kolbi kovingtonliklar uchun yashirin g'alaba afsonalari
esimda o'shanda kolbi futbolini birinchi marta televideniyeda ko'rganman — darsdan keyin uyga qaytayotgandim, otajonimning do'stining uyi oldida ekranda jonli efirda "shuncha vaqt umid bilan ko'zdan yosh to'kkan bir bola"ni ko'rib qoldim. ehtiyotkorlik bilan qichqirib yuborishgan edi: "oy bola ketdi!" meni ham shunday sovuq qon bilan qolmadim — oyoqimning ostidagi yer yumshab ketgandek tuyuldi. hali gap shu chog'dayoq... o'shanda esa uning birinchi golini urganini hech kim eslay olmaydi, lekin men eslayman — aprel oyida, bir chorshanba kechasi, stadion shovqin bilan tirnalib turgan vaqtda.
o'sha zahoti zaxiradan maydonga tushib, uchrashuvning so'nggi daqiqalarida darvozaga yugurganini hali ham ko'zimga solaman. to'pni ushlab qolgan muxlislarning hikoyasi esa meni to'xtatib qolgan edi — shu jumladan, bu ikki kun oldin yigitlar bilan suhbatlashganimda aytib bergan edim. ular shunday qilishgan: o'yindan keyin darvozabonlarni birinchi boʻlib qabul qilishga borganlar, keyin esa oʻt oʻchirishqanuni boʻyicha maydonga yashirincha kirib borib, ushbu toʻpni qoʻllariga olishgan. endi bu to'p musht ustiga qoʻyilib, unga o'xshash boshqa oʻyinchilarning formalarining izlari bilan jamoa xazinasi sifatida saqlanmoqda.
menning oʻsha vaqtda koʻrganim deyarli barcha oʻyinlarni eslay olmasam ham, kolbiniklarni eslayman... qayerda boʻlmasin, oʻzlarining tarixlarini yaxshi bilardilar.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qayerda boʻldim deydi? Toshkentda edim, amakivachchamnikda televizor oldida, oq choy ichayotgan edik. U kishi maydonga chiqib qizil formasini sargʻish yorugʻlikda nur sochayotganda, amaki hayqirib yubordi: "Ey, bu mening jiyan boʻlishi mumkinmi?!" deya. Men esa shunchaki qichqirib yubordim, choyimni qoʻlimdan qoʻyib qoʻydim — qaysidir qorongʻu burchakdan koʻzim oldiga toʻpning oʻzidan koʻra ham kattaroqdek tuyuldi. Uning birinchi golini koʻrganimdan keyin hammasi oʻzgardi: bundan oldin mening futbolim eng yaxshi 11 kishi bilan oʻynamoqchi edi, endi esa bu bitta kishi bilan barchamiz oʻynamoqchimizdek boʻldi.
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Qaysidir yorug'li kun, qushlar qoʻshiq aytib yurgan vaqtda, kolbi jingalak sochlari qor yogʻardi oyoqlarida. Bir vaqtning oʻzida maydon markazida toʻpni yelkasiga olishini koʻrgandim, tana harakatidan charchaganligini his qilishardi. Keyin—boom!—tezlikdan, hammasini oʻzimda his qilib, oʻz-oʻzimga: "Bu odamni hech kim toʻxtata olmaydi," deb oʻyladim. Va shunday boʻldi — aprel oyida, chorshanba kechasi, stadion koʻtarilgan chillakay bilan vibrasiya qilayotganda, oʻsha toʻpni qayta koʻrdim. Ammo yoʻq, bu boshqa toʻp emas edi — u xotiralar bilan toʻla edi.
Raqamlar yolg'on gapirmaydi, talqinlar yolg'on gapiradi.
E, hozirgi jamoani eslaganimda nafaqat o'yin uslubi, balki yurakda paydo bo'lgan hislar ham butunlay boshqa. O'sha vaqtlardagi holatimni aytaman — hech bir daqiqa dam olish bilan o'tmas edi: har bitta o'yin oldidan yurak urishi, bahs-munozaralar, "agar g'alaba qozonsa" degan umidlar. Hozirgi jamoada esa — o'yinlarga o'tib boruvchi bir hikoyat, avtobusdan tushib kelganlar singari tinch yurak bilan chiqib olishadi, kayfiyatda o'zgarish yo'q. Bu yaxshimi? Yo'q, lekin bu boshqa davr.
Qayerdadir qolib ketdimmenmi, bilmayman. Yillar o'tdi, o'yinchilar o'zgarib qoldi, murabbiy o'zgarti, hatto ranglar ham o'zini biroz almashtirdi. Lekin o'shanda... o'shanda butun stadion bir insonning qilmishi ortidan hayajonlanardi. Endi esa... endi maydon ichidagi narsa ham, yonlardagi narsalar ham – to'liq boshqacha ssenariy.
Olimjon buni ko'rib hayronman boʻldim... haqiqatan ham, shu chorshanba kechasi oʻtgandek boʻlsa kerak! 😱 Men ham oʻsha vaqtda shahar markazidagi "Gulobod" bufetchasida kitob yuzini qattiq qopqotgan edim — futbolni goʻyo hech qachon yoqtirmaganimdek... Oh, lekin keyingi daqiqa! Katta ekranda uning qizil formasining nuri paydo boʻlganda, xuddi ishlab yurgan olovni o'zimning uyqusiz tunlarimga sochayotgandek...
Uning birinchi goli? Men oʻshanda "Olam mening oldimdan ketib qolgan" degan hissiyot bilan eslayman! Stadionning ohangi butun binolarni silkitib yuborgan vaqtda, toʻp darvozadan otilib chiqqanda... o'zimni itarib qoʻygan edim, "U TO'P NAQS!" degan hayqirigimni xonimlar qoshida boʻlib turgan oqsuyaklar eshitganlarmi bilmayman. ⚽🔥
Va shu toʻp! Uni ushlab turgan muxlislarning hikoyasini eshitgandimda, darhol oʻzimni boshqa guruhga qoʻshib qoʻydim — ularni oldin koʻrmagan edim, lekin endi "hammamizning tariximiz"ga qoʻshilishimiz mumkinligini his qildim! Ular shunday qilishgan: oʻt-oʻchirish qonuniga koʻra maydonga kirib, toʻpni qoʻllariga olishganda, u oʻsha vaqtda qon uchun kurashayotganlar uchun juda oson yoʻldek tuyulgan edi. Endi u toʻp jamoamiz qadr-qimmatining dalili sifatida saqlanmoqda... va men buni mahalliy muzeyda koʻrish uchun rozilik olishni aytaman!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Eshiting, eshitib turaman! Bu kunlar haqida gap ketganda, mening amakivachchamning iti O'zbekiston terma jamoasini qoʻllab-quvvatlaydi — bu bizning oilamizga qanday oʻtib qolganini bilasizmi? 😂🍿 Shunday qilib, o'sha tarixiy aprel kechasi... bir vaqtlar men ham oʻzini kolbinikdek his qilganligi yoʻq edi, lekin keyin men "yangi jamoani" qabul qildim — yoʻl chetidagi baland o'tlarni otlarga oʻxshatib haydab oʻtayotgan vaqtda, radio orqali shovqin eshitilganini oʻz-oʻzimga "mana bular mening odamlarim" degan edim.
Lekin keling, asosiy hikoya: oʻsha chorshanba kechasi televizor oldida vaqtni oʻylab oʻtirganman, shu vaqtda ichimda "yuqori yuzlab" choy ichayotgan amakivachcham bilan uyum oshtida chiqishib qoldik. U toʻsatdan: "Ey, bu kim?!" deya hayqirib yubordi — men esa xuddi oʻz vaqtida suyanchga ushlanib qolgan kishi kabi: "Kolbi! mening pulimni qoʻyib qoʻydim!" — choyim stolga tushib ketdi, oʻzini ustiga suv toʻkilgandek. Va keyin... boʻshliq! Stadionning qichqirigʻi osmonga yugurdi, toʻp havoga sakradi, va men oʻz-oʻzimdan: "Endi ularning formasini kiyaman!" degan edim.
Ammo eng qiziqarli narsa shuki, oʻsha toʻpni qoʻlga olgan muxlislarning hikoyasi bilan tanishgandim! Ular qonunni aylanib oʻtishni qandaydir "qonunga qarshi qonun" deb nomlaganlar — oʻt oʻchiruvchi qonun, qizil maydon, qon uchun kurashchi. Va hozir u toʻp... jamoamizning "moliyaviy hisoboti"ga aylangan! 😂🔥 Kelajakda bu toʻpni ushlab, "Men oʻsha tarixiy daqiqani boshdan kechirdim" degan guvohnoma olishni rejalashtiraman... yoki avvallari soliq deklaratsiyasiga kiritib qoʻyaman, bilmayman.