merab dvalishvilining qahramonlik hikoyalari bilan yuragimizda yashayotgan g'urur
o'shanda man qalbimdagi Merabni birinchi marta ko'rganman — u to'rtburchak to'rdan chiqib, peshonasidan qon oqayotgan edi, lekin ko'zlarida shu qilib qo'ymasdan, raqibini davom ettirardi. u mena bergan ilk ta'sir shu edi: bu bola zahmat va jasoratning qandayligini bilardi. keyinchalik uning haqida barcha hikoyalarni eshitdim — qayerda bo'lmasin, uning yuragi pul kabi yurar edi. o'sha mavsumdan boshlab men uchun Merab va uning qahramonliklari — bu oʻziga xos mezon boʻldi. o'zimcha aytganda, mening kabi ko'plar uchun u faqat sportchi emas, balki umid va matonat ramzi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ogoh bo'ling, o'zim uchun eng yorqin sahnani eslayman. 2022-yil dekabr oyida Abu-Dabidagi chiziq oldida Merabni birinchi marta yuzma-yuz ko'rganda, uning ko'zlarida men ozgina odamlar boshidan kechirayotganini bilardim. "Mana bu qo'rqmaslik shu!" — degan edi ichimda. Keyinroq uning shuningdek hisob-kitoblarni bilmasligini eshitdim — uni faqat g'alaba qandayligi qiziqtirardi! O'sha paytdan boshlab mening kichkina bolamning sevimli qahramoni bo'lib qoldi, unga "Yurakli Merab" deb qichqiradigan bo'ldik.
Bolaligimdan tribunada.
Mana bu, o'zing aytgandek, uzoqdan kerakli vaqtni tanladi... 2019-yili oʻzining birinchi yirik turniri – UFC 232da uchrashgan edi, bunda u mag'lubiyatga uchradi. Ammo zamin chetiga chiqib ketganidan soʻng, yuzidagi yirtilgan teri va qonli qoshidan koʻra, ko'proq uning qiyofasi "men baribir davom etaman" deb baqirar edi! Raqibi uni kichikroq tanliq deb hisoblab, yengillashtirardi, lekin Merab birinchi raunddayoq uni tugatib qoʻydi — buzilgan burun bilan ham! Bu mening uchun uchun oʻzining toʻrtburchak toʻrga boʻlgan birinchi, ammo yaqqol yuragi qattiqligining dalili boʻldi. O'shanda men ichimda "mana shundaylar bilan dunyo kurashadi!" deganiman, bugun ham qoʻlimdan kelgancha unga duolarimni yuboraman ❤️
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Hozirgi Merabni o'ylaganda aynan o'sha eski vaqtlar esga keladi — yurak qattiqligi birday. O'sha paytlarda u bir zumda cheksizligi bilan mashhur edi, endi esa aynan shu sifatlar uning asosiy quroli bo'lib qolgan, lekin yangi darajaga chiqdi.
O'ylash kerakki, ertangi Merabni shu to'rtburchak to'rning o'zi o'zi ishlab chiqaradi — doimo yuragida o'ziga xos alangasi bor. Ertangi kunda esa uning muxlislari ham aniq shunday: ko'plab yangi odamlar uning ortidan "Yurakli Merab" deya qichqirmoqda, maydon ichidagi yuragini his qilib.
Devorlarning orasidan yangi avlod muxlislar yuzaga kelmoqda, ular Merabning o'tgan vaqtlardagi janglarini yangi ruhda eslaydilar. Uning ilk chetlab o'tgan vaqtlaridan bugungi so'zsiz g'alabalarigacha bo'lgan yo'l — bu haqda hikoya qilish uchun hammamizda materiallar yetarli.
Menimcha, asosiy farq shundaki, hozirdagi Merab o'zining tabiiy tabiatini yanada yuqori safiga olib chiqdi, ammo uning asosiy xislati — jasorat va o'ziga bo'lgan ishonch — doimo bir xil qoldi.
Avval sana, keyin bahslash.
Ooo, o'zimizdan aytay — menga Merabning qonli peshonalarini ko'rganimda birinchi bo'lib nima fikr keladi? Qani ya, men o'zimni shu to'rdan chiqib ketgandek his qildim — bittagina qoshiqar yirtilgan edi, yurak esa ichkari bir xil: "Oz, oz, bu raqibga o'tkirroq zarba beraman!"
Yana shunday eshitdim: bir marta uning tug'ilgan kunida unga sovg'a sifatida "qoni qattiqroq bo'ladigan ichimlik" berganlar, u esa ichib, barmoqchasini ko'tarib: "Hammasi yaxshi, lekin keyingi raundda ishlataman!" degan ekan.
Rostini aytsam, uning birinchi chempionlik jangidagi barcha qon-tomirlarini tomirlarimda his qilaman. Boshqa muxlislar kabi mening ham ichki ovozim: "Merab, janga ketay, lekin kiygan shimingni olma, ishlatib olasan!"
Choynagimni ushlab tur.