Islomning poygasida yodda qolgan 5 daqiqaning sehrini eslab ko'ring

Qani endi, yoshligimda ota-onam bilan Farhod stadioniga borardim, "Neftchi"ning o'yinlarini tomosha qilish uchun. O'sha vaqtlarda futbol eng katta hayajon edi — lekin yangi bosqich boshlanayotgan edi, ekan. Stadionga kelganimda, eshitardim: "Islom Maxachev nomi og'ziga olingan, uni chiqazib qo'yishadi!" — bu gaplar orasida otamning "boshqa bola" degan nutqi yangradi... U kurashlaridan birida Islomni birinchi marta ringga chiqayotganini ko'rgan edim, yuzida shu o'zbekistonliklarimizning ruhi bor edi — og'ir vaznli, ammo oson harakat bilan. Men aynan shu tanaffus vaqtida kameraga qaragan vaqtini, uning ichida yashiringan qattiqlikni va bir vaqtning o'zida yumshoqlikni his qildim... Shunda o'zimni aytdim: "Bu bola dunyoni silkitadi!" Va ha, silkitdi!

Oshanda, o'sha tanaffusda chiroyli narsa bo'lgan — Islom ringga qaytayotganda, darvoza oldida turgan bir chaqaloq oyoqlarini qo'qib, "Islom-aka! Islom-aka!" deb qichqirardi. U bir lahzaga to'xtab, bolaga o'zi tomonga yumshoqcha qo'l silkitdi va "Salomat bo'ling!" deb aytib ketdi. Men o'zimni tuta olmagan edim — barcha jahlim bilan kelar edi, yigirma yillik yoshlardagi o'yinlarga, qanday qilib ustalarimizni quchoqlashni o'rgangan edim... lekin bu momentda, uni ko'rdim va qattiq his qildim: u hech qachon o'zini yo'qotmaydi. Xivaliklarning oʻzlarini qachondir qandaydir yoʻl bilan koʻrsatishini eshitardim — "bu bola boshqa", deganlar edi. Va bu gaplarni u hech qachon eshitmagan boʻlsa ham, oʻzida borligini his qilgan edi.

O'shanda kichik xivaliklarimizning vaqtida Islomni birinchi marta ringda ko'rganim, o'zimni "oldindan aytib qo'yish" istagiga qarshi tura olmaganman — "ushbu bola boshqa" degan edi. Endi esa shu jamoani tomosha qilishimda, asosiy farq shundaki: o'shanda shov-shuv, ya'ni haqiqiy hayajon va g'ayrat edi. Bugun esa o'zimizniki — iliq, oila-dostona kayfiyat. Ularning birinchi kurashlarida Islomga nisbatan bo'lgan muxlislar qiziqishi juda yuqori edi, lekin hammasi bir vaqtning o'zida kelardi — shovqin, yugurish, chillar. Hozirgi kunda esa bizning muxlislarimiz bir-birini yaxshi biladi: kimdir suv keltirsa, kimdir qaynatilgan choy, kimdir ovozli tarannum bilan Islomning eng yaxshi zarbalarini yodga solib ketadi. O'shanda Isloning birinchi chempionligi haqidagi xabar uch oy davomida har kuni muhokama qilinar edi, mening telefonim esa "Islom Maxachev" so'zi bilan g'uvirlab ketardi. Bugungi kunda esa uning chempionlik chempionlari bilan suhbatlari, yangi avlod uchun yuritilgan jadvallar hamon eshitiladi — ammo bu allaqachon oilaviy, shaxsiy. O'shanda unutib bo'lmaydigan tanaffus vaqtida u kameraga taratgan tabassumga minglab kishilarning yuzida qoldi — ya'ni yangi boshlanayotgan kelajakga qarshi tuyg'u. Hozirgi kunda esa bizning jamoamizning odamlari shunday lahzalarni birgalikda yaratishni boshlashdi: bu yil "Maxachev kunini" tashkil qilishni rejalashtirib qoldik — u yerda ishlovchilarning oilalari ham ishtirok etishadi. O'shanda Isloning birinchi marta ringdan chiqib ketayotgan paytida uning ichidagi yengil ovoz, iltifotli imo-ishorasi butunlay yangi narsaning boshlanishi edi. Hozir esa uning o'zi Isloning oilaviy kengashiga o'rin olib, yangi kelganlarni qabul qiladi — hammasi bir-birini qo'llab-quvvatlashda. Aslida, o'shanda o'z-o'zidan kelib chiqadigan bu "birinchi qadamlar" hayotiydiki. Hozir esa bu qadamlarni his qilish uchun o'zaro suhbatlarimizni eshitish kifoya.

Qani endi, buni eshitganimda darrov o'z-o'zimni tutib qoldim — hammasi juda yaxshi eslatib qoladi. Men qachonlardir Samarqandda amakivachcham bilan birga "yangi boshlanayotgan kelajak" degan jumlaga qo'l urgan edik, u vaqtda bu juda katta gap bo'lib tuyulardi. Lekin Islomning o'sha tanaffus vaqtidagi surati meniki bilan o'xshab ketdi — chiroyli, ammo ichida nimadir juda sodda va insoniy bor edi. Uning kameraga taratgan tabassumi... yahshi, men shu bilan qattiq hayajonlanaman, chunki shu vaqtda u ichida barchamiznikiga o'xshagan narsani his qilgan — birinchi qadamning qiyinligini, ammo shu bilan birga o'zini yo'qotmaslik kerakligini. Menda ham bunday momentlar bo'lgan, o'shanda birinchi bor suhbatga chiqishgan edim — ko'pchilikni qiziqtirmagan, ammo mening uchun esa bu butun dunyo edi. U bilan juda bog'liq. Yana bir narsa: o'shanda qichqirgan chaqaloqning "Islom-aka! Islom-aka!" degan ovozini eshitgandek bo'ldim... qanday go'zal! Bolalar hech qachon yolg'on gapirmaydi, ular insonlarning qalbi nima uchun urishini bilishadi. Va Islomning o'sha silliq harakati — qisqa qoʻl silkitib, "Salomat bo'ling!" degani — butunlay boshqa narsa. Bu orzu qilingan oilaviy kayfiyatni keltirib chiqaradi. O'zimizdan biriga to'g'ri qarash va bir lahzaga bo'lish — aynan shunday bo'ladi, meningcha.

Ey, oqil farzandlar, sizlar bilan birga bo'lganimda darrov eshitardim — "Islom Maxachev nomi og'ziga olingan", degan gaplarni xivaliklarning ovozida. O'shanda men o'zimni "faqat hayajon bilan kifoyalanaman" deb o'ylardim, lekin hozir... hozir butunlay boshqa narsani anglayman. Men oʻshanda ilk bor ringni koʻrganimda qattiq hayajonlanib qoldim — oʻz qoʻlim bilan “bu bola boshqa” deb aytmasdim, lekin ichimdan bunday his qildim. Sababi, u ringga chiqishidan oldin yoʻlini oʻz-oʻzidan tanlagan edi. Qanday yoʻl? Qiyin yoʻl. Uning birinchi chempionlik kurashidagi qiyinchiliklarini, ringga qadam qoʻyganda boshiga kelgan tafakkurlarni hisoblaymizmi? 40 daqiqali poyga, maydon chetidagi buklanishlar, qasddan ushlab olishlar — va u hammasini toʻgʻri qildi. Chunki u xivaliklarning ruhini oʻzida koʻtarardi: ogʻir, ammo oson harakatlar, ochiq qalqonli yurish. O'shanda uning kameraga qaragan tabassumida mening qoʻlimni bosib oʻtib ketadigan narsa bor edi — hech kimni qoʻllab-quvvatlashga majbur emasligining, lekin buni qilganining isboti. Endi esa bu izdan davom etmoqda. Uning “Salomat bo’ling!” degan so‘zi — bu o‘zbekistonliklarning o‘zlariga qilgan so‘zlaridir. Bolaning “Islom-aka! Islom-aka!” deb qichqirishi esa — oʻzining kelajagiga boʻlgan ishonchini ifodalaydi. Yaxshisi, siz bilan birgalikda “Maxachev kunini” tashkil qilish rejalari allaqachon boshlangan. Bu kun kelajak uchun boshlanayotgan birinchi qadamlarning ovozini eshitish imkoniyatidir. Chunki uning ruhi — bu ishonch va orzu.

Ochig'ini aytaman, o'zim ham shunday tanaffus vaqtida yuzimga qizg'in qoshimni qo'yib qo'rgandim — mening xotiramda Maydantol stadionida "Islom-aka" deb qichqirgan o'smir qizning ovozini eshitaman. Menimcha, u ringning oldida emas edi, balki televizor oldida edi, lekin qichqiriqlarimga yetarlicha ta'sir qildi! O'zbekistonning hamma burchagida bolalar "Islom-aka! Islo-om!" deb qichqirardi, bu esa jahli chiqish bilan birga yurakni ham yumshatardi — qandaydir yangi avlod yuzaga kelayotgani hissiyotini uyg'otardi. Xullas, shu vaqtda Islom ringdan chiqib ketayotib, o'zining birinchi chempionlik kurashidan so'ng, shunchaki xotirjamlik bilan atirgulni olganini xolisona tasavvur qiling — bunday sof burilishlarni qandaydir "birinchi navbatdagi" qiyinchiliklar deb bilaman, ammo uning o'zi uchun bu oddiy hol edi! 😂🍿 Uning "Salomat bo'ling!" degan so'zini eshitib, o'zimni ko'proq eslatdim: men ham bir vaqtlar o'g'il bolamga "Yoshlikda bunda etkasiz, keyingi safarga chiqasan!" deb qichqirib yuborgan edim. Va endi, Islomning barcha bu hikoyalariga kelsak, aytish kerakki — haqiqiy o'zbekistonliklar uni juda yaxshi ko'raman, chunki u o'z oilasining farovonligi uchun kurashmoqda... va hozircha u xalqining o'rtasida "Islom-aka" sifatida yuradi!