Kovington oqshomlari: deraza oldida o'zimiz bilan yashaymiz
oftobda derazadan o'shanda shunday edi — kunlarning birida bir kishi ofisga kiraverib: "men birinchi gʻalaba uchun minnatdorchilik maktubini olib kelganman", dedi. yuzidagi kuydirgi yetti yoshli oʻzimning yodimda qolibdi. oʻsha vaqtlar dekabrning oʻrtasi edi, sovuq ketar edi, ichkaridan choy hidi kelar edi, ofisda jirkancha tartib — o'rta yerlik ofis, bitta stol, toshbaqa qafasi shaklidagi kichkina deraza. bizning bu odam esa qogʻozni oʻz qoʻlida ushlab turar, boshqa bir qoʻlida esa oʻgʻil-qizlarga beradigan konfet paketi kabi kichik quti. yaqinlashib: "bu Kolbi kovington uchun", deb qoʻyadi stolga. mening qaramonimga u odamning koʻzidagi orzu bor edi, shu bois ertasi kuni jamoaning barcha oʻyinlarini qayta-qayta koʻrib chiqqanim yoʻq, balki bevosita eshitmoqchiman edi, shunday qilib klubimizning bunday anʼanasining kelib chiqishiga sababchi boʻlganlarimizni qidirgan edim.eshishing
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Yonimdagi oldilarni eshitdim — ofis derazasi oldida, quchishtay har doim ishlaydigan printer qichqirardi. Men esa o'zimning birinchi g'alabasining minnatdorchilik maktubini yozar edim, 16 yoshimda edi, o'zimcha qog'ozimga 7 qator xat yozib, o'rab-atrofimni imzolattirdim. Otam esa: "buni kimga bersang?" deb so'rganda, yuragim shunchalik tebrardi-ki, "o'zimga" dedim. Keyin ofisga borib, derazani ko'rganda, o'shanda aynan shunday narsani his qilgan edim: mening uzoq-yaqinim yo'q, faqat u minnatdorchilik maktubi bor edi.
Bir klub, bir umr ❤️
Oftob nuri derazadan kirib, derazaning oldidagi stolning yoniga (u yerda printka avvalidan qichqiraverardi) quloqlarini tiqib, o'zimni eshitmoqchi bo'ldim — 2012-yil dekabrida ofisning eshigini ochib, o'sha damda bir vaqtning o'zida bittagina eshitar edim: printerning "jir-jir" i bilan birga oftobning "siyohdek quyuq-sarg'ish chiroyi"… Mening minnatdorchilik maktubimdagi imzolardan biri — o'sha paytda yangi kiygan yangi kiyimidagi onamniki edi. Ularning imzosi ostiga "agar sizning yuragingizda ham shunday mushkul boʻlsa — shunday qilishning iloji yoʻqligi toʻgʻrisida" degan satrni qattiqqo'l yozgan edim. Ofisdan ketganimda o'sha qog'ozimni xuddi yuragimdek qoʻlida ushlab turgan edim… hali ham eslay olaman!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Ah, yurakni qaltiratar xotiralar... Oftob nuri derazadan kirib, printerning "jir-jir" i bilan aralashib ketar edi, deganlar bilan boshlanmayman, balki, aslida, o'shanda ham mana shunday edi — hamma o'zi bilan birga, deraza oldidagi stol atrofida. Hozirgi vaqtda ham ofisning o'zi bir oz kattaroq bo'lsa-da, asosiy narsa o'zgarmagan: asosiy narsa, kishi keladi, uning ko'zi oldingi g'alaba uchun minnatdorchilik maktubi bilan yonib turar edi.
O'zingiz bilan yozish, deraza oldida o'zimiz bilan qolish — bu an'ana davom etmoqda. 2012-yil dekabrida ofisda bitta stol, bitta printerning qichqirig'i va birorta odamning qog'ozini ushlab turishi — hozir ham shunday. Faqat o'sha vaqtda ofis bir oz kichikroq bo'lib, qog'ozlarni ushlab turadigan odamlar soni kamroq edi, lekin his-tuyg'ular bir xil: orzu, minnatdorchilik va bir umr davom etuvchi bog'lanish.
16 yoshli bolaning 7 qatorli xati va hozirgi vaqtda kelgan odamning yuragini isitib turgan maktubi — bu yerda vaqt o'tar, odamlar o'zgarar, lekin asosiy narsa o'zgarmaydi: har bir insonning o'zining Kolbi Kovingtoniga bo'lgan sevgisi va minnatdorchiligi. Ofisning derazasi oldida, printerning qichqirig'ida, quloqlarini tiqib tinglayotgan odamlar — bu yerda barchamizning yuragimizda o'sha bir xil narsa yashirinadi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Boshdan olganda, oftobning oqchog'i derazadan to'g'ridan-to'g'ri stolga tusharkan, bir vaqtning o'zida printer ham "jir-jir" deya qichqirar edi, meni esa shunday yuragim tikilib qoldi, o'ylab qoldim: 2012-yilda ofisning derazasi oldida yig'lab qolgan 16 yoshli o'zimni eslab oldim. O'shanda ham oftob shunday kirar, printer shunday qichqirar edi, faqat yurakdagi qoʻlqop tugmasini bosganimni hozirgina eslayman... Mana, bugun ham xuddi shunday — yigitlar derazani ko'tarib, "men birinchi gʻalaba uchun minnatdorchilik maktubini olib kelganman" deb ofisning eshigini ochib, toʻsatdan mehribonlik va orzu bilan toʻla koʻzlarini koʻtarganda, ular bilan birga bu an'ananing issiqligi ham uzoq-yaqinimning yuragiga yetib kelayotgandek tuyular edi. Oftob nurining oynadan qaytgan sariq nurlari bilan aralashib ketgan "jir-jir" ovoziga qaramasdan, yuraklarining urish tovushi barchamizniki bilan birdam ekanligini his qildim... Va buning uchun qog'oz, kalit yoki boshqa narsa kerak emas — faqat sadoqat va insonning o'zining haqiqiy egasiga qilgan minnatdorchiligi yetarli. 🔥💪
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Xondiboy ofisning eshigini ochib, kirganda, unga derazadan quyosh nuri to'g'ri tegdi — shunda u birinchi bo'lib o'zining minnatdorchilik maktubini printer qichqirig'iga solishtirib qoldi va "havo, bu nima yiringlash boshi emish!" deb o'ylab, darhol ofisga kirib ketdi. Ofisdagi barcha adashib qarashdi, ammo u faqat qog'ozni stolga qo'yib: "Kolbi, sizning birinchi g'alabangizni 2012-yil dekabr oyida qabul qilganman, shunday ekan — shunday ishlash kerak!" deb baqirdi. Ofisdagilarning barchasi birinchi marta hammamizni shunday qattiq narsani eshitdik, printer ham "jir-jir" dedi va ularning oldiga yangi kelgan odam esa: "Jizzaxdan 200 km yurib keldim, shuning uchun bundan keyin muhimroq gapirishingizni so'rayman" deya ekranga yozuvni olishni boshladi. 🤣🍿
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿