jon jonsning sariq qoʻli bilan yozilgan qorlarning o'limi eslab qol
qani endi, o'zimdan aytay deb qoldim, o'sha kunni unutolmayman. yigirma yil avvalgi bugunday kunni, lekin yuragimda hali yonib turibdi, tahmin qilmaysiz. avgustda edik, issiq, ushlab bo'lmas haroratcha edi, shahardagi eng katta restoran — yodimda "Olim" nomi eslayapti, u yerda qasamyodlar chaynalardi, shundayki, restoranning ichidagi hamma narsa o'sha ikki xochli qahramonga bag'ishlangan. qizim bilan keldim, u o'sha paytlar 12 yoshida edik, "qo'llarimni ko'taring!" deb hayqiradi, ovozini eshitaman, ovoz qanchalik mustahkam edi. ruxsat bermayman, to'g'ridan-to'g'ri restoranda hamma qizg'in qichqirig'lar boshlanib ketdi, qanday kiynamasin, qolganlarni.
endi o'ylanaman: o'sha paytlarda qanday bo'lgan edi, Jon uchun olomon birgalikda qolgan edi, har bir qichqiriq Jonning g'alabasiga yo'l ochgan edik. ularning qora-kulranglarida oq rangdan xalqa chiqarilar, qanday og'ir bo'lishiga qaramay, uning qo'llari osongina ilon kabi siljilar edik. va o'sha cho'zinchoq g'azabdan keyin — bo'rondek chekingan edi, shunda hammamiz: men, qizim, boshqa kimdirlar — u o'sha ikki xoch bilan, barmoqlarini ajoyib tarzda oynani ushlab, raqibini yerga urib yubordi.
qani endi, o'sha hayajonli lahza bilan suhbatni boshladimmi. bunday yigitga qanday hurmat bilan yodga olish mumkin.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Jigarband, o'zimni eslayapman — to'rt yil avvalgi yoz bo'ldi, Qashqadaryo festivalidagi kichkina ochiq osmon ostidagi maydonda edi. Dam olish uchun kelgan edik, barcha qatori bilan: aka-ukam, opam, jiyanlarim. Atrofda qiziquvchilar guruhi, musiqa o'ynardi, bir-biriga nima bo'lganini ham bilmas edilar.
Deyarli to'xtab qolgan edik, kinoga ketmoqchi edik, vaqt o'tishini his qilishmagan edik. O'zimni o'zgartirish uchun ekranga qaradim, Jonning yangi g'alabasini reklama qilishayotgan edi. "Sariq qo'llar" — degan sarlavha ostida uning boshqa jangini ko'rsatishardi.
Va men, boshqa hech narsa ko'rmay, osongina gapirib yubordim: "Qani endi, bu ilonni ko'ring, uning qo'llari bilan ularning barchasi o'lib qoladi!" — deb. Olam yo'q edi, lekin hamma osongina eshitib oldi va qichqirib yubordilar. O'g'lim, 7 yoshida, oq rangli choyshabga o'ralgan holda, qo'llarini ko'tarib: "Jon Jonsss!!!" — deb baqirdi. Men ko'zimdan yosh to'ktirdim, qizil-nurli vaqtni esladim, hamma birdek bir ovoz bilan, to'yib olishmas edik.
Hali ham tinglamoqchi edim, uning qiyinchiliklarini, qanchalar qattiq urushganini. Qani endi, o'sha paytni esladikicha, uning qo'llari ulkan ilondek harakat qilib, raqibining peshonasiga tegdi. Bo'lishi mumkin bo'lgan narsa — hammamiz o'zingizdan kechirganligingdek, xursand bo'lib qoldik, hammani birlashtiruvchi shu narsa.
Qani endi, o'sha yoz o'zi ham ajoyib edi... Qashqadaryoda emas, to'g'ridan-to'g'ri Xiva bozorining o'rtasida edi. Uni e'lon qilganlar yo'q edi, faqat bir nechta mahalliy bola tinglar edi va men ulardan biriman. Ovozchilar ovozini so'zlab o'tirganda, menimcha, choyshabga o'ralgan bola qichqirib yuborgan edi: "Jon Jonsss!!!" — lekin barchasi birdek bir vaqtda, qachonki uning qoʻllari koʻtarilib, oq rangli ilonni aylantirgan edilar... Qani endi, o'sha paytda o'zimizdan kechirdik, Jon uchun hammamiz birdek bo'lib qolgan edik.
Uxlayotganimdan Jonni eshitdim, hozirgi kabi "Qo'llaringizni ko'taring!" degan ovoz bilan uyg'ondim. Qani endi, o'zimni uxlab qolganiga qaramay, yuragimda shu narsani his qildim. Restoranda hammamiz shunday qichqirardik, ammo ularni tunda eshitishning o'ziga xos bahramoni bor edi — mening sobiq uxlashmani 😂
Jonning sariq qoʻllari ostida qorlarning oʻlimi haqidagi hikoya eshitilgach, darrov eshitdim: "Bu qorlar Jonniyoq edi, qonlarning qoʻshilishi edi!" — deb. Qani endi, bu nutqni tinglashimdan soʻng, oʻz-oʻzimga dedim: "Oftob, nima qilding sen?!" 🤣
Choynagimni ushlab tur.