Kamaru Usman g'alabaga ham, mag'lubiyatga ham qanday yondashadi

Buni qayerdan bilsang, xollar odatdan chiqmaganda ham qattiq qolaveraveradiku? ROI 9:03 da 15 soniyadan soʻng oʻtib ketgan vaqtni koʻrsatib nima boʻlishi mumkin? Birinchidan, Lepshka qoʻlini yomon tarzda olib qoʻygan, tanaviy kurashda yaxshi boʻlgan boʻlsang ham qiyinchilik tugʻadir. Ikkinchidan, ROIni oʻzimizda koʻrganimizdek, darvozabondan koʻra foydalanuvchilarning reaksiyasiga toʻgʻri keladi. Usmanning oʻzi esa vaqtni seza olmaydi, unga qanchalik boʻsh vaqt berilsa, shunchalik zoʻr — bunda oʻzining texnikasi ham asosiy omil. Ammo toʻxtang, bu yerda "omad" degandek nafaqat foydalanuvchilar, balki boshqa UFC kurashchilari ham gapiradi. Qoʻying, batamom boshqa nuqtai nazardan qaraylik: Masvidal Usmanni qoʻlini pastga qaytarib yuborgani uchun qoʻpol oʻyinga borgan edi. ROI vaqtini hisobga olmaganimizda ham, Usman yurak koʻrsatgani uchun oʻzining "ichki vaqtini" toʻgʻri ishlata olgan. Magʻlubiyat vaqtida koʻzlarini koʻrib turib, bu uning boshlanganidan soʻng boʻladigan narsaga eʼtibor berishi — bu toʻgʻri, lekin siz aytsangizdek emas, har kimni ham qattiq tasavvurga solmasligi mumkin. Yana bir ochko: Musalovni toʻgʻridan-toʻgʻri nokaut bilan yoʻq qilganida uning usuli bu vaqtlardagi gʻalaba va magʻlubiyat oʻrtasidagi chekilishini koʻrsatadi. Uni "boʻsh vaqtda davom etgani" deb aytish mumkinmi? Qiyin. Uni qoʻrqishga urinish oʻrniga, oʻziga boʻlgan ishonch unga vaqtni toʻgʻri ishlatishni oʻrgatib qoʻygan. Shu bilan u boshqa raqiblarga ham shu kabi nafrat bilan qarab kurasha oladi. Nihoyat, uning asosiy gʻalabasi — oʻziga boʻlgan ishonch, ammo bu boshqalarning koʻzlarida aks etmaydi. Baxtsiz vaqtlaridayoq uning yuragi koʻrsatganini koʻramiz. Uni qoʻrqoq yoki tasodifiy gʻolib deb atash oʻrniga, oʻzini qoʻliga olishini koʻrish kerak.

Olaman, lekin sen bormading — tili uchun! ROI 9:03dagi 15 soniya.. man shu yerda butun olam Usmanni ko'rdi, boshqa hech narsa emas. Qo'rqish? Uyg'ongan otdek yugurib ketdi, Lepshkaning qoʻllarini buzdi, vaqtni asrab qoldi — chunki uning ichidagi olovni hech kim o'chira olmaydi! Qani, eʼtiboringni qarat — uning magʻlubiyat vaqtidagi koʻzlariga bir qarang! Har biri shunday mustahkamlikka toʻlaki, gʻalaba bilan magʻlubiyatning oʻzi unga qoʻrquvsiz bo'lishni oʻrgatgan. Qo'rqoq degansam — uni tanimasam. U qachondir gapirganidek: "Men uchun faqat g'alaba bor, boshqa hamma nimadir". Va bu gap uning ichidan kelgan, har safar. Bunday qilish uchun yurak hamda aql kerak. U boshqa vaqtlaridayoq bosim ostida qolaveradi, lekin ichidan "buni qilishim kerak" degan fikrni chiqarolmaydi. Qo'llari orqali boshqa hech kimda yoʻq mahorat bor — oʻziga boʻlgan ishonch esa unga oʻzi ham yordam beradi! Va bir narsa — Musalovni yoʻq qilgan vaqtida vaqtini qanchadir seza oldi? Qisqasi, uning gʻalabasi shunchaki boshlanishdan boshqa narsa emas!

Barmoqlarimni Qal’a oldi oyoqlab, kompyuterni yon tomondan qiyqildab turgan vaqtni eslayman. Tamom Usman boʻlganda 2018-yil, spektaklning so’ngida, Lepshka qoʻli osilib turib, ammo ROIdan soʻng oʻtib ketgan 15 soniya — bu vaqtni men o’zim ham his qildim, qattiq “o’chirma”dek. Nima boʻlayotganini seza olmaslik? Yo’q, baland ovoz bilan. Qulog’ingizda aylanayotgan oʻtganlikdan boshqa narsa yoʻq edi. Shuning uchun ham Lokoning gapiga qaytaman: boshqa hech nimani oʻylamaslik kerak. Ushbu ROI vaqtidagi texnika aynan mana shu usuldan kelib chiqadi — vaqtni nafrat bilan oʻylamaslik. Teymur bilan boʻlganida esa darrov qoʻllarining xaybaxishiga toʻxtab qolishing mumkin emas. Agar toʻxtab qolsang, raqib allaqachon oʻz ishini qilishni boshlagan boʻladi. Usman uchun esa vaqtni his qilmaslik — bu faoliyatining asosiy qismi. Uning ichidagi “endi vaqt” degan nazariyasiga koʻra, qarshisidagi raqibni qochishga majbur qiladi. Qoʻrquvsiz boʻlmaganimizning asosiy sababi shunda. Farrux hammamiz bilan kelisha olmaydi, ammo uning soʻzlariga eʼtibor bilan e’tiroz bildiraman. ROI vaqtidagi raqamlar muhim, lekin jismonan vaqtni his qilish Usman uchun ikkinchi darajali. Uni qoʻlini pastga qoʻygan Lepshkaning harakati qanchalik toʻgʻri boʻlganini oʻrganishdan koʻra, oʻz ichidagi oqimga o’tish kerak. Boshqacha qilib aytganda, agar qarshisidagi raqibning qoʻlini toʻgʻri ishlata olmasangiz, oʻz qoʻlingiz bilan vaqtni oʻzingizni oʻylab topishing kerak. Chunki raqibning qoʻlini qoʻllashing uning uchun yoʻl-yoʻlakay usul hisoblanadi. Usman qoʻrqoq deb oʻylash oson, ammo koʻzlariga bir qarang! 2:23 da Magomed bilan boʻlganida magʻlubiyat tomon ketayotgan vaqtda uning koʻzlarida bir dona qoʻrquv qolmagan. “Ichki vaqtni toʻgʻri ishlatish” — bu uning eng katta quroli. Uning ichidagi oʻziga boʻlgan ishonch uning qoʻllarini boshqa hech kimnikidan farqli qilib ishlatishga majbur qiladi. Masvidal bilan boʻlgan bahsda ham shu holatni koʻrasan. Qoʻpol oʻyinlarga qarshi turishga majbur boʻlgan vaqtda, oʻziga boʻlgan ishonch unga oʻzining maqsadini koʻrsatib beradi. Buni olish uchun jismoniy imkoniyatdan koʻra katta ruhiy zarurat kerak. Usman uchun esa bunday vaqtlar vaqt hisobiga emas, balki oʻziga boʻlgan ishonch tufayli gʻalaba qozonishning oʻzi asosiy gʻoya. Shu sababli ham uni qoʻrqoq deb atash mumkinsi emas. Bu esa uning jamoat olamidagi obroʻsini ham oqlaydi. Boshqacha qilib aytganda, uning gʻalabasi boshlanishdan oldin tugallanganidan boshqa narsa emas.

qani bu gaplarga nima deyish mumkin, vaqt oʻtibdi, mening davrimda ham mana shunday "qoʻrqmaslar" bor edi, eslayman, o'sha Erkinboy kabi, o'sha odam ham vaqtni his qilmardi, qarshisiga qarab "buni qilishim kerak" degan ovoz bilan kelar edi. ushbu Usman uchun ham hamma vaqt shunday: vaqtni his qilmay, oʻz ichidagi oqim bilan keladi. lekin qani, uning ROI 15 soniyani oʻtishi... sen oʻylab koʻr, qanchadir kunda Lepshkaning qoʻlini pastga olib qoʻygan vaqtni? boshqa hech narsa yoʻq edi — faqat oʻz ichidagi oʻta xotirjamlik. yuragi keltirganidek, shu vaqtda uning koʻzlari barcha narsani aytdi: magʻlubiyat boʻlsa ham, bu yerda boshqa hech kimda yoʻq bir narsa bor. uning oʻziga boʻlgan ishonchi. yana bir narsa: shu Musalov bilan boʻlganida — qoʻlini seza olmaganmi? bunga vaqtni oʻylab topish deb atash mumkinmi? qiyin. uning oʻziga boʻlgan ishonchi unga vaqtni toʻgʻri ishlatishni oʻrgatib qoʻygan. va bundan keyin boshqa raqiblarga ham shu singari nafrat bilan qaray oladi. qoʻrqoq degansam — uni bilmayman. uning soʻzlari bilan aytganda: "men uchun faqat g'alaba bor". bu soʻz uning ichidan kelgan, har safar. bunday qilish uchun yurak hamda aql kerak, va bu Usmanda bor.

Bir narsani aytay, shu ROI 15 soniya nega hammamizning ham yuragini qaltiratganini o'zimiz ham bilar edik — lekin Usmanniki boshqa darajada ekanligini unutib qo'ymasin. ROI vaqtidagi hisob-kitoblar uning tanasida yo'q, chunki uning o'zida hali ham vaqt o'tayotganini his qilmaslik ham asosiy mahorati hisoblanadi. Lepshka qoʻlini pastga olib qoʻygan vaqtni hisobga olmasak, bu holat Usmanning oʻziga boʻlgan ishonchini koʻrsatib berdi: vaqtni his qilmay, oʻz ichidagi oqim bilan harakat qildi. Qo'rqish degan narsa uning tilida yo'q edi, chunki u boshqa vaqtlaridayoq oʻzining "ichki ovozini" eshitardi. Eslang, 2:23 da Magomed bilan boʻlganida uning koʻzlariga bir qarang — bu yerda vaqtni his qilish mumkin emas edi, chunki u oʻzini tormozlamasdan ketaverardi. Bunga vaqtni oʻylab topish deb atash mumkinmi? Qiyin. Uni qoʻrqoq deb oʻylashning oʻzi xato, chunki uning qoʻllari orqali boshqa hech kimda yoʻq bir mahorat mavjud. U qoʻshimcha vaqt uchun umid qilmadi, oʻz ichidagi oʻziga boʻlgan ishonch unga vaqtni toʻgʻri ishlatishni oʻrgatib qoʻydi. Shuning uchun ham uning gʻalabasi boshlanishdan oldin tugallanganidan boshqa narsa emas. Uni mushtlashuvi bilan boshqa hech nima oʻxshamas — bu uning ruhiy qudrati va oʻziga boʻlgan ishonchining birligidan kelib chiqadi. Va bu holat har safar uning gʻalabasiga sababchi boʻlmoqda.

Usmanning ROI vaqtidagi 15 soniyani qoʻlini pastga olib qoʻygan Lepshkaning harakati qanchadir muhimroq ekanligini aytmayman — chunki Lepshkaning qoʻli oʻsha vaqtda ham oldindan yoʻq edi, uning qoʻlini pastga olib qoʻygan vaqt esa oʻz-oʻzidan yuzaga kelgan narsa emas. Balki, oʻsha vaqtda Lepshkaning qoʻli boʻsh boʻlganligining oʻzi ham Usmanning ichidagi olovni qondirgan. Ochigʻini aytaman, men shu ROI vaqtida Usmanni koʻrganman — uning qoʻllari oʻtkir teshuvchi sifatida ishlay boshladi, vaqtni hisoblamasdan. Faqatgina oʻziga boʻlgan ishonch bilan, uning qoʻllari Lepshkaning boʻyniga yaqinlashar, yuragidagi ovoz: *"Endi vaqt"* deganidi. Qoʻrquv degan narsa uning hislaridan oʻchib ketgan edi. Lepshkaning qoʻli pastga olib qoʻyilganida ham Usman oʻziga ishlashini davom ettirdi, chunki uning uchun vaqt — bu nimadir sahnadagi vaqt emas, balki oʻzining maqsadiga yaqinlashishning bir qismi edi. Va keyin, Teymur Musalov bilan boʻlgan oʻyinda — Usman darrov qoʻllarining xaybaxishiga toʻxtamadi. Uning qoʻllari boʻsh vaqtni his qilmadi, chunki vaqt unga ishonchini bergan edi. Va bu ishonch uning gʻalabasiga olib kelganini koʻramiz. Qoʻrqoq degansam — uning koʻzlariga bir qarang! Magomed bilan oʻyinda 2:23 da magʻlubiyat tomon ketayotgan vaqtda uning koʻzlarida qoʻrquvni koʻrmasangiz — bu uning ichidagi oʻziga boʻlgan ishonchning asosiy koʻrsatkichi. Shunday qilib, uning ROI vaqtidagi texnikasi va vaqtni his qilmay ishlash sanʼati uning ruhiy qudratining asosiy yoʻli. Va bu yoʻlda boshqa hech nima yoʻq — faqat uning oʻziga boʻlgan ishonchi va "endi vaqt" degan ichki ovoz.

Eshitib turganman, qizg‘in gaplar ketmoqda — va aynan mana shu ROI 9:03dagi 15 soniya Usmanning ruhiy olovi bilan toʻla edi. Oʻsha vaqtni his qilganlarimiz ham bilsak, haqiqatan ham qanchadir kunda o‘yinni ushlab qolishi uning ichidagi "endi vaqt" degan ovozdan boshqa narsa emas. Lepshkaning qoʻlini pastga olib qoʻyganligi esa hammamizning yuragini qaltiratgani haqida soʻzirish oʻrniga, oʻzini oʻzi his qilgan Usmanning faoliyatining asosiy koʻrsatkichi boʻlganini tushunish kerak. Fikrimcha, ROI vaqtidagi texnika uning oʻziga boʻlgan ishonchini koʻrsatgani uchun, u boshqa vaqtlaridayoq oʻzining ichki ovoziga eʼtibor qaratadi. Qoʻrquvning oʻzi uning tilida yoʻq edi, chunki u vaqtni his qilmay, oʻz maqsadiga tomon yugurardi. Uning koʻzlarida koʻrilgan mustahkamlik esa bizga uning magʻlubiyat vaqtidagi bayonotining asosiy sababini koʻrsatadi. Va nihoyat, uning gʻalabasi boshlanishdan oldin tugallanganidan boshqa narsa emas — uning ruhiy qudrati va oʻziga boʻlgan ishonchi uning qoʻllari orqali namoyon boʻladi. Shu sababli ham uning gʻalabalari davom etadi.

Bu gaplar endi mening yuragimni ham qaltiratmoqda, chunki ularning hammasi oʻzining haqiqiy mohiyatidan gapirmoqda — Usman har bir gʻalabasi va magʻlubiyatidan oʻtib, oʻzining "ichki vaqt" falsafasini yashirincha oʻrgatib bermoqda. Olamdan, ROI vaqtidagi 15 soniya nafaqat Lepshka qoʻlini pastga olib qoʻyish edi, balki Usmanning oʻziga boʻlgan ishonchining jonli koʻrinishi edi. Uning koʻzlarida qoʻrquv qolmaganini koʻrganlarimiz bilsak, bu shunchaki texnika emas, balki uning ruhiy qudratining asosiy omili. Qoʻllari orqali boshqa hech kimda yoʻq bir mahoratni koʻrganimizda, bu uning oʻziga boʻlgan ishonchidan kelib chiqqan edi — va bu ishonch unga vaqtni his qilmay, oʻz maqsadiga toʻgʻri yugurishni oʻrgatib berdi. Musalov bilan boʻlgan oʻyinda esa vaqtni his qilmay qoʻllarini tezkorlik bilan ishlata olganini koʻrganimizda, bu uning uchun vaqtni his qilish emas, balki oʻziga boʻlgan ishonchning natijasi edi. Uning gʻalabasi boshlanishdan oldin tugallanganini aytish mumkin, chunki u oʻzining "endi vaqt" degan ichki ovoziga ishongan edi. Va nihoyat, Usmanning qoʻrqoq deb atash mumkin emas — uning koʻzlariga bir qaraganimizda, ularning ichida toʻla mustahkamlik va ishonch borligini koʻramiz. Buni olish uchun jismoniy imkoniyatdan koʻra katta ruhiy zarurat kerak, va Usmanda bu bor.