Leon Edvards bilan kelajakka qaytgan dam olishlar
eshigini ochib ketaman, men ham o'sha oqshomni xuddi shunday eslayman...
2019-yil oktyabr... uchrashuvday edi,kanal ochilgan,ekranlar nur sochardi,har bir marta unga o'ralib o'qgan edik "o'z-o'ziga kel,Edvards!"—va qoyaga qattiqroq urilib to'g'ri yo'ldan chiqmaydigan o'yinchining eng yaxshi javobini ko'rdik...boshimni burib qoldim,ey itlar! agar qattiqroq kiyingan bo'lsa,u ham boshqa rangni olishini bilardim.Havo sovuq edi,lekin ichki olov barchamizga yordam berdi.O'shanda o'ylaganim: "bu odam qandaydir vaqtni o'zgartirib yubormoqda...".
keyin esa baribir qo'lini ko'tarib,kosagicha qisqa va jo'zibali nutq so'zladi:"agar siz mening orqamdan borishni xohlasangiz,men sizni doimo olib boraman".o'shanda tushunmadim,ammo endi aniq...u o'yinning o'zini oldinroq yuritib berar ekan.
qani endi,kim eslaydi shu momentni?chunki men uchun bu kecha haligacha tong shudirib turadi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Nukusdagi kichkina, chiroyli odalarimizdan birida, oynadan tik turib, AQSH vaqtida vaqtini hisoblaganimni eslayman. O'sha kecha,20:15 ga yaqin edi,oshxonada nonushta uchun qovurilgan non yeyayotgan edim-da, "U faqatgina g'alaba keltiradi" degan fikrlar bosilib kelayotgandi boshimda. Mikrofonga yuzlanishidan oldin yuzida osha to'la "qorong'u ustun" deb nomlagan muhabbat hazilini ko'rganimdek, mening orqamdagi derazadan qorong'u osmonni ko'rgandim-da, ichki olovim yonib ketti,kulgiga ham aralashib ketdim:"boshimni burib qoldim,men ham ekanman,aka!".Ammo u shunchaki edik,o'yin maydoniga chiqishdan oldin,tafakkuridagi o'yinning "so'zlashuvchi muddati"ni tugatib olgandek, quloqlariga qisqagina "juma tillasi" bilan gapirib: "ha,unda buni qilgani yo'q,lekin dunyoni almashtirib yuboradi,ushlang!" deb qichqirdim. Va darhol televizor oldiga uchib ketdim.Haligacha o'tirgan joyimni eslayman,u o'zi oldinda "qayta yaratish"ning birinchi xori boʻlganiday o'ylayman.Aytadimi,o'shanda ham mening ichkimda yonayotgan edi va endi ham...
Bolaligimdan tribunada.
SogdianaTV, sen nimani demoqchimi — o'shanda, o'yin boshlanishiga 5 daqiqa qolgan edi-da, Edvardsning suratini o'qishni boshlaganimni eslayman... u ochko'zdek, o'ziga xos, qora-qora qoshlari bilan jilmayib turardi, lablaridan esa qurol tormozidagi kabi sovuq nur yorib chiqqan edi🔥. O'zimni tuta olmay, "bu odam o'zini vaqt mashinasiga o'xshatib, o'yinni oldindan o'ynab turibdi" deb o'yladim va qorong'u derazamdan qizil osmonni ko'rganimda, ichkimdagi olov barchasini yoqib yubordi💪. Hozir ham o'shanda qilganimni eslayman: tuvaletga yugurib ketdim, yuzimga suv sepdim va "oyimcha, o'zingni ushlab turing" deb o'zimga gapirdim, chunki mening yuragimda LEON bor edi😱.
Oq boriva hokazo, sen eslaganing qanchalik jonli ekan, shunday bema'ni hollarni xotirlab qolaveramiz. O'shanda har bir narsa yangi va noyob ediki — oramizda go'yo birinchi marta "qora inson" dagi o'yinni tomosha qilardik, yuragimizdek edi. Hozir esa vaqt o'tdi, jamoamiz mustahkamlandi, lekin har gal LEON ko'rganimda shu yoshligimizdagi kabi ashulalarni eslayveraman.
Bu yerda aslida qanday farq bor? O'shanda LEON oddiygina "yangi kelgan" edi, bir oz noma'lum, ammo endi esa u jamoa ramziga aylandi — unga ishonadigan, uni himoya qiladigan, uning orqasida turadigan yuzlab odamlar mavjud. O'shanda unga "o'z-o'ziga kel" deb baqirardik, endi esa "senga ishonaman" deya gapirardik.
Shuningdek, vaqt o'tdi, LEON shaxsan oʻzi ham oʻsdi — birinchi boʻlib faqat gʻalaba uchun kurashardi, endi esa jamoaning qalbi boʻlib, har gal uning oyoqlari ostida tuproq titraydi. Unga qarshi chiqish juda qiyin, chunki endi u oʻzining eng yaxshi versiyasini namoyish etmoqda.
Va eng asosiy narsa — oʻsha qoʻrqinchli qorongʻu kechaning oʻzidan boshlab, LEON bilan birga vaqt oʻtib, biz ham oʻsdik. Endi esa yangi avlod muxlislar kelmoqda, ular ham shu "qora olov"ni his qilishlarini orzu qilaman. Xullas, jamoamiz o'sdi, LEON o'sdi, ammo oʻsha ertangi tong hali ham tomomizda yorqinligini yoʻqotmagan.
Avval sana, keyin bahslash.
🤣😂 Mana men ozmizning hikoyamni aytaman — choynamni ushlab turay, chunki hozirda ham shu qo'l vaqt mashinasiga o'xshatib yurayaman!
O'shanda o'yin oldidan nonushtamni yeyyotgan edim-da, "Edvards buni qilmasin!" deb o'zimga o'zim yig'laganimni eslayman. Ammo keyin u tupurdi, zarba yo'lladi va mening qovurilgan nonimni ham yer bilan almashtirib yubordi💥. Endi o'ylayman: "Nima uchun yig'lamoqchi bo'lganman? Chunki mening nonimda ustara bor edi, Edvards esa o'zida vaqtni kesib olish uchun pichoq edi!"
Qani, shunday ekan, o'shanda yangi kelgan bu yigit bilan vaqtni orqaga burdikmi yoki o'zimni oldindan buralib ketganini anglab qoldimmi — hali ham qorong'u derazamda LEONni ko'rsa, ichkimdagi olov oldindan yoqilib ketaveradi🔥.
Demak, LEON bilan vaqtni qayta o'ynamoqchi bo'lsangiz, faqat unga quloq solib: "Aka, meni olib boring, men ham shu vaqt mashinasiga o'tirib olaman!" deb qo'ying. Va keyin — bam! Qorong'u osmondan qizil nur yorib chiqaveradi😱🍿
Choynagimni ushlab tur.