlov berishlari va jamoaning manfaatlarini hisobga olish oʻrtasidagi muvozanatni saqlab qolish juda muhim. Yunus Abdennurning faoliyatidagi asosiy sabablaridan biri shuki, u oʻz oʻyinlarini shaxsiy tarixga aylantirib qoʻyganligi. Maydondagi harakatlarini oʻzi bilan olib yurgan "men yuqori darajadagi futbolchi ekanman" degan nutqi bilan almashtirib qoʻygani uning oʻyinidagi asosiy muammodir.