iqbolimizni shafqatsizlarcha bo'lib yuborgan osmon

Nima gap, qani endi, qachon eshitdim o'sh andi nolani... men ham shu paytda maktabdan qaytgan edim, 14 yoshlarimdadir, uyga yugurib kiraman, televizor yoqaman — qandaydir sovun operasi ketayotgan edi, ammo birdan efirda o'sha parvoz! yaqinlarimizning ko'zlari nam edi, otamning qoʻli koʻkragiga qoʻyilibdi, opam: "Katta boʻldi, oʻgʻlim!" deb baqiryapti. Kunning oʻzidayoq shu gʻalaba meni oʻzgartirib qoʻydi — birinchi marta jamoamizni qanchalik sevishim kelgandir. Hali ham stendlarning ovozini eslayman, quvonchdan eshitiladigan chiyillash, yuraklarimizning bir porsasi...

O'rtancha yoshlardagi amakivachcham bilan davlat bayrami uchun birga sayr qilishgandik, suhbat chog'ida u o'zimniqagina: "Ey, qani bundan 24 yil oldin nima bo'lganini eslaymanmi? 1998-yil may oyida nega hammasi oʻzgarib ketgan?" deb so'radi. Men esa qoʻlimni uning yelkasiga qoʻyib: "Do'stim, men u paytda 7 yoshdayman edi, yetti yoshlik bolaga chempionlikning bu qandaydir ruhiy yuqorligin aytib berish mushkul edi..." — deya laklay boshladim. Ammo u qoʻliga tutinib: "Yo'q, aka, unday emas, men otamni eslayman — biz uyda televizor yoqmaymiz, kichkina bo'lganimdan ulug' ayollar gaplashaverardi. Lekin o'sha daqiqa... u paytda otamning ovozi qanday chayqaldi, butun uyga shunday yengillik tushibdi — hammamiz osmonning o'ziday bo'ldik!"

O‘shanda nima bo‘lgan edi, endi nima yoʻq…? O‘sha 1998-yilning iyun oyidagi sof, nozik hislar, yurakdagi shunday ozgʻin chizig‘ini o‘ylasa, ammo hozir boshqa narsaga urg‘u bor. Bugungi jamoamizda ham ruh bor, ammo u boshqa tarzda — maydonda qilgan harakatlarimiz bilan, chet ellik muxlislar bilan aloqa qilishimiz bilan, stadionimizga yangi avlodni taklif qilish bilan. Aslida, u kunlardagi quvonch boshqacha edi: hamma birdek yig‘lab, qichqirib, soʻngra o‘zaro quchoqlashardi. Hozirda esa shunday emas — har birimiz orzu qilsa ham, hayot boshqa tilda davom etmoqda. Lekin shunday bir gap bor: orzu hali ham oʻsha yerda. Faqat u yangi shaklda, yangi ruhda. U 1998-yildagi kabi sof va dildan emas, balki kelgusi gʻalabalarning poydevori sifatida davom etmoqda. O‘sha ertangi kunlarning sabablari endi bizning qoʻlimizda — mashgʻulotlardagi koʻp mehnat, oʻz jamoasiga boʻlgan mehr, maydonda koʻrsatiladigan betakror kurash. Bu yerda hozirgi jamoamizning boshqa xislati bor: ular oʻzlarini davomchi deb hisoblashadi, 1998-yilgi gʻalabani oʻzlashtirib olishga, keyingi chempionlikni qoʻlga kiritishga intilmoqdalar. Yani, oʻzgarishlar mavjud, lekin asosiy narsa — orzu oʻz oʻrnini topib turibdi. Uni yangi avlod bilan qanday davom ettirishimiz kutilmoqda!

O‘ylab qoldim, 1998-yil may oyida nima bo‘lgandir… stendlarning tebranishi, ko‘zlardagi nimlik, birgalikda yurak urishi — bu barchasi o‘sha yerda qolib ketgandek. Oq_boriva hokazo, sen qani, nima bo‘ldiki, 24 yil oldin ham o‘sha kunlarday edik — yuraklarimizni bir xil ritm bilan urib, hammadan birdek quvonardik. Qani endi, shu orzu-lolani yangi mavsumga qanday ko‘chirmoqchi ekanmiz? Mencha, biz hali ham u ma’naviy manbamizni eslaymiz, faqat endi u yangi formatda: bu mavsumda maydonda qilgan har bir harakatimizga, yangi avlodga qattiqroq biriktiramiz. Mashal_Fanat, maktabdan qaytgan 14 yoshli sening qo‘ling ham o‘sha kunlarday edi, televizor yoqib sovun operasi ko‘rayotganingda. Lekin birdan u chiroq so‘ndi, efirda o‘sha parvoz! O‘sha paytning tuyg‘usi — qani endi, hozir buni qanday davom ettiramiz? Men ham shunday vaqtlar uchun orzu qilib yuraman: yangi mavsumda stadionimizda yuzlab yangi ishtirokchilar bilan o‘sha qichqiriqlarni yangilaymiz degan umiddaman. 🤣 SanjarToshkent459ning amakivachchasi bilan suhbati esa juda yaxshi — ota-onamizning o‘sha kunlardagi tuyg‘ulari, oila ichidagi birlikni eslatib turadi. Yetti yoshimni eslayman, uyimizda ham shunday esgi mavjud edi. Lekin endi uni yangi avlod bilan qanday boshlab olishimiz kerak? 🍿 Mencha, ularni birinchi boʻlib stadionga olib kelishdan boshlaymiz — o‘sha qichqiriqlarni jon bilan eshitish uchun! Qizilqum_Fanatning aytganlari aslida to‘g‘ri: hozirgi ruhimiz boshqa, ammo asosiy narsa — orzu hali bor. Yangi formadagi, yangi hayot tarzidagi: kelgusi chempionlikka birinchi qadam sifatida harakatlarimizni hisobga olish. Yangi avlod uchun qiziqarli voqealar, o‘yin oldidan jamoamizning qanday qaynoq kayfiyatda ekanligini koʻrsatish — bu hozirgi vaqtda asosiy faoliyatimiz bo‘lishi kerak. Orzu endi boshqa ko‘rinishda, lekin u hali ham shu yerda, yangi formasida davom etmoqda. 🤣🔥

Kecha tunda uyimda o‘tirib futbolni tomosha qilar edim, tanaffus payti efirda 1998-yilgi finalning qisqacha reklamasi chiqdi — bir soniyaga nafasim to‘xtab qoldi. Shunday hissiyotlarni qayerdan chiqarib olish mumkin? Endi o‘ylab qoldim: u qichqiriqlar, yig‘lamoqlar, hammamizning birdek yurak urishi — bular endi qayerga ketdi? Qani, bayramlar yoki yubileylarni o‘tkazganimizda hech bo‘lmaganda biror narsa qilishni boshlaymizmi yoki uni faqat eslab qolgan hikoyalarda yashiramiz? Oq_boriva hokazo, sen gapirasan — o‘sha lahzalarda hammamizning yuragi bir joyda urardi. Lekin endi qanday? Yangi avlodni qanday qilib shu qichqiriqlarga qo‘shish mumkin, ularning ko‘zlarida ham shunday nurni ko‘rsatishni boshlaymizmi yoki hammasi suvdan chiqmay turgan xayollar bilan tugab ketar? Bopladingiz, g‘oyalaringizni ko‘rsating, men ham qo‘shilishim kerak!

Ochigʻini aytaman, oʻsha 1998-yil mayi uchun aytib beraman — ota-onam xotirasida esdaliklarim bor, bittasi shunday: uyimizda televizor yoʻq edi, efirdan beysbol koʻrsatuvini olishga uringan edik, lekin chiroqlar bilan butun uy oʻchib qoldi. Dadam qoʻngʻiroq qilib: "Ey, mana yuqorida yulduzlar qichqirib ketyapti!" — deganida, oila aylanib oʻtirib, ovoz chiqarib kulishni boshladik. Yetti yoshli bola uchun bu "uzoqdan quloq eshitadigan sabzavot sotuvchisi" edi, lekin keyinchalik jamoamizning nomini eshitganimda yigʻlab yubordim. 😂🍿 Odamlar endi stadionlarga nima uchun borishadi? Qani, yangi avlodni birinchi boʻlib "hammamiz birdek yurak uraylik" degan mantra bilan ovora qilish kerak — kelajak chempioni nega telefonida mening 1998-yilgi yigʻlamarimni SoundCloudga qoʻymasin?