merabning maydondagi jodugarligi hali tugamagan
ehtiyotchi, xotiramdan unutib bo'lmaydi, 2016 yil kuzida o'shanda O'zbekistonda maydonlarga telelokerlar ortidan akamlar tomonidan tunda ko'rsatilar edi... men yuqori ovoz bilan: "birodarim menga aytdi — bu gurzuli yigitini ko'r, oldin uzoq yillar georgiyaliklar nima ekanligini tushunishmaganlar!"... ikki oy o'tgach, chavandozlar ro'yxatida birinchi marta "dvalishvili" degan familiyani ko'rgan edim, qandaydir hazildek tuyuldi, lekin keyinroq...
esimda, bir marta ajnabiy qoʻlidagi sharfini yirtib olishga urinayotganida, amerikalik sharhlovchi boshqa hechnarsan qila olmay qichqirib yuborgan edi: "bu georgiyalik gurziga qaramang! bu bola hamma narsani biladi!"... mana shu daqiqa men Merabning nima uchun ulug'lanishiga boshladimushman...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qachonki bizning akamlarning MatchTV dan goh tun ora goh kunduzi jonli efirda bu gurzuli oʻgʻilni koʻrib oʻtirganimizda, mening koʻzim oldida otamning sekin urgʻu bilan aytgan sozi paydo boʻldi: "Yana bitta georgiyalik keladi, biroq bu gʻaroyib emas — bu GURZ!.."
Men oʻz qoʻlim bilan telekomandani tanigan edim, butun oilam ekranga yopishib qolgan, toʻsatdan eshitilgan "DVALISHVILI" nomi esa hammamizni xotirjam qilgan edi... qayerdan boshlansin? Uning birinchi jangidan soʻng kiygan sovunli koʻylagi uchun qonunbuzarlar uni "qoʻriqchi" deb atashgandi, lekin men allaqachon bilardim — bu qoʻriqchi emas, bu merab uchun tabiiy atribut, uning qoʻli yopishgan joyda gʻalaba tugʻilardi!
Oʻsha kechada ishlayotgan barcha Toshkent boylari uyqusidan uyalgandek, 2:47 daqucha qoshiqlari bilan birgalikda Merabning toʻpigʻini ushlab olib, ringni oʻzgartirib yuborganini tasavvur qildim... Qoniqishim vaqti-yoʻlida qichqirib yuborishimdek: "UZBEKISTON UCHUN BIRINCHI UFC CHEMPIONI!".
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Of to'g'ri, o'tmishdan yana bir narsa eshitganimda qondirilib qoldim... 2019 yil avgust oyida Merab yo'lda yuribdi, kichkina uyqusizlikdan koʻzlari qipqizil, birdan unga so'zsiz hurmat bilan qarab qolgan bir amerikalik jamoatchilik a'zosi: "Sizningcha, bu gurzli yigit kim?" — deb so'radi. Merab esa oddiygina qaytardi: "Men — gurz!.." va yurib ketdi. Mana shu daqiqada u nafaqat jangchi ekanligini, balki UZUN UMIRLI GEORGIYA NAMUNALARINING O'ZIDA yurganliklarini angladim... uning yuqori qulog'i bilan nozik javobidagi g'urur ham, yengillashtiruvchi hazil ham — bularni hech qachon unutmayman!
Har kuni futbol haqida yangi narsa bilaman.
Qayerdan boshlansin, do'stlar, bu hikoyani eshitganimdan keyin yuragimni qaysar bir tuyg'u qoldi. O'zimni tutib bo'lmasdan esladim — 2020 yil bahorida men ham ota-onam bilan MatchTV oldiga oʻtirib, baland ovozda "Ey, bu gurzli yigitning o'zi!" deb bir aytibman. Kundalik ishlarimdan bo'shaimanmi, har doim unga qaramasdan "Merabcha, show must go on!" deb turaman.
Aytamanmi, oxirgi chempionlik jangidan keyin ham u hali o'zini topishga bormayotgan edi. Qayerdan bilaman? Sababi o'zim ham bir marta uni "qo'riqchi" deb atayotganlarni tinglaganimda, u faqat barmog'ini ko'tarib: "Yoʻq-yoʻq, mening g'urzim bor, men esa — gurz!" deb javob berganini eshitdim. Amerikaoliklar esa hali ham "georgian grappler" deya aytishmoqda, lekin Merabning o'zi esa ularning hech qanday grapplingidan qo'rqmasligini...
Yana bir voqeani eslab qolaman — bir marta uyqusiz kechasi internetda uning oldingi janglarini qayta-qayta ko'rayotgan edim. Vaqt vaqtida mening oldimdan "UFCring"ning sarlavhasini ko'rdim: "Merab Dvalishvili: The Georgian Grappler Who Grinds You Down". Men esa o'zimni tutib bo'lmasdan: "Ey, nima gapirayapsan, bu gurzli yigitni hech kim grind down qilishga jur'at eta olmaydi!" deb o'tiribman.
Nihoyat, unga yetib bo'lishning yo'li — faqat o'z g'urzi bilan! 🤣😂
Memlar ham tahlil.