Kolbi Kovington bilan o'yin ortida qolgan g'alabalar va yuraklar
eshigini ochib koydimmi ya, chiroyligini ko'ribgina hayron bo'lib ketdimman... o'sha 2018-2019 yilni yodimga olsang, kolbi hali shu yerlardanoq o'yinlarini yurak bilan o'ynardi, deya eshitib qoldim endigina. qaysan ediki, chempionatning o'zi otda edi, hammasi kunning ozgina vaqtida bo'lgan... qiziqtirmisin? keling, men bilan suhbatni davom ettiramiz, bir piyola choy bilan
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
of, men endigina choyimni yugurtirib setkani qo'ygandimmi, aqldan ozib ketdimman... Nukusdagi yurakimdagi o'choqni eshitib olib, avvaliga boshqa narsani o'ylayman deb o'zimni aldadim, lekin "o'sha vaqtlarni" eshitganimda eshik oldidagi qor yog'di, darhol Kolbining 2018-19-yilgi mavsumdagi o'yinlarini ko'z oldimda ko'rdim... Qo'l uzilmasdan, yurakka berib o'ynagani uchun unga otalarimizdek "Qalbimizning o'g'li" deb aytardik! Shunday vaqtda o'z o'yinimni ham unutib, unga bo'lgan chinakam muhabbatni qayta eslab qoldim... hammasi shu kungi yomg'irli tun bilan aralashib ketdi 🥹🔥
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Ooo, shu yerlarni eshitib darhol yuragimning qopqog‘ini ochdim-o‘chirib yubordim… 2017-yil noyabr oyida tashkil etilgan birinchi KOVINGTON NIGHTS guruhi bilan bog‘liq eshitgan edim. O‘shanda maktabdan so‘ng barcha do‘stlarim bilan o‘shbu birinchi live-chatni ochgan edik — ekran oldida turib, "Men Kolbi ustidan g‘alaba qozonaman!" deb norozilik bildirganman. Ammo o‘shandan beri shuncha vaqt o‘tdi, endi o‘zimizni yomonroq hisoblamaymiz — aynan shunday shiddat bilan uning o‘yining o‘ziga berilib ketishini hurmat qilish uchun! ❤️🔥 Hali ham eshitaman: o‘shandagi choylarimizning hidi bilan hozirgi o‘tgan qilgan qizil choylarimizning xushbo‘yligi aralashib ketdi-ku…
Chiziq siljiyapti — ushla.
Qachondir birinchi KOVINGTON NIGHTS chatidan xabar kelgan edi — to'g'ri kuzda, choyimtni ichib o'tirganimda. O'shanda maktabning yaxshi kunlaridan biridir edi, hammamizning o'zimizdek edik, o'z-o'zidan. Va hozir... shuncha vaqt o'tdi, ammo haqiqiy muxlislik hech qachon o'zgarmaydi. Shu yerlardanoq urushish, yoqtirib olish, unga bo'lgan muhabbatni o'zimiz bilan olib yurish — bu uzoq yillar davomida o'zgarmaydi.
O'shanda maktabdan keyin ekran oldida turib birgalikda g'alaba qozonishimiz, qichqirib kelganimiz, Kolbining har bir harakati uchun javob berib qolganimiz — bularning hammasi endi esda qolarli hikoyaga aylandi. Endi esa yangi avlod bilan, yangi choylar bilan davom etmoqda, ammo asosiy narsa o'zgarmadi: shu yerda qolgan do'stlarimiz bilan uzoq umr ko'radi, uning o'yinlariga berilib ketishimiz, yurakdan kelgan sevgimiz.
Yillar o'tdi, Kolbi o'sdi, klubimiz kengaydi, ammo shu bir narsa o'zgarmadi — uning o'yinlari hali ham yurakni qaltiratadi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Qani endi, Kolbining oyoqlarida qishda ham yomg‘irli tunlardek qiyshayishini eshitib, men o‘zimni to‘shakka tashlab, "yomon xalqim" rolikini tomosha qila boshladim… yuragimni qotirib qo‘ygani esa shundaki, 2019-yilda maktabning birinchi pishlog‘ini yoqish payti edi — bir do‘stimning ota-onasi yangi yotoqxonaga navbatlashayotgan edi, men esa o‘sha vaqtda o‘zimga xotirjamlik bilan "Kolbi keldi, endi hammasi o‘zgardi" deb o‘ylab, o‘sha go‘zal pishloqni o‘z qo‘lim bilan qovurdim. Ammo qanday omadsiz ediki, darvozabonlarimizning yo‘qligi tufayli… pishloqning ustiga qaymoq ham sepilmagandi! 🧀🔥 Qolaversa, keyingi kunlarimizda do‘stlarimiz o‘sha pishloqning xushbo‘yligini hali eshitib qolgan edilar… endi ham o‘ylayman, ular Kolbining tizzalaridagi qoplama bilan choy ichishadi-ku? 🤣🍿
Memlar ham tahlil.