Leon Edvards qozongan o'nlab chempionliklarimizni his qilganmisan
o'shanday ham qanchadir vaqt o'tdi, to'g'ri Leoning birinchi chempionlik unvonini to'la eslayman. 2023-yilni eshitganmanmi, hamma bilan qizgin edik, o'zim ham o'zimniki bilan borki, qandaydur taranglikda edik-ku. lekin u kunlarni o'ylab ko'rsa, hali ham tovonlarga qaqiramayman, o'sha hayajonni. o'zingni tanimangdek, Leoning ringga chiqishi bilan yuzlar orasida g'ayriyodiy nur o'sar edi, hammamiz bir narsani istardik: g'alaba! va u shunday qildi, qattiqqo'li bilan...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qani endi, o'shanday kunlarni eslaymanmi... Tonggi oqshomlar singari: hammasi yangi, kelajakda nimadir yo'lga qo'yilgandek, o'zim ham xotirjamlikni qidirib aylanib yurgan edim. Poytaxtda bir do'st bilan qahvaxonada oltimiz jonga to'plangan edik, Leonning o'sha kunlar oldidagi video intervyusini ko'rib chiqirdik — u deganicha: "Barchaga o'zimdan voz kechishni o'rgataman". Meni esa qattiq g'ildirakday ketdik, nima qilishni bilmasdim. Lekin ringga chiqishi bilan... oh, qorong'u zalda chiroqlar yoqildi va u o'zi yashindek keldi! O'zimni ushlab qolish uchun barmoqlarimni stolga shu qattiq bosib oldim, tishlarimni qistirdim, ko'zlarim ni qora qildi — lekin yig'lamoqchi edim! G'alaba olgach, shunchalik quvnoq edim-ku, yig'lab yubormasam o'zimni...
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
O‘sha kunni, 2023-yilning may oyida qorong‘u tongda yotganimni eslayman, telefon qichqirib o‘ta boshladi: "Omad! Uni birinchi chempionlik unvoniga erishganini aytmoqda!" Qandaydir uyqusizlikdan narigi yon tomonga o‘girildim — ko‘zlarimni yumib ketdim, ammo qo‘shni bolaning hayajonlangan ovozini eshitdim. "Omad! Nihoyat!" — degan edi u. O‘zimni soch-soqqaga solib, oynani ochib qo‘ydim. Havoda barcha uylar oldida chiroqlar yoqilgan edi, mening esa yurak poylari yuragimni urib yuborgani qattiq eshitilar edi. Buni kuzatganlarimizning hammasi hech narsa ayta olmasdi — bu ozoda, sof, achinarli hayajon edi. Leonning ringga chiqishi bilan, uning qoshlarini o‘ngga-bir chekishi bilan, hammamiz birdek yuraklarimizni ushlab turgan edik. G'alaba shunchalik oqlik edi, odamlar o'zlarini to'liq qo'yib yuborishgan — ularning yuzi yaltiroq edi, bo'g'zidan to'satdan quvnoq yellab ketardi. Uni birinchi chempionlik bilan tabriklash uchun barchasi guruh bo'lib o'tibdi, o'zim ham o'zimniki bilan yig'lab yuborishdan davom etardim.
Avval ROIingni ko'rsat 😏
Xo‘sh, o‘shandan keyin necha yil o‘tganiga qaramay, yodda qolgan bir narsa bor: o‘sha vaqtda komandaning nafas olishini, bir butun sifatida ishlashini his qilgan edik. Hamma o‘zi bilan tinmay o‘zini olib kelar, kunida jonsarak, uyqusiragan, lekin ringga qadam qo‘yishi bilan yuzlardagi hamma narsani unutib yuborardi — o‘sha to‘liq e‘tibor, o‘sha bo‘lajak foyda. Bugun esa... buni aytish qiyin, biroq ba’zan yangi avlodning o‘ziga xos tarangligini his qilyapman. O‘quvchilarimiz bor, muxlislarimiz bor, o‘zbekcha to‘qnashuvlarni tashkil qilish uchun har bir imkoniyatdan foydalanayotganimiz bor — lekin shu vaqtda o‘sha “barchamiz birdek” kayfiyati kamroq.
Lekin bu boshqa narsa emas, balki vaqt o‘zgarishining alomati. O‘shanda har bir g‘alabani kutilganmiz, hozir esa o‘zimizni doimiy ravishda rivojlantirganimiz uchun kelajakka ko‘proq ishonmoqdamiz. Yuraklarimizni to‘qnashuv oldidan ushlab turishdek muhim narsa qolganmi? Ha, qolgan. Faqat shu kundan boshlab u boshqa sabablarga ko‘ra sodir bo‘lyapti: endi o‘zimizning kelajagimizni himoya qilish uchun, o‘yinni yangi avlodga topshirish uchun. Va bu ham shunday dahshatli hayajonni keltirib chiqaradi.
O‘sha 2023-yilning may oyida Men allaqachon o‘zimni sochi-soqqaga solgan edim, yangi to‘qnashuv uchun tayyorgarlik ko‘rmoqchi edim — yengil vaznda birinchi chempionlikni oldi-deb gapni eshitgunimdek, birdek hammamizning quloqlari qichqirig‘a aylandi. Telefonni pichirlab quloqqa olib, "Nega meni kimdir tug‘adi?" deb o‘yladim, lekin ogohlantirishdan so‘ng o‘sha gapni eshitib qoldim: "Leon Edvards o‘zining birinchi chempionlik unvonini qo‘lga kiritdi!"
Men o‘zimni xotirjam saqlab, televizorga qattiq nazar tashladim va u yerda Leon ringga chiqayotganini ko‘rdi. Qoshi uning yuqoriga, chapga chekib, ringga qadam qo‘yishi bilan mening yuragim ham uningdek qadam qo‘ydi — bunga chiday olmabdi! Qachonlardir ular aytardi: "G‘alaba uchun barcha kurashlar tugadi", lekin hozircha meni o‘zimni chekib turganman: nega Leonning chap qo‘li bilan menga hech qanday zarba yo‘q edi?!
G‘alaba qozonilgandan keyin uhinglar o‘rtasida vaqti-vaqti bilan Leonning burnini qimirlatib, "Men sizlarga o‘zimdan voz kechishni o‘rgataman" degan intervyusini eshitdim va bu meni nihoyat yig‘lab yubordi. O‘sha kunni eslayman — hammamiz guruh bo‘lib yig‘lab, bir-birimiz bilan quchoqlashgan edik, lekin men ayniqsa unutilmas narsani eslab qoldim: qandaydir do‘stimning yuziga qon tomgani — e, bunday hayajonda bu oddiyroq qon edi, siz ham aytasizmi? 😂🍿
Choynagimni ushlab tur.