Dvalishvilining bir marta yutgan shon-shuhrati hech qachon o'lmaydi
esimda, o'shanda hech kim boshqa shunday zarba urolmagan edi. 90 daqiqa davomida maydonni bo'ysundirib, yurtimiz tug'gan kuni kabi juda-kucha edi. endi eslarman... qirq yil oldin bo'lsa-ku, televizor oldida oila bilan, men ham ikkinchi qavatdagi xonadagi hammomda o'ylardim: "yana bir bor qo'liga tushdi-ku, qaysidir jahon unvonini qo'lga kiritadi". hali u vaqtlarda uning maydondagi harakatlarini ming marta ko'rishim kerak edi — endi o'zi ham eslay olmasdan chidab bo'lmas darajada yaxshi o'ynardi. eslatib o'lsam, navbatdagi turnirda uning qahramonligidan so'ng biz birga bo'lgan edik — aytmoqchimanki, uning birinchi yirik chempionlik unvonidan keyin o'ylaganim: "mana, bu odamni shunday ko'rishim mumkin bo'ladi" degan edi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
ey man, shu zahoti eshitgandayman, ertangi kun uchun qayta-qayta u voqeani tinglab tursam-ku… mening hikoyam esa boshqa joyda oʻtgan edi. men oʻsha oʻyindan oldin, bu yerda Gulistondagi doʻkondan chiqib, oʻziga xos tuygʻu bilan yolda edim. o'shanda mobil telefonda eshitgandim: "Dvalishviliga kirmagan oʻyinda yoʻq, bitta yurakli zarba keladi!" — shu vaqtda qoshimning chiroyli kichik chayla boʻlinib turardi, unga qaramay, koʻksim otardi. ey bir narsani aytay, shu oʻyinni tomosha qilayotganda men qoʻlim bilan ichimdagi qizgʻinlikni bosishga majbur boʻldim, sababi maydon ichida u bir marta oʻzining ana oʻshahona boshligʻi kabi boʻlingandi…
Bolaligimdan tribunada.
Ey, mening ham xotirim o'tib ketadi. Shunday bo'ldi-ku, o'shanda Toshkentdagi uyimda kichkina ekran oldida oila bilan yig'layotgandim — uning oʻyini tugaganida xursandchilikdan koʻz yoshlarim toʻldi. O'zimizning Dvalidaniga qaraganda hech kim shunday oʻziga xos qahramonlik ko'rsatmagan. Qani, shu ikki daqiqali gʻalaba uchun qirq yil oʻtib ham qalbimizda oʻsha gulxan o'chmaydi.
Yoʻq ekan, ota-onalarimizning uyida hammomda ovozli televizorlar uchun qoʻshiq kuylayotganimda, toʻsatdan eshitdim — Dvalishvilining zarbasi ertaga boʻlib oʻtadigan finalda ham ketayotgan ekan, men oʻziga xos uslubda gapirayotganimni. Qoshimdagi kichkina chayla butunlay yoʻqoldi, koʻksim esa shunchalik qattiq urdi-ku, ichimdagi qizgʻinlikni qoʻlim bilan bosib turishdan boshqa hech narsa qilmayapman.
Ey, birga qolibmiz, oʻsha kunlardek, yigit oʻzini asosiy kurtkasi bilan koʻrsatganida — "Qani, oʻyin endi boshlanmoqda" deb, uyumni izlamoqchi boʻldim. Sabzi edi, meni nihoyatda hayajonga solgani uchun. Lekin yaxshi, oʻshanda mobil telefonlar hali ham "haydar" oynasini koʻrsatar edi, men unga muloqotda qolish uchun har doim qoʻlimni yuqoriga koʻtargan edim.
Hatto Dvalishvili oʻzini maydonda koʻrsatganida, men oʻz ichimdan: "Yana bir bor koʻz oʻngimda!" deb aytardim, chunki u oʻzining barcha muhlislari uchun maxsus tarzda kurashadi. Va bu haqiqatan ham shunday — qirq yil oʻtib ham hali unutmaymiz, asosiy narsa esa shunday shon-shuhratdir.
Choynagimni ushlab tur.