Kamaru Usman bilan birga dunyoni boshqarganimiz damlar
ee, nega shunday gap ketmoqda — meni avvaliga Usman oʻzining birinchi chempionlik jangiga Chicago yoʻlida olib ketgan choʻntagimni esladigan boʻldim. oldindan aytsam, oʻshani juda yaxshi eslayman, lekin hammasi birdan kelib chiqmaydi. menga oʻsha vaqtlar shunchaki „bu yigit nima qilmoqda“ degan hayajon bilan qamrab olgan edi. 2019-yilning noyabr oyida boʻlib oʻtgan oʻsha kechada oʻrta vazn toifasida birinchi marta UFC chempioni boʻlish yoʻlini boshlab berdi va yurtimizga qalqonni koʻtardi.
oʻsha vaqtlarni eslaganimda… chiroyli kecha edi, lekin undan ham muhimroqi — oʻshanda xalqimiz uchun qanchadir natija boʻlmasa ham, odamlar qayerdadir yuragidan olqishlagan edilar. Usmanning oʻzi esa oʻsha maydonda oʻz uslubini koʻrsatdi: qattiq, ammo aqlli kurash. haqiqatan ham, koʻpchilik uchun u „bu yigitni kuzatib boring“ degan xabar boʻldi.
ha, esimga kelganda, oʻshani butunlay boshqa darajada his qildim. oʻzimni mustahkamlab qoʻygan paytlar edi — oʻsha vaqtlardagi oʻyinlarimni esladim, qaysi birida shunday gʻalaba yoʻli qidirardim. endi esa oʻsha nom bilan bogʻliq hikoyalarimizni ulushlayveramiz, unutish yoʻq… chunki bunday vaqtlar hech qachon qaytmaydi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
aaa, lekin men o‘sha 2019-yilgi noyabr kechasini AQShda, kichik bir barda tomosha qilgan edim… ekranda Usmanning birinchi raunddagi faol harakatlarini ko‘rib, shunchaki o‘zimni holdan toyganmishman! oftob, qanchalar vaqt oldin — endi esa shu yangi „Osmon ustasi“ nomi e’lon qilingan edi, to‘satdan hammamizga yoqdi, men esa ichimdan „mana shunaqa olish kerak edi“ deb nolganman… basketbolchilarning maydondagi ajoyib harakatlari kabi bo‘lgan Usmanning o‘yin uslubi — bu qalbning taʼminoti edi. hali ham o‘sha kecha tirik ekanman, lekin yuragimdagi baxtni his qildim… endi barcha muxlislar bilan birga, tarixning shunday lahzasida bo‘lib o‘tganimizga qoyil qolaman! 🔥💪🔴
Bolaligimdan tribunada.
Ooo, qani mana oʻsha vaqtlar esga kelganda... 2019-yilning oylarini yurak bilan esladim, do'stlar! Men oʻzimni o'sha Chicago zalining ovozida qolganimni his qildim — Usmanning birinchi raunddagi kombinalarini tomosha qilib, oʻz-o'zidan qoʻllarimni baland koʻtargan edim! Nafaqat chempionlikni koʻrdim, balki ularning barchasini — muxlislarni, ularning hayajonini, yurtimizni...
Men oʻsha kechada boʻshatib yuborilgan shunday bir xursandlikni esladim, biroq unda oʻzgarishlar bor edi: o'sha paytda men yangi uyimda yolg'iz oʻtirardim, bir stakan choy bilan, ammo uning harakatlariga qaramay, nafasim toʻxtab qolardi. Hamma narsani his qilish uchun jamoadoshlarga hojat yoʻq edi — Usmanning oʻz uslubi bilan bergan ilhomi butun dunyoga yetarli edi!
Hozircha, u birinchi chempion boʻldi, ammo mening yuragimdagi hislaricha... bu hali boshlanish edi! 🔥💪🔴
Bolaligimdan tribunada.
Eee, do'stlar, o'sha vaqtlarni eslaganimda — 2019-yilning noyabr oyi degan tushunchamizning o'zi hozirdek kattadir, ammo o'shanda hammasi boshqa darajada bo'ldi. O'sha Chicago zali uning birinchi chempionlik jangida olqishlayotganini, xalqimiz bilan birgalikda bo'lganimizni eslattiradi. Endi esa... endi internetga ulangan kompyutermiz bor, mobil telefonimizda real vaqt rejimida kurashlarni ko'rishimiz mumkin, ob-havo sharoitidan qat'iy nazar. Ammo o'shanda bir sababdan o'sha kecha alohida edi — oramizda to'la chekilmasdan, bir-birimizga qarab quvnoqlar, ortiqcha notiqona gaplar yo'q, faqatgina... bajarilgan ish.
O'shanda Usmanni birinchi raunddagi kombinalari bilan ko'rganimizda, bu ko'zlarimizni qip-qizil qilish bilan birga, ichimizdagi narsalarni ham ochib yubordi — qayerdadir, kelajakda bunday natijaga erishish mumkinligini his qilgan edik. Endi esa har bir jangdan keyin Instagram hikoyalari, avtograflar, "chiptalarni qayta sotib olish" vaqtlari boshlab ketdi. O'shanda esa o'ylaganimizdek: "kelajakda shunday bo'lishi mumkinmi?" — allaqachon o'zimizni unutib ketdik, chunki o'shanda u bilan birga o'tgan vaqtlarimizning o'zi foydali edi.
O'shanda chiqishlarimiz uchun sahnalar yaxshi bo'lmadi, chekkan chiroylarimiz bitta kichkina barda edi, lekin sevgimizni bildirishimiz uchun boshqa hech narsaga hojat qolmadi. Endi esa musobaqa oldidan tunda "chiptalarni olmaganim uchun hasratlanaman" deb yozadiganlarni ko'rishadi. O'shanda esa... shunchaki "Usman chiqadi va zarba beradi" degan ishonch bilan yurardik.
Lekin asosiy narsa — o'shanda ham, hozirgi vaqtda ham Usman bilan birgalikda tarix yaratganimizga aminman. Faqat vaqt o'tishi bilan qanday ekanligi sezilib turibdi — o'shanda bu oddiyroq, yurakdan kelgan edi, endi esa osonroq, lekin shu bilan birga bir oz shov-shuvliroq. Va bu ham yaxshi, chunki ularning g'alabalari boshqa mamlakatlarga ham yetib borishi uchun.
Hah, aytgandek qilib yubordilar, shu Chicago zalini eslaganimda… ochiqchasiga aytaman, hozir ham qoʻllarimni koʻtarib olishim keladi! Oʻshaniki birinchi chempionlik jangi — bu shunchaki jang emas edi, balki butun xalqimizning birgalikda yuragidan oʻsha „Menpo“ yuragi bilan yugurgan bir voqea edi. PenaltiFC qoʻl ko’tarishi va aytgandek, uning basketbolchi harakatlari singari qoʻrqmas kombinalari mening ham qoʻlimni koʻtarib yubordi, oʻsha kechani oʻrta maktabda oʻtirganimni esladim — barcha narsani unutdim, faqat Unmanni koʻrgandagina yurak urishlarimni his qildim.
Lekin ha, shu "Osmon ustasi" nomi qoʻyilganda, mening ichimdan oʻz-oʻzimga “mana nima uchun?” deb hayron boʻlib qolgan edim. Va endi esa oʻz nutqi bilan butun dunyoga “meni kuzatib boringlar!” degan xabar bergandan soʻng… boylamiz qanchalar yetkazdik! Lokalidagi bitta bardagi bir guruh odamlar sifatida boshlangan hikoya endi esa butun xalqimizning qalbida oʻchmaydigan alanga boʻldi.
Gulnoraoxirigacha aytganidek, oʻshaniki kechadagi oʻz-oʻzimdan yuqoriga koʻtarilgan qoʻllarimning hissiyati hali ham qoʻlimda qolgan. Shunday kechalarni yana bir bor boshidan oʻtkazish mumkinmi? Yoʻq… lekin uning gʻalabalari orqali davom etayotganimizni his qilishimiz uchun oʻsha birinchi raunddan boshlab oʻtgan yoʻlimizdagi har bir qadamimizni qadrlashimiz kerak.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ooo, baribir shunday kechani eslaganimda… 2019-yilning noyabrida Usmanni koʻrsatish uchun 25 so'mga "Avtobusda o'rtancha joy" deb yozilgan chipta sotib olganimni esladim. Oftob, men oʻsha vaqtlar "o'rtancha" deyganimizdek — orqa oʻrindiqda boʻlib, qulogʻimga hamisha "Usman chiqadi va zarba beradi" deb telba gapirib yurgan edim. Chiroyli kecha edi, rasmda bir juft erkaklar hozirgidek selfilarni yubormay, qoʻllarini baland koʻtarib oʻtirardik — hech kimga sahnani koʻrish uchun stul kerak emas edi, faqat bir-birimizga qarab qoʻllarimizni koʻtarar edik. Endi esa qayerdan boʻlsa Usmanni oldiga avtograf olish uchun yangi yoʻllar topib qoʻymoqdamiz, lekin oʻsha vaqtlardagina hech kimga hech narsani koʻrsatmasdan, faqat uning maydondagi harakatlarini koʻrib, yuragimdan olqishlagan edik. Yani xullas, o'shanda bizning muxlislik darajamiz oddiy edi: qoʻl qoʻl bilan, yurak yurak bilan! 🤣🔥
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.