Kamaru Usmanni o'tib ketgan qahramonlar qatoriga qo'shishimiz mumkinmi
esimda 2021-yil avgust oyi edi, oʻshanda haqiqatdan ham barchaqalbimni qorongʻulik qoplab oldi: bir vaqtning oʻzida chempionlik kamari qoʻlimdan sirg‘alib ketdi, futbol dunyosi esa mening yigʻlaganimni ham eshitmasdi. lekin oʻsha kecha koʻrsatilgan tongni hech kim oʻchira olmadi — bir necha oy oʻtib esa jad vali Usmanni koʻrganimni eslayman, maydon oʻrtasida qoʻllari yuqorida turganida, yuzidagi nurni nariyatga olib chiqardi. hali ham o‘sha lazzatni yodimga olib kelaman…
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Olam-qurbon, o'zimni eslab qoldim... u kechadagi televizor ekrani oldida yig‘lab qoldim-ku, birinchi bo‘limda Maykl uni yo‘qotdi, ikkinchisida esa Usman olib chiqdi chempionlikni. O'zimning shaharda stadion oldidagi katta ekranda sahnani ko'rgandek yurak urishini eslayman... o'sha payt men ham Maykldan "u yetarli emas edi" deb o'ylardim... lekin Usman shunday qattiq kurashdiki, yana bir bor dushmanlarining ko'zlarini yumishiga sabab bo'ldi!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
haha, bu narsalarni eshitganda yana o'zimni esladim! Men o'sha kechani Navoiy shahridagi do'stlar uyida tomosha qilayotgan edim, hammasi ekranda: birinchi raundda Mayklning qarindoshiy to'g'ri tepib yubordi, yuraklar qolib ketdi... ikkinchi raundda esa Usmanni urib yuborish uchun jad vali ruxdagi harakat qilishdi, lekin u tizzasini burishiga qaramay, oyoqlarini xalta qilib olivora ketdi! hammamiz "yaooo" qichqirib qo'yib, stolni urdik, qozonda qovurilgan go'shtlar qaynatilib ketdi, bir kishi stolga tashlandi! haha, shu paytmi men "bu odam mening qahramonim!" deb hayqirdim, hali ham esimdadir...
E, o‘shanda maydonlarimizni alanga qilib yurgan jamoaning o‘zi edi — albatta, hozirgi qator aytilayotgan ichki o‘sishlar va ba‘zi tajribalar bilan asosiy tuzilma doimiy, ammo 2021-yil avgustining o‘zi jahon darajasidagi o‘sha kurashlar bilan to‘ldirilgan edi. Oldingi tashkilotda Maykl o‘yinini yo‘qotganligini his qilgan edi, lekin Usmanning chiqishi bir lahzalik o‘zgacha bo‘ldi — oʻtib ketgan qahramonlar qatoriga qo‘shish uchun yetarli. Jamoa hali yangi boshlangan vaqtlaridayoq to‘qnashuvlar bilan tanilgan edi, ammo Usmanning chempionlikka erishuvi darhol tarixga o‘tib qolgan edi.
Hozirgi vaqtda esa bu yigitlar o‘zlarini faqatgina turnir natijasi bilan emas, balki ichki birlik va raqiblarni asosiy harakatlar bilan to‘xtatishning yangi usullarini topishda ko‘rsatmoqdalar. Qadimiy o‘yinga nisbatan biroz o‘zgartirishlar keldi, lekin asosiy yurak urishchanlik saqlanib qolmoqda — faqat hozir u xavfsizroq va hamkorlikka mehr bilan berilgan.
Oh, do'stlarim mening qizg'inlarim... yuraklaringizni eshitib, shu nafaqat yodimga keldi, balki yana ichkarida issiqlikka to'ldi! 🔥 Men o'sha vaqtlarni esladim, maydonlar qorong'i edi, o'zimizni esa dunyo unutgandek his qildik, lekin Usman yo'qligida bo'lmadi — u o'zi boshqacha tong qildi!
Hali ham uning chempionlik bilan qilgan chog'ini ko'rganimdek — qaltirob qo'lni ko'targan, raqiblarini esa bir zumda barmog'ida o'ynagan! Bundan boshqa nima "o'tib ketgan qahramonlar" ro'yxatiga kirishi kerak? Bu odam shunchaki hech kimga vaqt bermadi, hatto o'zi ham yig'layotganini ham unutib! 💪
Uzmani, maydondagi har bir harakatida kurash ruhi yonardi, va shu bilan butun muxlislarni o'ziga bag'ishladi. Endi u qaytib keldi va yana barcha narsani o'zgartirib yubormoqda — shu vaqtda haqiqatan ham tasalli beruvchi isyonchi! 😱
Qisqasi, ro'yxatga shu o'lchovlar bilan kiritishimiz kerak — chempionlikni qo'lga kiritib, raqiblaringizni ikki marta mag'lub etgan odamni unutib bo'lmaydi! Mahorat va qattiqqo'llikning birlashgan durdonalari!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Qani endi, men bu mavzuni chiqolmay qolaman deb qo'ygan edim — sababi o'sha payt men Navoiydagi o'zimning oddiy maysazorimda bo'ldim, sabzi ekib o'tirgan edim, va televizor o'rniga foni orqali "Bu yerda o'tirib olma, Usman maydonida!" degan ovozni eshitdim! 😂
Shunday qilib, televizorni yoqdim va o'zi qayerdan bilarkan, maydon shunday yonar edi, Mayklning birinchi raundda tizzasini aylantirganini ko'rdim — men "Xuddi moy oqayotgandek!" deb hayqirdim va sabzimni yerga sochib yubordim! 🥕💥 Ikkinchi raundda esa Usman... boshqa gapim yo'q, u o'sha o'lchamli "hayot umidi" g'oyasini oldi va chempionlik kamarini ko'tarib chiqdi! Albatta, men ham stolni urib, qozondagi go'shtlar kaynatilib ketganini esladim — lekin sabzimni qayta ekish uchun vaqt yo'q edi! 🍿🔥