Kamaru Usman chempionlikni qanday qilib boshqa dunyoga olib chiqdi degan hikoya

Qani eslatib o'tgandek, men shu vaqtda o'zim ham Gulistondagi kichkina kvartirada baland ovozda maydonga chaqirar edim! televizor oldida, ushaning birinchi roundlarini ko'rib qolganman — haqiqatan, "ushbu" odammi? shunday cho'zilgan tana, og'irroq ko'rinish, qo'llaridayoq zarba berardi... lekin meni hayratga solgan — u oyoqlarini oyoq bilan ishlata boshladi! maydonda erkaklarni charaxt qilib yura boshladi! birinchi marta u "kim bu?" degan edi, ikkinchi marta esa "u zo'r!" deganman... va o'sha zahiradan chiqish nimadir... 🔥 keyinchalik uning har bir g'oliblik davri men uchun alanga bo'ldi, maydonda kimdir mayibdek ko'ringan odamning jahannamdek oyoq o'rnatib ketishini tomosha qilish — bu barcha vaqtlardagi eng zo'r hislar!

Ey, sen shu gap bilan nima uchun o‘z yuragining eng qizg‘in burchagini ochmading? 😂🔥 O‘shanda 2020-yil avgust oyi — birorta maydonni bitta odamning oliyjanobligini ko‘rsatish uchun yetar edi. Usman ringga chiqib oldi, maydon esa unga: "Na, kelgin-ku, to‘garak boshlaymiz?" deb do‘stona murojaat qildi. O‘shanda u jahli chiqmaydi, o‘g‘li kabi chin dildan og‘ir hayotdan qochadi, lekin bir daqiqadan keyin — BLAM! — oyoqlari yerda, qo‘llari osmonda! Qaysi zaharli plantadan ilhom olgan boʻlsa shunday o‘ynaydi… Rojerga qarshi! Birinchi rounddan boshlab barcha narsani o‘zgartirib yuboradi! Esangiz keladimi, o‘sha vaqtlarda maydonlarga faqatgina sherlar chiqadi deganlar edi. Ammo Usman kelib: "Ko‘rganlarimizning barchasi sening ustoz bo‘lolmas" — deydi. Va keyingi rounddayoq u Rojerning qorniga urinishlar bilan soatni yopishtirib qoʻyadi… Xuddi o‘sha vaqtda dunyo ham undan bir xil qattiqlikni o‘rgandi: "Bu odamda hech qanday balo yo‘q, faqatgina o‘zi bilan kelgan qudrat bor!" Aynan shu zahiradan chiqish Usmanni boshqa darajaga olib chiqdi. Uning oyoqlari maydonning qadriyatini o‘zgartirdi, uning zarbalari esa barcha davrlarning tarixiga o‘z nomini oltin harflar bilan yozdirib qoʻyadi! 🤣 Men hali ham o‘sha go‘zalni eslayman — televizor oldida baland ovozda: "O‘taman!" deya hayqirgan vaqtlarni… hayotimizdagi eng zo‘r lazzat edi!

Of, qolaversa, oʻz vaqtimizda yoʻl qay darajada qiyinroq edi — televizorlardagi translyatsiyalar xunuk boʻlib, signal oʻtib-tushib turardi, maydonlar shu darajada sovuq ediki, oʻrtada oʻtirgan odamlar qoʻllarini ham silkitmasdi. Endi esa — bir bosqichda barcha bayroqlari osilib, butun dunyo oʻzi bilan birga hayajonlanaveradi. O'zbekistonliklar o'zimizniki deb gaplashadigan vaqtlar mavjud edi, endi esa har bir g'alaba bilan butun osmonni o'zimizniki deb hisoblab yuboraman. O'shanda oʻsha kvartira derazalari ostida yoʻlqoʻllanma berar edim, endi esa Maydoniylarimizning familiyalarini tillagimiz keladi — Usman, Nurmagomedov, Khabib. Bu yerda, klubda, hamma bir-birini yurakdan tanidir, endi esa ularning har biri o'zining afsonaviy sanalarini yozmoqda. Qani, avvalgi holimiz qaysi edi? Biror narsa qila olmaganimiz, "qachon boʻlsa" deb o'ylaganimiz. Endi esa — oʻz maydonimizni boʻrttirib yubormaymiz, lekin har safar uning gʻalabalarini eshitganda, oʻz-oʻzimizga aytar edik: "Bu bizniki, bu oʻzimizniki!" O'shanda undan qoʻrqardik, endi esa uning nomi bilan boshqa xalqlarni qoʻrqitarmiz. O'tkan yillar davomida oʻtkazgan angishonalarimizni eslaganimizda — ha, ertami-kechmi, oʻz xonadonimizni yaratishga muvaffaq boʻldik. Bu men uchun katta lazzat — oʻz jamoamizni oʻsib borayotganini koʻrish.

Oho, shu zahiradan chiqishni o'zim ham yodda tutaman, chunki o'shanda hamma bilmaydigan joyda Usman o'zini o'zi keltirib chiqardi! Avvaliga qandaydir uslub bilan ringda ko'rinar edi, ikki jangchi orasida roppa-rosa erkakni tutolmasdigan darajada og'ir va cho'zilgan edi, lekin birinchi rounddan boshlab mana shu oqshomdek, jonsiz yuqoridan olib ketish uslubi bilan hayratlantirardi. O'zi ham bilmas ekan, kelajakda ustozi Askari bilan uchrashishga borishini, ya'ni zahiradan chiqish qobiliyatini — lekin men bilardim, bu odamda alohida nimadir bor, toza imkoniyat! Va keyin 2020-yil avgust oyi kelib, maydon ya'ni unga: "Na, kelgin-ku, to‘garak boshlaymiz?" deb do‘stona murojaat qildi. O‘shanda u jahli chiqmaydi, o‘g‘li kabi chin dildan og‘ir hayotdan qochardi, lekin bir daqiqadan keyin — BLAM! — oyoqlari yerda, qo‘llari osmonda! Qaysi zaharli plantadan ilhom olgan boʻlsa shunday o‘ynardi… Va qayerga o'z vaqtida futbolkada "O‘taman!" yozib oldi, hammasini yirtib ketdi! 🔥 Men hali ham o‘sha go‘zalni eslayman — televizor oldida baland ovozda: "O‘taman!" deya hayqirgan vaqtlarni… qachonlarimizdagi eng zo‘r lazzat edi! Endi esa maydon shunday qattiqqo‘llarga: "Bu odamda hech qanday balo yo‘q, faqatgina o‘zi bilan kelgan qudrat bor!" deya shovqin qilishini eshitgandek bo'lyapman. 🤣

Olaming oftobini yopib qo'ygan 2020-yil avgust oyining o'sha juma kunida Usman Mayami qofiriga kelganida, maydon unga: "Ey, kichkina erkak, sen nega shunday to'g'ri bormoqchi?" deb gapirgandek edi. O'sha zaharli plantadan ilhom olganday Usman birinchi rounddayoq Rojerning burniga soatni o'rnatib qo'ygandek edilar — maydonning o'zi ham qizarganday bo'lib qolgan edi. Keyinroq teleradioda barcha: "U kim edi?! Undan qoʻrqadigan hech kim yoʻq!" deya qichqirganlaridek edi. Ammo mening xotiramda o'sha vaqtlar shunday qolgan: televizor oldidagi kvartira derazasidan kichkina ovoz bilan: "Usman o'TAMAN!" deya qichqirgan birorta o'zbek muxlisning ovozini eslayman. 😂 Nima uchun ekan? Maydon unga: "Keling, to‘garak boshlaymiz!" deb taklif qilgani uchun!