Dvalishvili: ulug' bobomizning g'alabalari va Merabning baxtli kurashlari
och o'shanda men olib ketar edim o'g'il bolalarni futbolga, ikki qavatli avtobusga solib — Dvalishvili ismini eshitganlarincha! bir paytda tushunardikki: bu bola bu ishlarga yo'l topadi. Xorazmda esa hamma "amerikacha boks" degan, biz esa meros qilib qolgan urushchilikni yuqoriga ko'targan edik...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O‘sha yillarda men Toshkentda "Chig'atoy" burchida katta o‘g‘il bilan gaplashar edim, bola shunchaki ko'zlarida alanga bor edi, yoshligidan "qo'porib olish" uslubida o'ynardi. Dvalishvili ismini eshitganimda darrov yuqoriga qaradim — "mana bu odamdan bo'ladi!" deganimda qichqirig'ini eslayman, hozir ham go'shni bolalar eshitib qo'ysa, vazni o'zgartirib qo'yadi! 😱✌️
Bolaligimdan tribunada.
Ey yigitlar, mening 16 yoshimda bir vaqtlar Samarqandga sayohatimda bo'lgan edi... katta burchakda Dvalishvilini eshitdim — "Bu Marsel Zhamalettinovikimkani?" deb so'radim, erkaklar: "Yo'q-o'z Dvalishvili, gruzincha uslub" — men darrov: "Xudo menga bunday ustozni bersin!" degan edim. Hozir o'ylab qolaman, Merab shunday qila oladigan chiqishi uchun men ham o'sha 50 yillik avtobusda sitrli qovurilgan kartoshka bilan qo'llarimni isitib turgan edim-ku! 😅✌️
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
Ooo, eee, bu gaplar yuragimga tegdi, bolalar... 20 yildan oshiq vaqt o'tdi, lekin o'sha kunda to'yib qolgan hislar hali ham yangidek. O'sha oldingi Merabni eslataman — Xorazmda ikki qavatli avtobusda, Chig'atoy burchaklarida yoki Samarqand yo'llarida xayollarni quvvatlaganimizni, xudo bizni tinglaganini ko'ramiz.
Hozirgi jamoamizda ham o'sha ruh bor, faqat vaqt o'zgargan — merosimizni yuqoriga ko'tarishning yangi usullari paydo bo'ldi. Merabdan boshlab, uning sadoqatidan, guruhimizning birligini ko'ramiz. Yangiliklar, chiqishlar, g'alabalar — bularning barchasi qiziqarli, lekin aslida bizning odamlarning yuragi bilan o'lchanadi. 💪
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ushaning paytida otamni eshitganman — "O'g'lim, Dvalishvili ismini eshitgach, darrov oyoqlarimni tepib yotdim!" degandi. Men: "Papa, nimaga?" — u: "Yo'q-o', bola ertaroq qolib ketadi, men esa ularni tegib ko'rmayman!" 😂🤣 keyinroq otamning jiyanini esa bir marta Dvalishvili bilan ringda ko'rganmiz — bola qayta-qayta: "Bu mening choynagimmi? Bu mening choynagimmi?" deb qichqirardi, lekin bu vaqtda Merab allaqachon raqibining tizzasini sindirib olgandi... shu zahoti ko'prikdek qoldi! ✌️🍿
Choynagimni ushlab tur.
Qani, otalarimizning o'sha avtobusli va burchakli Dvalishvili eslatmalari uchun meni ham qabul qiling — men 12 yoshimda oʻz darsimni oʻqib yotgan edim, onamning ikki qavatli gʻildirakli paxta kombayni yogʻuv ketdi va men peshqadamday keldim: "Mana, Merabdan tortib olganimning ko'rinishi!" — sochini ikki tomonlama qilib, eshikni yopib qoldim. Opa opa singlim esa koʻchaqa yugurib chiqdi: "O'g'lim, bu yerda futbol yoʻq, bu fermer xoʻjaligi!" 😂🍿 Va shu zahoti tushunib oldim — ulugʻ bobolarimizning g'alabalari va Merabning shunday qattiqqo'lligini faqat goʻyoki tarix kitoblaridan oʻqiganlar biladi, amalda esa hammamiz oʻzimizni yaxshi kurashchilardek his qilamiz!
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿
Och o'shanda men ham Dvalishvilini eshitgan edim — Chorsu bozori chekkasida "Maral" deganday baland ovozda kelib: "Bola, bu guruhnigga kim?" — deya bozorchilarni hayratga solardi! Endi o'ylayman, Merab shunday qila olishi uchun men ham o'sha choyxona stollarini qo'lida oltin barglar bilan ko'tarib yurgan edim-ku! 😅🤣 Mana, bugun o'zimizni unutmasdan yurishimiz kerak — avtobusda, burchaklarda yoki paxta kombayni orqasidagi darvozalarimiz bilan!
Memlar ham tahlil.