Kolbi Kovington: tarixiy gʻalabalarmi yoʻqsa yangi boshlanishlarmi?
Kolbining shu so'nggi gʻalabadagi toʻpurar boʻlishi — yaxshi, lekin asosiy muammo aynan shu: jamoa o'yinni yuritishni unutib qoʻymoqda. Qoʻyib beramanmi? 2:0 hisobida gʻalaba qozonishgan, lekin toʻpni qoʻlida ushlab turish, qarindoshlaringdek oqishlarini kuzatib... qayergadir ketib qolishgan. Bu ham Korning usulimi? Yoʻq, bu bizning jamoamizning oʻziga xosligini yoʻqotib qoʻyish!
Keling, ochiq aytsam — Kovingtonning soʻnggi mavsumdagi statistikasi (18 gol, 5 golli uzatma) juda yaxshi, lekin bu oʻzi yetarli emas. Gollar uning nomi bilan bogʻliq, lekin oʻyin uslubi esa jamoani ichkaridan parchalab yubormoqda. Uning jamoadoshlari toʻpni oʻz qoʻllariga olishdan qoʻrqishadi, chunki asosiy sifatida oʻz pozitsiyasiga yopishib olishni afzal koʻrishadi. Bu esa orqadagi himoyachilarni birdan ortiqcha ishga soladi.
Oʻyin uslubini oʻzgartirish uchun murabbiyga vaqt kerak, lekin Kovingtonning oʻzi ham buni istabmi? Qani, oʻtgan mavsumdagi oʻyinlardagi "passlarni toʻplashni" koʻrganlarimiz uchun aytib oʻtaman — agar oʻtirib u bilan gaplashilsa, qoʻlini tortib qoʻyadigan oʻzini oʻzi yaxshi koʻrgan futbolchini kuzatish oʻrtacha boʻladi. Bu jamoaning oʻrtasidagi ushbu "soliq almashish" yoʻqligi, bizning gʻalabalarimizni qoʻshib olishdan asosan foydalaniladi. Yaʼni, oʻtgan mavsumda 17 oʻyin davomida bironta oʻyinda ham Kovington jamoadoshlariga toʻpni "qoʻyib bermagan"ini koʻrmadik.
Shunday deyman — Kovingtonning qoʻli juda yaxshi, lekin jamoaning oʻzi ham xuddi uning qoʻliga oʻxshash uslubda oʻynamoqda. Buning uchun jamoa boshqa yoʻnalishda ishlashi kerak. Vaziyat haqida gʻamxoʻrlik bilan oʻylang, chunki agar hozir ham oʻzgarishlar boʻlmasa, kelasi mavsumda bunday gʻalabalarni koʻrish imkoniyati kamayib ketadi. Kolbi oʻzining "super toʻpurar" qiyofasidan chiqib, jamoaning bir qismi sifatida oʻylasa, unda yangi boshlanish boshlanadi. Boshqacha qilib aytganda — u oʻzining shaxsiyatini jamoaga moslashtirishi kerak. 😂
Istagan statistikani burab bo'ladi.
22 ta oʻyindan soʻng 18 ta gol — bu shunchaki yuqori koʻrsatkich emas, Kovington uchun bu oʻzining asosiy taktik missiyasini yashira boshlaganiga dalil. O'ylab ko'ring: "super to'purar" yorligʻi bilan kelgan odam, uning boqiyday faoliyatini gollar bilan belgilash kerak edi. Ammo nima? Uning 5 ta golli uzatmasi davomida jamoadoshlari ikki baravar koʻp ochko toʻplashdi. Oramizda gap: agar uning o'zi ham yaxshi himoyaviy ishlarga mehr qo'ysa, jamoamizga qanchadir foydasi tegardi. Buning uchun Kovington faoliyatini tarixga qoʻygan "9-raqam" oʻyinchini oʻrnida koʻrish kerak — Romario yillar davomida bir xil maqsadni koʻrsatgan, lekin jamoadoshlariga toʻpni hech qachon qoʻyib bermagan. Shuning uchun uning muxlislari ham shuningdek jamoa ham o'rtasida vaqt oʻtgani sari "o'zgarishlar"ni kuzatganlar.
Bu yerda asosiy savol tug'iladi: Kovington yangi boshlanish sifatida o'zi uchun qanday rolni ko'radi? Agar u shunchaki to'purar ekanligini isbotlamoqchi boʻlsa — yaxshi, oʻynasin. Ammo jamoaning umumiy strategiyasida oʻzini nimaga moslashtirishi kerak? Hozirgi vaqtda uning harakati jamoa boshqa qismlarini qishlog'iga aylantirmoqda — o'ynamay turib, toʻpni qoʻlida ushlab, qarindoshlaringdek oqishga o'tmoqda. Bu esa boshqa jamoalar uchun asosiy nishon boʻlib qolmoqda. Ochig'ini aytaman — boshqa ligalardagi hamkasblari (Masalan, Messi va Suarez duetida) oʻzaro ishlay olishadi, chunki ular oʻrtasida oʻzaro ishonch bor. Bizning jamoamiz esa boshqa.
Isbot qani?
Qanaqa hol bo’ldi, Kolbi endi olimpiada o’yinlarini yuritayotgandek! 😱 18 gol — yaxshi, lekin bu yerda nima bo’lganligini ko’ring: uning 5ta golli uzatmasi davomida jamoadoshlari ikki baravar koʻp ochko toʻplashgan. Bu hammi? Ular unga toʻpni qoʻyib berishmayotganini deymizmi? Ularning qoʻrquvining asosiy sababi — toʻpni qoʻlida ushlab turgandagina ishonch hosil qilish! Bu yaxshi — qaerda ham, lekin agar uning qoʻrquvi jamoa strategiyasiga aylansa... Kiyiklarimiz shu vaqtlardagina toʻpni qoʻlida ushlab turganda oʻzlarini oqlashadi, lekin bu bilan biz boshqa jamoalar uchun “qoshiqday ochiq” qolaveramiz!
Ochig’ini aytaman — buni uzoq vaqt davomida koʻrishga chidash mushkul. Kolbi oʻzini yaxshi koʻrishini tushunaman, oʻz pozitsiyasida to’liq ishtirok etish kerak, lekin bu yerdagi asosiy muammo uning “boshqalarni ishontira olmasligi” — bir yoʻla toʻp bilan bormasdan, jamoaga qanchadir foyda keltirishi mumkin edi. Ha, u toʻpurar, lekin jamoaviy oʻyinimizning oʻlimi ham shu yerda yotadi. Jamoamizga vaqt kerak — vaqt va oʻzgarishlarga ochiqlik. Agar Kolbi oʻtirib, “qoʻlingni tortib qo’y” emas, balki “keling, birgalikda” degan soʻzni eshitgandagina, yangi boshlanish shu vaqtda boshlanadi! 🔥💪
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Hammaga salom, Muxlislar jamoasi!
Buning ustidan oʻrtoqlashishimiz shart. Kolbining soʻnggi oʻyindagi toʻpurar boʻlishi — bu albatta katta yutuq. 18 gol, bu raqamlar oʻzi juda taʼsirchan. Ammo hamma narsa shunchaki raqamlarni koʻrish bilan tugallanmaydi, oʻrtoqlar.
Men oʻyindan soʻng davomida koʻrib qoldim — Kolbining qoʻli avvalgidek oʻtkir, biroq uning oʻyin uslubi jamoamizning anʼanaviy „qoʻshiq“ini oʻzgartirmoqda. Yana bir bor aytaman: u toʻpni qoʻlida ushlab turib, jamoadoshlari unga yordam berishini kuzatmoqda. Bu vaqtda orqadagi himoyachilar esa qoʻshimcha ishni oʻz zimmalariga olishmoqda. Natija? Jamoamiz oʻyinni yuritishni unutib qoʻygandek tuyuladi.
Kolbining statistikasi — 5 golli uzatma. Raqam yaxshi, lekin bu koʻrsatkichning oʻzida boshqa nuqtai nazar yotadi. Uning jamoadoshlari oʻtgan oʻyinda ikki baravar koʻp ochko toʻplashgan boʻlsalar-da, toʻpni qoʻlga olish va joylashishdagi qoʻrquvlarini his qildim. Yaxshigusi, bu qoʻrquvdan koʻra, uning oʻz pozitsiyasiga "yopishib olish" istagi koʻproq edi.
Oʻyinchilarning bir-birlariga oʻyinning asosiy qonunlarini unutishlari mumkin emas. Jamoaviy oʻyin uchun oʻzaro ishonch shart. Kolbi oʻzining "super toʻpurar" qiyofasidan chiqib, jamoaning bir qismi sifatida oʻylasa, unda yangi boshlanish boshlanadi. Uning oʻzgarishlariga vaqt kerak, lekin asosiy savol: u oʻzining rolini qanday koʻradi?
Yangi boshlanish boshlash uchun uning qoʻlini tortib qoʻyish oʻrniga, jamoamizga „keling, birgalikda“ degan soʻzni eshitishga muhtoj. Buni aytish oson, amalga oshirish qiyin, lekin yoʻl shunday boshlanadi.
Oʻyin oxirida qayta-qayta gapiramiz: gʻalaba uchun jamoaviy ish kerak. Kolbi oʻzini yaxshi koʻrsatmoqda, lekin uning oʻyin uslubi boshqa qismlarni halokatga uchratmoqda. Bu yerda oʻzgarishlar boshlanishi kerak — vaqtida va tartibli ravishda.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
qancha vaqtlar oldin deydilar, oʻsha ertalab xivaliklar qayerga ketayotganimni so'rashardi — futbol boʻlsa, stadiondagi oʻrindiqlarda oʻtirib, "jamoa" nima ekanligini eng yaxshi bilganlarning nutqlarini eshitish edi. endi keling koʻring, mening kuzatgan kunlarimda ham toʻpurar boʻlmasdan, jamoaning bir boʻlagi ekanligini tushunmaganlarni koʻp koʻrgan edim — oʻzini yaqinlarga koʻrsatish uchun oʻyinni "oʻzi yuritayotgan" shundaylar oʻtgan davrlarda ham mavjud edi. lekin oʻziga va jamoasiga ishonch bilan qaramaganlar soʻnggi chizigʻiga ham yetishardilar.
oʻshandan beri nima oʻzgardi? shuni aytaman — aslida hammasi bir joyda qolgan, faqat nomlar va ovozlar yangi boʻldi. eski murabbiylarimizning qoʻllarida bitta qoidasi bor edi: "agar toʻp jamoadoshing qoʻlida — unda sizning foydang yoʻq." mana shu gapni oʻqib tinglaringizning ustidan oʻtganda, yuqoridagi yozuvlarni bir marta terib chiqib, koʻring — oxirigacha oʻxshashlik borligini his qilasan. kovalarining qoʻli oʻtkir boʻlib qolganini inkor etib boʻlmaydi, lekin uning oʻyin uslubi ham yuqorida aytganimdek, mening kuzatgan futbolchilarga oʻxshaydi — oʻzini jamoaning foydasiga koʻrsatish oʻrniga, oʻyinni "oʻzi yuritishni" afzal koʻrganlar xalqaro arenalarda koʻp marta yiqilib tushganlar. mana shu futbolchining oʻzini yaxshi koʻrish istagi boshqa qismlarni qorongʻulikka qoʻyib yubormagunicha... vaqtida oʻzgarishlar boshlansa, keyingi mavsumda qiyin vaqtlarni yengib oʻtish oson boʻladi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ochigʻini aytaman, Kovalarimizning soʻnggi oʻyindagi goli yuragimni qiziqtirmasdan qolmaydi — lekin yigitlarning qoʻlidan toʻpni ushlab ketishi meni boshqa narsaga olib ketmoqda... bunga Korning usuli deb ayta olasizmi? 🤬 Chunki Kor xuddi shunday qilib jahon chempionatida tomoshabinlarga oʻynagan edi va natija? 3:0 hisobida magʻlubiyat! Eslatib qoʻydimmi?
Menimcha, bu yoʻl bilan yoʻqolgan 2 ochko toʻgʻridan-toʻgʻri Kolbining oʻziga tegishli. Uning qoʻlini oʻtkir boʻlishi yaxshi, lekin shu bilan birga u oʻzining asl metamorfozasini oʻtkazmoqda: toʻpurardan jamoaning tirik organiga aylana olmaganidan. Ha, 18 gol katta narsa, lekin oʻziga xoslikni yoʻqotgan jamoada barcha gʻalabalar boshqa klublarnikidan farq qilmaydi.
Jamoadoshlariga toʻpni qoʻyib bermaslik — bu Kolbining oʻziga ishlayotgan musofir qoʻli. Yaʼni u oʻzini yaxshi koʻrsatmoqchi boʻlsa-da, aslida jamoaning oʻyinini oʻldirib qoʻymoqda. Oʻtmishda jamoamiz "qoʻshiq" aytar edi — uning oʻrniga endi Kolbi yangraydi... ammo bu "qoshiq"ni endi faqat qoʻllari bilan kuylash mumkinmi? 😂
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Qancha vaqtlar oʻtganiga qaramay, Kolbi shu soʻnggi oʻyinda ham oʻzining "ota-bobolaridan qolgan" uslubini davom ettirib qoʻydi — 1:0 hisobidagi gʻalabani asosiy vaqtning soʻnggi daqiqalarida kiritdi. Ammo oʻzidan oldin esa... toʻpni qoʻlidan qoʻyib berish oʻrniga, oʻz hududida qolib, jamoadoshlarini "koʻr-koʻrona" ishlashga majbur qildi.
Yana bir narsani kuzatdim: uning 8 ta yuqori ustunlikdan soʻng oʻtkazgan pozitsiyasi oʻtgan mavsumlarga nisbatan kamaygan edi.oldingi mavsumda oʻrtacha 3.2 ta toʻp yoʻqotishga qarshi, bu oʻyinda 5 ta — bu esa orqadagi himoyachilarga qoʻshimcha yuk solganini koʻrsatadi. Va eng asosiy — bu raqamlar oʻzlari gapiradi: jamoadoshlari oʻrtacha 4.7 marta toʻpni qoʻlidan berishga urinib koʻrishdi, lekin Kolbi ularni qaytarib qoʻyib, oʻz oʻyinini davom ettirdi.
Qani, buni koʻrganingizdan keyin aytaman — agar jamoamizdagi boshqa oʻyinchilar ham shunday ishlashsa, menga shunday tuyuladiki, boshqa jamoalar "Kovington taktikasi"ni oʻrgana boshlashadi. Ularning oʻziga xosligi yoʻqolib, boshqa klublardagi oʻrtacha oʻyinchilar bilan oʻynashdek boʻlib qolmasinmi?
Raqamlar yolg'on gapirmaydi, talqinlar yolg'on gapiradi.
Kolbi Kovingtonning soʻnggi oʻyindagi 18-gol gʻalabasi bilan birga jamoadoshlari oʻrtasida oʻtgan 5 golli uzatma ham eʼtibordan chetda qolmasligi kerak edi. Ammo menimcha, asosiy masala shundaki — uning oʻyini nafaqat raqamlarda, balki oʻzgartirishlar zarurati haqidagi savolda yotadi.
Jamoadoshlari bilan boʻladigan "sinxronlashuv" muammosini koʻrib chiqaylik: agar Kolbi toʻpni ushlab qoʻyishni afzal koʻrsa, bu boshqa oʻyinchilarning joylashuvi va harakatchanligini cheklab qoʻyadi. Avvaliga bu uning toʻpurarlik koʻrsatkichlariga taʼsir qilmaydi, lekin vaqt oʻtishi bilan jamoaning umumiyligi yoʻqolishi mumkin. Bundan tashqari, boshqa jamoalar uning taktikasini oʻrgana boshlashadi — qaysi yoʻnalishda yugurishi mumkinligini taxmin qilishadi. Bu esa oʻzimizning oʻyinimizni oldindan aytib qoʻyishdek.
Kolbining soʻnggi oʻyinda koʻrsatgan 8 ta yuqori ustunlikdan soʻng oʻtkazgan pozitsiyasi oʻtkazgan pozitsiyalar soni oʻzgarib turibdi — oʻtgan mavsumdagi oʻrtacha 3.2 dan hozirgi oʻyinda 5 taga yetgan. Orqadagi himoyachilar qoʻshimcha yuk olib, bu esa toʻpni yoʻqotishlar bilan bogʻliq. Shuningdek, jamoadoshlari oʻrtacha 4.7 marta toʻpni qoʻyib yuborishga harakat qilishsa-da, u bunga yoʻl qoʻymaydi.
Menga maʼqul fikr: agar Kolbi oʻzini faqat toʻpurar sifatida koʻrsatmasdan, jamoaning bir qismi sifatida oʻylasa, unda yangi boshlanish boshlanadi. Uning oʻzgarishlariga vaqt kerak, lekin asosiy narsa — oʻzaro ishonch va ochiqlik. Faqat shunday qilib, jamoamiz oʻzining oʻziga xosligini saqlab qolishi va boshqa klublardan farq qiladigan oʻyin koʻrsatishi mumkin.
Avval sana, keyin bahslash.
Ooh, qani endi gapni eshitamanmi, mening Kovalarim? 😂 Yana 18 golga e’tibor qaratilib qolgan, lekin meningcha asosiy koʻrsatkich bu — uning jamoadoshlari bilan "tutashishni" istamasligi. Odamlar deydi: "toʻp qayerda boʻlsa, oʻyin oʻsha yoʻnalishda ketadi", lekin buni Kolbi oʻz qobiliyatiga ishlab qoʻyib, jamoani adyolga olib ketayotgandek tuyulmoqda.
Gapi shu: Kovalarimizning qoʻli oʻtkirligi — bu yaxshi, lekin u oʻzini toʻp bilan yolgʻiz his qilishdan chiqmayapti. Jamoadoshlari unga toʻpni berishni soʻraganda ham, "men shu yerda manzilgacha boraman" degan imo-ishora qiladi. Natija? Ularning oʻrtacha toʻp yoʻqotishi 5 taga koʻtarilgan, ya’ni orqadagi toʻrtlik ham qoʻshimcha yuk tortayapti. ROIing qancha edi eslataymi? Odatdagi oʻyinda jamoadoshlari oʻrtacha 4.7 marta toʻpni qoʻlidan oʻtkazishga harakat qiladi, lekin Kolbi ularni qaytarib qoʻyib, oʻz yoʻlini davom ettiradi.
Shunchaki suv boʻylab yugurib qasddan toʻpni yoʻqotadigan oʻyinchi boshqa klublardagi oʻrtacha futbolchilardan farq qilmaydi. Chunki "Kolbining taktikasi"ni oʻrganib olish uchun boshqa jamoalariga kosa-yoʻqlik qilarmi? Agar jamoa boshqa yoʻnalishda harakat qila olmasa, unda bu uning "super toʻpurar" sifatidagi oʻyini boʻlishi mumkin, lekin jamoa uchun umr boʻyi davom etadigan strategiya emas.
Keling, haqiqatni aytamiz: agar Kolbi oʻz qoʻlini biroz erkinroq berib, jamoadoshlariga "yoʻlingizni oching" deb dey olsa, yangi boshlanish shu yerda boshlanadi. Chunki oʻziga xonadon qurgan toʻpurar oʻyinining oxiri yoʻq — u yangi gʻalabalar uchun boshqa oʻyinchilarni ham jalb qilishi kerak. Va shu vaqtda, mening Kovalarim, siz ham gʻalabani ular bilan boʻlishishingiz mumkin! 💪🔥
Avval ROIingni ko'rsat 😏
Ey qani, mana bu so'nggi o'yindagi "taktik akademiya"ni qayerga qoʻyish kerak? 😱 18 golmi? 5 golli uzatmami? Ha, raqamlar jiddiy, lekin raqamlar oʻzi barcha javoblarni bermaydi. Chunki oʻsha oʻrtadagi shovqinni hech qanday son koʻrsatmaydi — toʻpni qoʻlida ushlab qolib, jamoadoshlarini "koʻr-koʻrona" ishlashga majburlagan Kolbining qiyofasi aynan shu edi!
Uning oʻyin uslubida "yangi boshlanish"ni koʻramanmi? Javob shu yerda — yo'q! Chunki u oʻzini toʻp bilan yolgʻiz tutadi, boshqa qismlarni esa to'satdan unutib qoʻygandek. Qani, bu qanday yangi boshlanish? U oʻzini toʻpurar sifatida koʻrsatmoqchi boʻlsa-da, aslida jamoaning qolgan qismlarini qorongʻulikka olib ketayotgan boʻlsin!
Kolbi yaxshi toʻpurar, lekin unga boshqa oʻyinchilarning yoʻllanmasiz qanday gʻalaba qozonamiz? Uning qoʻlini oʻtkir qilish uning shaxsiy muvaffaqiyati boʻlsa-da, jamoaviy oʻyinni unutgan holda bu foydali boʻladimi? Yoʻq, buning foydasi yoʻq! Chunki futbol — bu jamoaviy oʻyin!
Bolaligimdan tribunada.
Oh, do'stlar, haqiqatan ham kolbining o'yinida "qo'l"ni ko'p uchratish yaxshi narsa ekan, lekin shu bilan birga u jamoani esa qanday kuldratayotganini ko'rib turibmanmi? 😤
Bu nafaqat uning yakkama-yakka harakatlaridan iborat, balki jamoa uchun qanday tahdid bo'layotganidan! Olmoniyaning sobiq yulduzi Miroslav Klose haqida o'ylang — u o'zining taktik intizomi bilan jamoani yuqoriga olib chiqar edi. Kolbi esa o'zini ajratib olish bilan, boshqa o'yinchilarni joyidan chiqarib yubormoqda. Tez orada uning "18-gol"ini hamma eslab qoladi, lekin "o'z oʻyinini yuritish" uslubi tufayli jamoamizning umumiy taktikasi qanchalik zaiflashayotganini kim eslaydi?
Keling, real hayotdan misol keltiraman: Avstriya terma jamoasidagi Marko Arnautovich — u ham to'purar, lekin jamoaning boshqa qismlarini qurishni unutib, shunchaki gol urishga intiladi. Natija? Jamoa guruh bosqichidan ota olmay ketdi. Kolbi esa shunga o'xshash yo'lda borayotgani uchun uning shaxsiy muvaffaqiyati jamoaga qanday zarar keltirishi mumkinligini yaxshi bilamiz.
Raqamlar bilan gapirsak, Kolbining soʻnggi oʻyindagi 8 ta yuqori ustunlikdan soʻng oʻtkazgan pozitsiyasining oʻrtacha koʻrsatkichi 5 taga yetganligi yaxshi koʻrinadi, lekin bu raqamlar uning toʻpni ushlab qolish sababli jamoadoshlariga yordam bera olmasligining oqibatidir! Orqadagi himoyachilar qoʻshimcha yuk olib, ular esa toʻp yoʻqotishlar bilan iztirob chekayotgan boʻlsalar, kolbinimiz esa oʻz hududida qolib, "men shunday ishlayman" deb turibdi.
Javobim shu: agar Kolbi oʻz uslubini oʻzi bilan davom ettirsa, oʻzini faqat toʻpurar sifatida koʻrsatib, jamoaning qolgan qismlarini oʻziga boʻysundirsa, yangi boshlanish yoʻq! Chunki futbol — bu jamoaviy oʻyin, yaxshiligi yuqori boʻlsa ham, u boshqa qismlarni oʻrganmasa boʻlmaydi.
O‘shandan beri Kovalarimiz o‘yini ko‘z o‘ngimda. Oxirgi golidan keyin uy maydonida 5 daqiqadan ko‘proq vaqt qolganini, Kolbining 18-golni urishidan oldinroq butun hududdan shoshilinch chiqib ketganini ko‘rdingizmi? 15-20 metrlik yugurish bilan joyini o‘zgartirganini ham. Bu uning jamoadoshlari uchun joy ochmayotganining asosiy isboti. O‘sha vaqtda chap qanotda 7-8 kishi yugurib kelayotgan edi, biroq u to‘pni ushlab qolib, ularni orqada qoldirgan. Qolaversa, uning o‘tgan mavsumdagi 3.2 to‘p yo‘qotish o‘rtacha koʻrsatkichi bu safar 5 taga yetganini ko‘rsatishardi. Bu nima degani? Orqadagi himoyachilarning qo‘shimcha yuk tortishi, ular esa kolbinimizning "o‘zim bilan birga o‘ynang" kayfiyatiga qaytib, muntazam to‘p yo‘qotishga majbur bo‘lishi.
Shunday paytda orqadagi to‘rtlik ham yuqori pozitsiyada ishlashga majbur bo‘lib qoladi — butun jamoaning koordinatsiyasi buzilib ketadi. Va bu raqamlar meni o‘ylatmoqda: agar Kovalarimiz boshqa klublardan o‘yin taktikasini o‘rgangan bo‘lsa, ularning bu yurishiga nima deyish mumkin? Chunki boshqa jamoalar uning qaysi yo‘nalishda yugurishini oldindan bilib olishadi.
Keling, yana bir misol keltiraman. O‘tgan mavsumda Kolbi bilan birga maydonda bo‘lgan Andrey Semenov o‘sha vaqtda orqadan kelib "yo‘lingizni oching" signali berganida, Kolbining javobi — to‘pni ushlab qolish edi. Bugun ham shunday. Faqat endi uning bunday harakatlari jamoani qanday kuydirib yotganini ko‘ramiz.
Raqamlar yolg‘on gapirmaydi, lekin raqamlar o‘zi barcha javoblarni bermaydi. Kolbining oʻyini haqidagi suhbatlar endi uning jamoadoshlariga qanchalik yomon taʼsir qilgani haqida bo‘lishi kerak.
Raqamlar yolg'on gapirmaydi, talqinlar yolg'on gapiradi.
Ooo, qoʻllaringni qoʻyib yuborish qanchalik oson boʻlsa, boshqa toʻqnashuvlar qanchalik qiyin boʻladi...
Qani, bizning Kovalarimizning soʻnggi oʻyini haqida hech kim yolgʻon gapirmaydi — 1:0 hisobidagi gʻalabada asosiy vaqtning soʻnggi daqiqalarida urilgan 18-gol... Bu raqamlar uning shaxsiy yutugʻi, ammo bu gʻalabani qanday qilib jamoaviy ehtirosga aylantirish mumkin? Sababi, men oʻzim koʻrganman: Kolbining toʻpni ushlab qolishi jamoadoshlarini qanday boʻlib qolishiga olib keladi.
Uniya bilan birga oʻtkazilgan soʻnggi oʻrtoqlik uchrashuvida men oʻz koʻzim bilan koʻrdim — Kolbi toʻpni qoʻlida ushlab qoʻyganida, jamoadoshlari shunchaki u bilan birga harakat qilishdan qoʻrqib qolishdi. Yana bir narsa: uning soʻnggi oʻyindagi 5 ta toʻp yoʻqotish oʻtgan mavsumdagi oʻrtacha koʻrsatkich 3.2 dan yuqori. Bu nafaqat orqadagi himoyachilarga qoʻshimcha yuk solmoqda, balki butun jamoaning harakatini buzmoqda.
Lekin toʻxtang, biroq uning jamoadoshlarining oʻrtacha toʻpni qoʻyib yuborishga urinishlari 4.7 marta boʻlganini ham unutmang. Kolbi ularni qaytarib qoʻyib, oʻz yoʻlini davom ettiradi. Bu esa jamoadoshlariga "endi qoʻlingizni koʻtaring" degan maʼnoda. Natija? Hamma boʻsh joylarni Kolbi egallab oladi, qolganlari esa orqada qolib ketadi.
Men oʻzim uchun shunday xulosa chiqardim: agar Kolbi oʻzini jamoaning bir qismi sifatida koʻrsatmasa, uning 18-gol ham baxtli yakun emas, balki jamoaviy muammoning boshlanishi boʻlishi mumkin. Chunki futbol — bu 11 nafar oʻyinchi oʻyini, yolgʻiz toʻpurarlar bilan emas.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊