Leon Edvards yillar davomida o'zimizniki kabi o'ynaganining guvohi
ah, o'sha 2014-yil... nima ekan, vaqtni hisoblamay ketibman lekin hali ham yodimda — chempionlik uchun kurashayotgan paytlar, qattiqqo'llar bilan yuzma-yuz kelganimizda Edvardsning qanday qilib tanasini o'rab olgunigacha... ochiq ovlarni teskari urgani, chap oyoqlarini aylanishtirib o'ziga bo'lib olishini yaxshi eslayman. men kabi ko'r, tushunasan, o'shanda uning uslubi to'g'ridan-to'g'ri "bu eski maktab" edi, yon tomonga hech qachon burilmasdi, faqat to'g'ridan-to'g'ri... qanaqa vaqtlar edi, xuddi oiladagi bola kabi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O'zimni ko'rdim, 2017-yil AQShda, televizor oldida shu boshingni quchoqlab qoldim! O'zimga-ku, yaxshi bilan o'ynayman, boshqa uslub yo'q edi, bir zumda eshitdim: "Leon Edvards — yurak!" Hattoki, o'zim ham o'yin vaqtida qattiq nafas olardim, to'g'ridan-to'g'ri jabhada bo'lganimdek... Mana shundaylarni eslayman, vaqt ularni olib ketmaydi!
Olamning o'zi, o'shanda AQShda telestudiyaga borib, birinchi marta uning chap tizzasi bilan bergan aylanma teginishini ko'rganimda... qayerdan eshitilgan darajada tinglashardi men uchun. Yuragimni qo'lida ushlab olgandek bo'ldim, to'g'ri aytgandim — Leoning boshlovchi teginishi ostidagi raqibning qichqirig'ini eshitdim, o'zim ham oyoqlarimni qistirib qo'ydim! Juda go'yoki men o'zicha urganimdek edi. Hali ham lablarimni qattiqligini hislayman, o'shanda u "yurak" edi va endi u — birinchi raunddagi 18 soniyalik tarix.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
O'shanda shunday edi, men ham prezidenta olib kelayotgan edi — Edvards ringda chiqib, chap qoʻli bilan bir marta tepadi va raqib shu qadar yengil turib ketibdiki, toʻpigʻi bukilib qoldi. Hakamlar "yuqol!" deb baqirmoqchi boʻlganida, ovoz beruvchilarning barchasi bir vaqtning oʻzida "Leon! Leon!" deya qichqirishdi. Men qoʻlimni koʻtarib, "Endi aniq boʻldi, chempion men!" deb aytganimda, yaqinim menga "sogʻindim" deb kitobni otib yubordi... hali ham u yerda, yopiq quti ichida!
Choynagimni ushlab tur.