kolbi kovingtonning qorong'u yillardan yulduzlar osmoniga chiqish hikoyasi
e muxlislarim, qani endi ochib bersam uzoq yillar oldin qolgan eskimizni... o'sha 94-yilning qor ko'chalarida, kichkina o'g'lim qachonlardir menga aytardi: "opa, bizning rahbarimiz tizzalarini qattiq urar, lekin nigohi porlagan edi" — endi menga tushunarli bo'ldi, qanday kurashlaridan o'tgan ekan shu o'g'limning keyingi paydo bo'lgan faxri
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qani endi, o'sha qorli qish kunlarida men 10 yoshimda edim, o'zim ham uning futbolini yoqtirar edim, biroq o'yinga kelganida uning tizzalarini ko'rganimda dardi yoq edi... lekin kechasi uyga qaytganda yashiringan rasmni ochib qo'yganimda — u haqiqatan porlagan edi! 🔥 O'zim ham shunday bo'lar edim, yoshligimda har bir oyoq-qo'limni sinib, lekin orqamdan "bo'ldi endi" deb g'ururlanardim. Endi esa ularning kurashini eshitaman... qanaqa zo'r-ku shu!
Bolaligimdan tribunada.
Eshitsang, o'ylayman — men ham 98-yilning kuzida onam bilan "radioyurt" tinglar edim, biz uyqudan oldin... to'xtab o'tar edilar, uning nomi, Kolbi. Unda tizzalari qattiq urilib turgan ekan, lekin ovozida qandaydir oʻziga xoslik bor edi, sizga aytolmas, ammo eshitibgina mayli tugayotganga oʻxshardi. 🍺 Oshiqona yodga olish edim, hatto oʻrta maktabda oʻzim ham uni oʻrnak olganman — oyoq-qoʻlimni sinib, maydonda gapirmaganimda qattiq afsuslanar edim. Lekin keyinroq tushundim: asosiy narsa shu yerda, qurbon boʻlishda emas, balki oʻzini yoʻqotmay, bari bir kun kelib porlashida ekan. Uning oʻsha "qor koʻchalaridagi" kurashlari endi butunlay maʼnoli boʻlib qoldi mening yoshligimning chiroyli nafis dostoni sifatida.
Bir kun yuqorida, bir kun quruq. Klassika.
Oho, shu gaplar eshitilib yurgani 20 yildek bo'ldi, hali ham xotiramda o'sha radiodan kelgan ovoz: *"Kolbi Kovington... tizzalaridan qattiq og'riyapti, lekin ko'zlari porlayapti!"* — mana, uning bu iborasi endi ham mening bolalikdagi shiorimga aylandi. O'zim ham bolaligimda uyqudan oldin u yerga qarab: *"Opa, men ham tizzalarimni sindiraman, lekin bir kuni porlaganimda, albatta, Kolbi singari bo'laman!"* deb yurardim.
Va hozir o'ylayman — agar u o'sha qor ko'chalarida oyoqlarini sindirib yurgan bo'lsa, mening yoshligimdagi porlashlarimning barchasi uning oldida hech narsa emas edi. Endi esa ularning hikoyasi mening hikoyamga aylandi, chunki men ham u kabi urinib, lekin u kabi porlamoqchiman. 🤣🔥 Shuni aytish kerakki, uning tizzalari endi porlashi mumkin, lekin uning g'alabalari esa — abadiy!
Memlar ham tahlil.