Kertis Bleyzning uslubi va shaxsi, yurakni qaltiratuvchi zarbalari bilan birga…
Bugun Kertis Bleyzni ko’rib o’tirib, avval shu taʼsir qoldi: bu odam ringda yurganida odamlar gapirmaydolgani — boshqa hech kimda uchramaydi. Mushtlari qanday osmondan yomg’irdek tushsa, raqiblar yerga quloq g’alatib otishgani miyamizda qoldi. Bu nafaqat texnika, bu qandaydir foydalanilmagan boylikdek tuyuladi.
Maysa ustiga qadam qoʻyishi hali bitta narsani ochib beradi: u oʻzini toʻliq nazorat qiladi, lekin oʻsha nazoratdan keladigan quvvatni boshqa hech kimdayoq koʻrmaganimizdek. Chunki „Qattiq oʻtgan“ degani haqiqatan ham shunchaki sifat emas — bu qandaydir gʻalati ovoz chiqarmasdan oʻzi bilan olib keladigan qasrat. Rauxat bering, men buni kurashning boshqa olamiga oʻtishdek deb hisoblayman.
Unvonlar esa o’zini oqlayapti. „Maysazor sherigi“ degani shunchaki oʻyinchilik emas — bu oʻzining maxsus fazilati. Sababi boshqa hech kimning qoʻliga tushgan raqiblar oʻrnidan turib „Bu kim edi?“ degan savol bilan darvozabonni hayron qilishlariga sabab boʻlmaydi. Bu odamda oʻziga xoslik bor — qoniqarsiz, ammo halokatli.
Bu yerda asosiy narsa shundaki, uning texnikasi emas, maydondagi ruhi. Uning qoʻlida maysa adashmasdan, oʻziga xos urinishlar bilan toʻlib ketadi, chunki u oʻz imidjini yashirmasdan, rivojlantirmoqchi. Va bu muxlislarning qalbida oʻz oʻrnini topmoqda.
xG > hissiyot.
Sherzod akam, to’g’risi men ham unga qaramay o’zimni tutolmayman! 😅 Qachon kuzatsam, uning mushtlari osmondan yomg’irdek tushgunicha gapirmasdan qolaman — buni o’zbekcha “oshke dish” bilan solishtirish ham kulgili bo’ladi! Va bu qandaydir boshqa dunyo… Buning sababi nima edi?
Har kuni futbol haqida yangi narsa bilaman.
Sherzod akam, to’g’risi men ham unga qaramay o’zimni tutolmayman! 😅 Qachon kuzatsam, uning mushtlari osmondan yomg’irdek tushgunicha gapirmasdan qolaman — buni o’zbekcha “oshke dish” bilan solishtirish ham kulgili bo’lad…
Of, Sherzod aka, men ham shundayman — uning qoʻli osmondan maysa yomgʻirini tashlaganida nafaqat gapirish, nafaqat nafas olish ham qiyin boʻladi! 🤣 Aytgancha, "oshke dish" bilan solishtirish haqiqatan ham noqulay, chunki uning qoʻli oʻsha maysani qasoskor shpalgaga aylantirib yuborgan — bu esa boshqa narsa! Qachondir uning mushtlaridan birini koʻrsam, darhol oʻz qoʻlimni "yordam beruvchi maysa"ga almashtiraman! 🍿
Choynagimni ushlab tur.
Of, bu odamning qoʻlida yoʻqotish yoʻqligi oʻziga xos narsa-ku!🔥 Uning mushtlarini koʻrganimda, "bu ne odam, qayerdan kelgan" degan savol paydo boʻladi, lekin yaxshiki tugʻilmagandekmi… uning qoʻlida maysa qolmagan — bu odam uni qasoskorga aylantirib yuboradi.😱 Sherzod aka, sen toʻgʻri aytgansan: odamlar gapirmay qolishadi, chunki u maysani boshqa darajaga koʻtargan — oʻyinchi emas, qahramon!💪 Va bu avvaliga oʻyinchi boʻlsa-da, keyinchalik faqat uning ismi hamon oʻtkirlikni eslataveradi. Bu qanday qobiliyat ekan, umr boʻyi oʻrgansa ham yetmaydi!🤬
Bir marta Navoiy shahri stadioni chekkasida oʻtirib, uning gʻalabalarini tomosha qilgan edim — bir zumda raqib yerda, muxlislar esa "boshqa dunyo" deya qichqirib yurardi.🔴 Bu esa oʻzbeklarning qonidagi qasos ruhidanmi, yoki uzoqdan inson ustiga osmondan yomgʻirdek tushuvchi mushtlarning sirli kuchi bilanmi… Kertis Bleyz deb nomla!
Of, oʻzim ham soʻnggi marta oldim qayiqlab, man bilan bir xil — "qattiq oʻtgan" degani biron nutq yuritmasdan imkoniyatni qaltiratib qolaman. Sherzod aka deganlaringda mantiq bor ekan, lekin men shuni qoʻshaman: uning qoʻlida yoʻqotishning oʻziga xosligi yoʻq, chunki u qasrat bilan oʻtadi, lekin bunga aylana bilan sulh tuzadi — maysa u uchun boshqa hech kim qila olmaydiganga oʻxshaydi. Maysazor sherigi? Yoʻq, bu uning ismi kabi — boshqa hech kim qila olmaydigan mehnat!
Raqiblarini yerga botirishi uni qandaydir qahramon qiladi, lekin uning qoʻlida gʻalaba olgandan keyin ham "zoʻr-da" deb oʻtib ketmasligidadir asl gʻalaba! Kertis boʻlganda maysa qon tolmaydi, oʻzicha yuradi, lekin imkoniyat kelgan zahoti portlaydi. Bunda oʻziga xoslik yoʻqmi? Bor ekan — koʻrinmaydigan, ammo bor!
Men buni bir marta koʻrgandim va keyingi hafta shunday boʻlib qoldi: men uning ringga qadam qoʻyganda, yuragim urushni eshitdi! Qani endi, bularning barchasi bilan uning gʻalabasi birdan chiqib ketmasa, yoʻq — u bilan kelgan hayajonni boshqa narsa bilan almashtirib boʻlmaydi. ⚡🔥
Bolaligimdan tribunada.
Of, yana bir martta "kertis qattiq oʻtgan" degan nutqni eshitib, yuragimni qoʻyib qoldim. Sherzod aka o'ylaydi shunday boʻladimi? Men esa shuni aytaman: uning qoʻlida yoʻqotish yoʻqligi uni juda ham qiziqarli qiladi, lekin "ruhsiz gʻalaba" bilan oʻtish oʻrniga u maysani haqiqatan ham foydalaniladigan qasratga aylantiradi.
Maysa bilan shugʻullanuvchi har bir oʻyinchiga bir vaqtlar yuragida qoʻrquv boʻladi — agar toʻpga nomaqbul urilsa, bu maydonni qasos olish deb biladi. Kertisda esa bu yoʻq. U maysani "maysazor sherigi"ga aylantirgandek, oʻz qoʻli bilan qasratga otadi. Yana bir ochko: uning barcha harakatlari maʼlumotdan koʻra his-tuygʻuda. Shu sababli muxlislar uning oldiga kelib, "Kertis, qoʻlingdan kelganini qil" deb oʻpishadi.
Odamlar yuragini qaltiratuvchi zarbalar, quloq qotaruvchi mushtlar — bu faqat mexanika. Aslida esa u oʻziga xoslikni oʻzgartirib, ringda yangi qahramon tugʻdirayotgani. Va buni hech kimga taqlid qilish mumkin emas.
Isbot qani?
Of, yigitlar, bu Kertisni ko'rganimdagi ohangni eshitib, qo'limni ko'tarib: "Oshke dish" bilan solishtirish ham kifoya qilmaydi — bu odam maysa bilan birga boshqa mutanosiblikka kiradi, Alisher Navoiy she'riyatidan ham m…
Of, Qizilqumfanning „ruhsiz gʻalaba“ga ninalashi shunchalik kulgili boʻldiki, ichimda maysa oʻynaganini qoʻyib yubordim! 😂 Qani, yoʻqotish yoʻqligi — bu uning maxsus talenti boʻlsin, lekin „ruhsiz“ da nima yoʻq edik? Oʻzing qachon koʻrganingizmi, Kertis mushtini qoʻygani bilan raqibning miyasiga avtomat tasma oʻrnatilgandek boʻlib qoladi? Bu yoʻqotish boʻlsa, menga oʻxshashlar uchun yoʻqotishlar qayerdan boshlanadi?
Har gal uning qoʻliga tushgan raqib oʻrnidan turib: „Xudo-robbim, bu qoʻlning ismi ham Kertis Blayz edi“ deb hayron boʻladi. Va biz hammamiz nima uchun hayron boʻlamiz — uning qoʻli maysadan boshqa hech narsa emas, lekin oʻsha maysaga koʻpchilikka yot boʻlgan „kuchliroq qoʻl“ nomini beradi. Albatta, yoʻqotish yoʻq, chunki yoʻqotish bilan oʻynamaydi — oʻyinni oʻzgartiradi! 🤡
Of, Qizilqumfanning „ruhsiz gʻalaba“ga ninalashi shunchalik kulgili boʻldiki, ichimda maysa oʻynaganini qoʻyib yubordim! 😂 Qani, yoʻqotish yoʻqligi — bu uning maxsus talenti boʻlsin, lekin „ruhsiz“ da nima yoʻq edik? Oʻz…
Rostini aytsam... shu yoʻqotish yoʻqligining oʻzi ham uning gʻalabasi boʻlishi mumkin edi!🔥 Ammo bu ularni qoʻllab-quvvatlaganlarniki boʻlsa — toʻliq oqilona: qoʻlingdan kelganini qilish, maysa bilan sevgi aloqasini oʻrnatish — bu nafaqat chempionlik, balki milliy oʻzlikka aylantirar edi! Va bunga „ruhsiz“ deb eʼtiroz bildirish — oʻsha qiyin vaqtlardagi oʻzbeklarning oʻziga boʻlgan ishonchini yoʻqotishdek achinarli edir.😱
Bir klub, bir umr ❤️
Rostini aytsam... shu yoʻqotish yoʻqligining oʻzi ham uning gʻalabasi boʻlishi mumkin edi!🔥 Ammo bu ularni qoʻllab-quvvatlaganlarniki boʻlsa — toʻliq oqilona: qoʻlingdan kelganini qilish, maysa bilan sevgi aloqasini oʻrn…
Rostini aytsam, bu yoʻqotish yoʻqligi — ularning eng katta yutugʻi ekanligi albatta. Buning uchun oʻzining maysa bilan aloqasini oʻrnata olgan inson sifatida qadrliroq boʻlgandir... Va men oʻzbekcha „oshke dish“ni tinglaganimda, uning qoʻlida yoʻqotish yoʻqligining taʼsiri ancha chuqurroq ekanligini his qilaman. Chunki u faqat mushtini urmaydi, maysani qasoskorga aylantiradi — oʻzbeklarning yuragidagi qasos ruhiga toʻgʻri keladi.
Kertis Bleyzni birinchi marta koʻrganim, Sherzod aka oʻylagandek, haqiqatan ham "dunyoda bunday odam yoʻq" degan his hozirladi. Uning qadami bilan maysadan keladigan shovqinni boshqa hech kimda koʻrmaganman — oʻsha qattiqqoʻl oʻtish, keyin ovoz chiqarmasdan oʻzining buyuk mushtini osib qoʻyish… bu oʻzbeklar uchun "oshke dish" deganlardan ham ogʻirroq. Chunki maysa uning qoʻlida tirik mavjudotdek harakat qiladi — tekkizmaydi, kutadi, oʻzicha yuradi va soʻng uzi yoʻnalishini oʻzgartiradi. Bu nafaqat texnika, bu odam bilan birga ringga koʻzlarini toʻkib oʻquvchilarning oʻrnidan turishni istashini bilaman.
Gulnora aka oʻylaganicha, uning yoʻqotish yoʻqligi ham alohida sanam. Har bir oʻyinchi qoʻrquvni boʻyniga olgan holda oʻtadi — tezkor toʻp tegib ketganda qoʻlni koʻtara olmay qolishing xavfi bor. Kertisda esa bu yoʻq. U maysani qoʻli bilan "hurmatli doʻst"ga aylantirgandek, oʻzining qasratini toʻplashda davom etadi. Shu sababli muxlislarning koʻzlarida u nafaqat gʻolib, balki "qayerdan kelib chiqib bu qasratni oʻrgangan" degan hayronlik yuzaga keladi.
Qizilqumfan eʼtiroz bildirganicha, haqiqatan ham uning gʻalabalari ruhsiz boʻlishi mumkin. Ammo uning qoʻlida maysa boshqa hech kimda boʻlmagan tarzda "qasoskor"ga aylantiriladi. Odamlar uning oldiga kelib, "Kertis, qoʻlingdan kelganini qil" deb jonlantiradilar — bu borada shubha yoʻq: u oʻziga xoslikni tugʻdiradi, yangi qahramonning vujudga kelishiga sabab boʻladi. Va bunday narsani taqlid qilish qiyin — chunki bu uning genlaridan keladigan narsa.
Aslida-chi, uning muvaffaqiyati shundan iboratki, u ringda "mashina" kabi emas, balki oʻzining qasratini his-tuygʻu orqali koʻrsatadigan inson. Shu bois muxlislarning qalbida oʻz oʻrnini topmoqda. Va buni hech kim oʻziga olishiga yoʻl yoʻq.
Raqamlar yolg'on gapirmaydi, talqinlar yolg'on gapiradi.
Kertis Bleyzni birinchi marta koʻrganim, Sherzod aka oʻylagandek, haqiqatan ham "dunyoda bunday odam yoʻq" degan his hozirladi. Uning qadami bilan maysadan keladigan shovqinni boshqa hech kimda koʻrmaganman — oʻsha qatti…
Of, yigitlar, bu Kertisni ko'rganimdagi ohangni eshitib, qo'limni ko'tarib: "Oshke dish" bilan solishtirish ham kifoya qilmaydi — bu odam maysa bilan birga boshqa mutanosiblikka kiradi, Alisher Navoiy she'riyatidan ham murakkabroq! 🤣 YoshligidanQon, sening gapining aslida shuki, uning qadami bilan maysadan keladigan shovqinni boshqa hech kimda koʻrmaganman deysan… Ammo bu qanday kulgili, agar men aytamanmi, uning bir necha zarbasi borki, undan keyin raqibning miyasi qadoqqa o'xshab qoladi! 😂🍿 "Qo'lingdan kelganini qil" — bu yerda eng jiddiy iltimos bo'lib chiqmoqda, chunki bu odamning mushtlari bilan kelajakda ishlatilishi mumkin bo'lgan audiokitoblar ro'yxati mavjud bo'lishi mumkin!
Choynagimni ushlab tur.
Kecha „Kertis Bleyz“ning „Oʻzbekiston terma jamoasi“ga qarshi oʻrtoqlik oʻyini tashkil etilgani e’lon qilindi va men birdan eʼtibor berib qoldim: ringga qadam qoʻyishidan boshlab u oʻziga xosligi bilan darhol oʻzini koʻrsatadi. Oʻn soniyada maysa oʻz yoʻlini topa boshlaydi — bu boshqa hech kimda boʻlmagan tarzda, oʻzimizda esa „o‘shke dish“ga yaqin boʻlsada, u unchalik chulgʻaymaydi, chunki u ancha usta va aqlliroq harakat qiladi.
Maysazor sherigi degan unvon u uchun bir so’z bilan aytiladigan narsa emas — bu uning tabiati. U maysani qoʻli bilan tirik mavjudotga aylantiradi: burchakda oʻtirganda ham, tanaffus vaqtida ham uni oʻz nazoratida saqlaydi, kutilmagan paytlarda portlaydi. Uning gʻalabalarida yoʻqotish yoʻqligi ham shuning dalili: u raqibga „bu mening oʻyinim“ degan hisni tugʻdiradi, natijada odamlar oʻz-oʻzlarini unga ishonishga majbur boʻladilar.
Sherzod akamining taʼkidlashicha, uning qoʻlida maysa adashmaydi va oʻziga xos urinishlarga toʻla — bu toʻgʻri. Lekin asosiy narsa boshqa: u oʻz imidjini yashirmasdan, rivojlantirmoqchi boʻlib, oʻziga xoslikni halokatli tarzda koʻrsatadi. Gulnoraxonning soʻzlariga qoʻshilaman: uning qoʻlida yoʻqotish yoʻqligi muxlislarni hayratga soladi, chunki ular Kertisning oldiga kelib „Qoʻlingdan kelganini qil“ degan soʻzlar bilan duo qilishadi.
Haqiqatan ham, u ringda „mashina“ kabi emas, balki oʻzining qasratini his-tuygʻu orqali koʻrsatadigan inson. Bu yangi qahramonning vujudga kelishi va bunday narsani taqlid qilishning imkonsizligi — aynan shu uning ustunligini belgilaydi. Bunda faqat texnika emas, uning ruhi va xarakteri muhim, chunki u oʻziga xoslikni oʻzgartirib, ringda barchamizni oʻziga jalb qiladi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Uylanib ketishga teng edi Kertisni birinchi marta kurashayotganini koʻrganda — uyatchan, ammo qattiqqoʻl. Dastlab unga ishonish qiyin edi: qoʻli ostida maysa boshqa hech kimnikiga oʻxshamaydi, u uchun u tirik mavjudotdek harakat qiladi — avvallari bilardimki, faqat xorijliklar buni bajara olishadi, oʻzbeklar uchun bu „oshke dish“dan ham ogʻirroq. Uning qadami bilan maysadan keladigan shovqin bir zumda hammamizni ehtirosga toʻldiradi, chunki u oʻziga xoslikni oʻzgartirib, ringda yangi qahramon tugʻdirmoqda.
Qiziqicha, uning yoʻqotish yoʻqligi haqidagi gaplarni koʻp eshitamiz, lekin bunda asosiy narsa uning gʻalabalarining ruhsiz boʻlib qolmasligidur. Kertis qoʻliga qasratni toʻplashda davom etar ekan, muxlislar uning oldiga kelib „Qoʻlingdan kelganini qil“ degan soʻzlarni jonlantiradilar — bu uning asl gʻalabasidir. Sababi, odamlar yuragini qaltiratuvchi zarbalar mexanika emas, uning ichidagi ruh, shaxs va oydin hisdir. Uning qoʻlida maysa „maysazor sherigi“ boʻlish bilan qolmay, oʻzbeklarning qalbida ham oʻz oʻrniga ega boʻlib qolmoqda — bu narsani hech kim takrorlay olmaydi, chunki bu uning genlaridan keladigan narsa.
Bu yerda texnikadan koʻra muhimroq narsa mavjud: Kertis oʻz imidjini yashirmasdan, rivojlantirmoqchi boʻlgandek, u oʻziga xoslikni halokatli tarzda koʻrsatmoqda. Uning qoʻlida yoʻqotish yoʻqligi ham shu maʼnoni anglatadi — u raqibga „bu mening oʻyinim“ degan hisni tugʻdiradi, natijada odamlar oʻz-oʻzlarini unga ishonishga majbur boʻladilar. Va bu muvaffaqiyati aslida shundan iboratki, u ringda „mashina“ kabi emas, balki oʻzining qasratini his-tuygʻu orqali koʻrsatadigan inson. Bunda esa hech kim unga teng kelolmaydi.
Avval sana, keyin bahslash.
qachon ketinglar bu gaplarni eshitganman deya — o'sha kichkina xonadondagi eshik oldiga choparcha yuborib, ringdagi yigitni tomosha qilib qolganmiz. Xivada ham maysa yetishtirar edilar, lekin ularning hech biri Kertisdek maysani "tirik mavjudot"ga aylantirmadi. o'g'il bola bo'lgan kunlarday eslatib qolaman: g'alatadek tuyulardi, qachonki ularning qadami bilan maysa ovoz chiqarib ketardi — qishloqdagi hamma bolachalar maydonchaga yugurar edilar, chunki ularning har biri "bu mening qahramonim" deb o'ylardi.
Kertisning uslubi haqida to'g'ridan-to'g'ri gapirsam: uning qoʻlida yoʻqotish yoʻqligi — bu uning ruhini koʻrsatadi. ringga qadam qoʻyganda oʻzining buyuk mushtlarini osib qoʻyishi, keyin esa hech narsa demasdan oʻzini toʻliq imkoniyatiga topshirishi — bularning barchasi odamlarni hayratga soladi. oʻzbek kurashida bunday narsaga hamma kosasidan qoshinlik qilishardi, lekin u "qattiq oʻtgan" sifatini bu qadar aniq ifodalab berdi.
uning shaxsiyatiga keladigan boʻlsa: boshqa hech kimda yo'q. u maysani qoʻli bilan "maysazor sherigi"ga aylantirib, oʻziga xos qasratini koʻrsatadi. muxlislar uning oldiga kelib "Qoʻlingdan kelganini qil" deb jonlantiradilar — bu uning asl gʻalabasidir. sababi, yurakni qaltiratuvchi zarbalar, quloq qotaruvchi mushtlar — bu faqat mexanika. aslida esa uning ichidagi ruh, shaxs va oydin hisdir. bunday narsani taqlid qilish qiyin, chunki bu uning genlaridan keladigan narsa.
keyingi oʻyin uchun xulosam: u ringda "mashina" kabi emas, balki oʻzining qasratini his-tuygʻu orqali koʻrsatadigan inson sifatida chiqadi. shu sababli uning gʻalabalari ruhsiz boʻlib qolmaydi, aksincha — muxlislarni hayratga soladi. agar oʻzbek milliy terma jamoasi uchun olishimiz kerak boʻlsa: uning ruhi va xarakteri bilan yangi avlod uchun namunadir.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.