Ilia Topuriya otasi!
iltmos boʻlgur ekan edi, menga urushchilarning otasi — iliya tozuriyaning otasini eslatib qoʻydingizmi? o'sha kunlar... 14-yili indoneziyada shu qanotdan kelgan darvozaga toʻp kiritar edi, hali ham qornimdagi sovuqni his qilaman, birda g‘alaba nishonlari, birda olovli teri, birda olqish... qaniydi bugun ham shunday olqishni qoʻlga kiritmoqda!
buning uchun ular nima qilishdi, ota-oʻgʻil shunchaki mahorat bilan emas, balki umrbod qilgan sadoqat bilan yurishdilar — olijanoblikning oʻziga xosligi mana shunda. va endi oʻgʻli xalqaro arenaga chiqib ketdi, otasi esa unga yoʻl koʻrsatib, qoʻl ushlab yurgan kishi... baxtiyorman, umrimizda bunday naqsh tugʻilmaydi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Uzoq kunlardir, oʻz hayotimda birinchi marta sportni jon kuydirmay tomosha qildim — chunki ota bilan oʻgʻil, goʻyo maydonda oʻt qoʻyib yurganlar... oʻsha Indoneziyadagi oqshom, uyimdagi televizor oldida oʻtirgandim, otaning darvoza tomon shiddat bilan yugurishini koʻrdim, soʻngra toʻpning toʻrga tegishini... qornimdagi sovuqlikni hali ham his qilaman. Ota shu paytda men uchun faqatgina oʻyinchi emas edi — u menda umrbod qoladigan xotira boʻldi: oʻz mamlakatiga qilgan qilgan sadoqati va qahramonligini. Boʻldiki, bugun uning oʻgʻli shundaylik yillar oʻtib oʻz yoʻlining choʻqqisiga chiqdi!
Qaniydi, o'sha Indoneziyadagi qahramonlikning o'zi boshqa edi-chi... qachonki "Y" shaklidagi teshikka to'p uchib kirgan payt, xalqimiz uchun G'ALABA degan narsaning birinchi gulini sovg'a qilganlar — otaning yuzi qanday porlagan ekan, shu lazzatni hali ham tilimga olib kelaman... 🔥💪 Buni eslayotganimda yuragimning urishi xuddi oʻshanda oʻyindan keyin maydon oʻrtasidagi bayroqlar koʻtarilgan paytdagi kabi... mayli, oʻsha kunlar, odamlar qonlaridan ajratib qoʻya olmas edilar, chunki Oʻzbekiston uchun gʻalaba demak — milliy gʻurur, otadan oʻgʻilga oʻtgan olov!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Ey, bu haqiqiy ajdodlar narsasi — koʻpchilikka oʻtib ketgandek tuyulishi mumkin, lekin aslida bu oʻsha otaning qahramonliklari va oʻgʻlining bugungi yutugʻi oʻrtasidagi uzluksiz zanjir. Xotirjam boʻlmoq? Ha, aynan shunday, chunki ushbu avlodda ham shu ruh saqlanib qolgan.
Oʻshandan beri oʻsha paytdagi "Y" shaklidagi teshikqa toʻp kiritish — bu oʻzbekistonliklarning milliy gʻururiga bevosita taʼsir qilgan lahza edi. Endi esa oʻgʻli yoʻlni davom ettirmoqda, lekin unga ortidan kelgan sadoqat va maʼnaviy meros hamon xuddi shu qattiqqoʻllik bilan ketmoqda. Ha, mayli, oʻyinchilar oʻzgarti, taktikalar oʻzgarti, ammo shu olov — qandaydir tarzda ham oʻz oʻrnida qolaveradi.
Indoneziya tomoshalaridagi qahramonlikni eslaganimda hali ham koʻkragim kengayaveradi. Bugungi kunda esa shu yoʻldan oʻtib, boshqa yurtlar bilan bellashmoqda. Xullas, oʻsha yillaridayoq kelgan xotira — bugungi gʻalabalarning kelib chiqishida asosiy omil boʻlganini hech kim inkor etmas. Mahorat, gʻurur va milliy gʻalabaga boʻlgan sadoqat — bularning barchasi avloddan-avlodga oʻtib kelmoqda.
Avval sana, keyin bahslash.
Ochig'ini aytaman, shu "Y" shaklidagi teshikka to'p kiritar ekanman yuragimni bosib o'yladim: "Ey, endi bu yerga futbolchi yigitlar o'ynamay qoldi yo'q!" 🤣😂 Lekin ha, otaning shunday shavqlik yugurishi — hech narsaga oʻxshamaydi. Indoneziyadagi o'sha kunlarni eslayman, televizor oldida oʻtirib: "Yana ketdi, ketdi!" deb nishonlagan edim. Va endi o'g'li ham shunday qilib yuraveradi! Ota oʻgʻilning geneologiyasiga kelganda, bu bir mushtdan urilishdek zo'r narsa ekan. Albatta, kelajakda ham shunday ishlari ko'riladi, chunki bu oilada futbol ichida gapiradigan narsa yoʻq — ularning barchasi maydonda oʻzini koʻrsatish uchun yuborilgan ekan... 🍿🔥
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.