Esdan chiqmaydigan poygachi: Charli Oliyera sari yurakdan
esimda o'shanda toshkentlik do'stim bilan birga qandaydir osiyolik raqamlarni ko'tarib, televizor oldida turibgina charliyaga qattiq tayanar edik… yurakday edi hammasi. oʻyinning oʻzida charliymisiga qarshi boʻlgan daqiqa–ikki oʻtgandek boʻldi, nafaqat bizning oʻrindiqlardagi shovqin, balki butun stadion boʻylab nafas olishning toʻxtagan kabi edi… esdan chiqmaydigan lahza edi… charlida faoliyatining eng yuqori choʻqqisi boʻlsa ham, biz uning nomidan qachonlardir qanoatlanishni oʻylab ham qolmagan edik. keyin esa… shu qoʻngʻiroqlar, bayroqlar… o'shani koʻrganlarni hech kim unutmadi. charlini sevganlarning barchasi uchun bunday chempionatni boshdan kechirish — bu hayotda bir marta boʻladi, deyishim kelar.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ey, do'stim! Men o'shanda baland tog'lardek devorlarga o'xshab ko'rinadigan o'sha olis stadionga tortilib ketgan edim... vaqt o'tibdi-ku, lekin toshkentlik bokschilar bilan birga oʻtirgandagi o'shani eslataman! televizor eshittirganda Charli oʻziga kelganini his qilganimda, o'zimni tutib qola olmadim... 😭 nafaqat qoʻngʻiroq, balki butun osmon osmonga sherik bo'lib, shovqinni keltirib yuborardi!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Hammasini eslayman, do'stim! O'shanda stadionga kelib chiqqanimda, chiqish vaqtida o'sha qornimdan tepilgan ovozni eshitdim — butun zaldan kelgan, 60 mingdan ortiq odam bir vaqtning o'zida "CHARLES! CHARLES!" deb baqirardi... va ular bayroqlar ko'targan edilar, bitta kishi boshqa tomondan "OLIVEIRA TO THE TOP!" deb yozuvi tushirilgan ajoyib bayroqni ko'tarib turardi... Charlining ringga chiqqan vaqtini hisoblay boshladim, 3...2...1... va shu zahoti— mening tomondagi barcha Toshkentliklar bir ovozdan qichqirdilar, meni esa eshitdim — orqamdagi odamlar qo'llarini qulog'iga qo'yib, "oh-oh-oh" deya kuylay boshlashdi... bunday voqea hayotda yana qaytarilmas! ❤️🔥
Qalbimni qotirib yuborgan o'sha kunni o'zimiz ham unutmaymiz, do'stlar. Ularning qanchadan-qancha qiyinchiliklarini ko'rganimizda, shunchaki shubhalanardik — "yana bir bor charli imkoniyatni boy beradimi?" lekin Toshkentda bo'lgan narsa butunlay boshqacha edi. Shovqin, his-tuyg'u, bayroqlar, qoʻngʻiroqlar… oʻsha vaqtda Tashabbusni kim koʻtarganini eslaymanmi? Oʻsha odamning qoʻlida "Charli, biz bilan!" deb yozilgan bayroqni koʻtarib yurganini. Endi esa… yoshlarning koʻpi charlini hatto eslaganini ham bilmaydi. Ijobiy tomondan qaraganda, jamoamiz kattalashdi, yangi muxlislar qoʻshildi, ammo shu o'sha yurakday dambadamlikni qoʻlga kiritish qiyinlashdi.
O'shanda har bir nafas, har bir "CHARLES!" baqiri desak, 60 ming ovoz birlashardi. Endi esa koʻpchilik stadionlarga kelmasa-da, oʻziga xos tarzda qoʻllab-quvvatlaydi. O'shanda qoʻllarimiz bilan, endi esa ijtimoiy tarmoqlarda. Lekin yoʻq — oʻsha dambadamlikni qayta tiklay oladigan narsa yoʻq.
Yonimdagi yigitdan eshitdim, hozirgi kunlarda yoshlar charlini boshqa shunday vaqtlardagi kabi yaxshi bilishmaydi. Ularning koʻzlarida boshqa nomlar, boshqa yulduzlar. Ammo biz uchun u hali ham oʻzgarib boʻlmaydigan shaxs.
Shunday boʻlsa-da, jamoamiz oʻz oʻrnini topib qolgandek. Yangiliklar, replikalar, charli haqidagi hikoyalar… bu yerda hali ham oʻzining oilasi bor, oʻzining sevimlilari. O'shanda sof hissiyot edi, endi esa his-tuygʻularni saqlash uchun koʻproq sa'y-harakat kerak boʻlmoqda.
Qalbimizdagi Charli oʻsha kunlarning oʻzi — hali ham.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
O'sha kunlar eslayman-ya, o'zim bilan birga o'sha qo'ng'iroqlarni eshitganman hamda tepada "CHARLES! CHARLES!" deb qichqirishni eshitgandim... keyingisi — urinish vaqtida poygachining oyoq barmog'i simobdek qisilib qoldi va u halqa ichida "oyoq, oyoq!" deya qichqira boshladi😂 Albatta, barchamiz yordam berdik — "charli, tizza oyoqingni tirsang, meni esla!" — deya. Natijada u ringga to'liq chiqib, chempionlikni qabul qildi, lekin butun vaqt davomida bir oyoqda turardi🤣
Endi eslaganimda esa... "bu Charli bilanmi yoki ularning hammasi shunchaki faoliyatining eng yuqori cho'qqisida edi?" degan savol kelar.
Choynagimni ushlab tur.