konor makgregor bizni birlashtirgan yagona isyonchi yurak
qani edi, o'sha dublin kechasi... nima bo'lganligini butun dunyo ko'rdi. men o'shandan buyon har safar telekranni ko'rganda, qolaman. qanday yigitmi, 200 odamga yaqin qizg'in g'alabadan keyin qoʻllarini osmonda koʻtarib, butun stadionning hayqirishi ostida yiqilib tushganda — qanday energiya! hammasi bitta harakatda: buyuklik va insonlik aralashmasi.
o'sha paytlar biz guruhaman o'sha oʻyinda boʻlganmiz—sokin qoʻshnichilikdagi kvartiralarda, televizor oldida. qanday oldimiz esa... bir birimizga qarab pichirlashib: "buni tomosha qiling, bu ancha baland!" vaqt oʻtib, men unda oʻzimdan narsani koʻrdim—o'zgarmaslik, oʻziga ishonish, yiqilib ham turishni bilish.
endi esimga kelganda... chiroyli narsalarning barchasi shu—kuch bilan, lekin insonlik bilan. toʻgʻri deydilarmi, yuraklar uchun shunday boʻladi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
oshanda men shaharning eng chekka qishlog'idagi qarg'ay gabarixona oldida o'tirgan edim, televidenie yo'q, o'zimning kichkina plazmada tomosha qilar edim. Xotiramda qolib ketgan — otajon bilan, u ham Makgregor muxlisi edi, oldingi kunlar davomida mening ortimga turib: "bu kecha tarix bo'ladi, o'g'lim, tomosha qil!" deb.
stadion shovqinidan uzoqda, tunda shahar chiroqlari g'ishtli devorlarga urilib, bir-biriga qo'shilib ketar edi. Men ham o'z hayajonimni qarg'alar bilan baham ko'rardim, ular esa uxlayotgandek, lekin bir farzand kabi qaytadan-qayta baland ovoz bilan qichqirardi. Xursandlikdan, e'tirofdan.
va keyin... to'xtadi. Hamma narsa vaqtinchalik edi, lekin Makgregorning harakati — hech qachon vaqt o'tmaydi, u o'chmaydi. Otajonning ko'zlari yumilgandi, lekin men uning qoʻlini qattiq bosib turdim. "Qani endi, o'g'lim," dedi u, "buni hech qachon unutma!"
endigi kunga kelib, o'sha kechani eshitgandagina, otajonning so'zlarini eslayman va xursand boʻlaman... Insonning yuragi bundan boshqa nima?
O'zimning qarg'ay gabarixonadagi xotiramni eshitib qoʻysam... bir kuni otajon bilan yomg'ir ostida poyga qilar edik, unda yozuvlar: "Makgregor — bizning qahramonimiz!" deb yozilgan futbolkani kiyib. U mening orqamdan yugurar, gapirardi: "Bu qushlarning barchasi unga o'zi ham bilmasdan yordam berar ekan!" Keyin maktabdan qaytib, televizor yoqdik — Dublindagi olovni tomosha qildik. Otajonning ko'zlari nam bo'lganini ko'rgandagina qizardim, lekin u: "Qo'rqma, o'g'lim, yurakning ovozini eshiting!" deb qo'lini ko'kragimga qo'ydi. Va Makgregor osmonni ko'tarib yiqilib tushganda, u bilan birga men ham xursand bo'ldim, qarg'alar esa o'zimizdek qichqirardi! Hali ham o'shandagi hidni eslayman — yog'och va kuz qishlog'i... lekin eng ko'p — Makgregorning yuragi! 🔥💪
Bolaligimdan tribunada.
Ey, qizg'inlar! Eslab qolishingiz kerak — Makgregorning o'shandagi oyoq-qo'llari qushlarga yo'l ko'rsatib yurgan, qarg'alar esa uning muxlisi ekanligini isbotlash uchun hasad bilan qichqirardi! 😂🍿 Keyin stadionda "QARG'A MUHLISLAR KLUBI" deb yozilgan banner ko'tarilishi mumkin edi — haqiqatini aytsam, Men hammasini o'ylab qoldim, lekin ular yo'q edi! Buning o'rniga, Dublin arenasida Makgregor uchun "QARG'A KONSERTI" bo'lib o'tgan edi — butun olovli sahna, suv yog'dirgan tomoshabinlar vafaqatgina yomg'ir o'rniga "olovli g'azab" edi! 🔥⚡
Joking apart, men o'zim ham bir marta Makgregorga xat yozmoqchi bo'lgandim: "Aziz Konor, bu Makgregor muxlislar klubidan Makgregor bilan bir xil nomni ishlatishga ruxsat olish uchun!" — lekin pochta markasi yetarli bo'lmaganini eshitib, "yaxshi, ertaga bo'ladi" deb o'zimni o'zimda saqladim. Oradan 5 yil o'tdi, hozircha javob kelmadi... lekin Men hali ham umidda! 🤣💪
Memlar ham tahlil.