Moreno bilan birga o'tgan yo'llar eslatib turadi sovuq qo'ylarimizni

O'shaning o'zim ham yaxshi ko'radigan kunlar edi, boshqa yog'dirib turgan shahar yoʻllarida piyoda ketardim stadion tomon. Yomgʻir yogʻganda koʻylagi yopishtirilib qolar edi, lekin qoʻlimda Brendonning formasi boʻlgani uchun sovuqni unutib ketardim. Stadionning oldida toʻplanayotgan olomonda "Moreno! Moreno!" deb qichqiruvlarni eshitdim — birinchi safar edi, shunday ob-havo uchun ham stadionga borishdi. Oyoqlarimning to'satdan qaltirashi bilanoq, men ham bir zum oldin unutib qoʻyganini his qildim: biz uning boʻlajak chempionligi uchun olomonni yigʻmoqchi edik... va bugun ekanmizmi? Bir oz vaqt oʻtib, qoʻllari qisqaroq boʻlganicha, uning yuzini koʻrdim — yigitcha bir narsa, ammo oʻziga xos jilva bilan. "Salom, aka!" deganimda, u barmogʻini koʻtarib, "Muxlislarimga minnatdorchilik! Sizsiz bu yoʻl juda qiyin boʻlardi", deb aytib qoldi. Qanday qilib unutib qoʻyay? Uning oʻtirgan joyidan kelayotgan har bir imzo, uning gaplariga eʼtibor qaratgan edim — jahon chempionati finali oldidan oʻynayotgan yigitning qoʻrquvi va irodasi aralashib ketardi. Oʻsha yerda, sovuqda, yuragimdek issiq narsa bor edi: bu shunchaki oʻyin emas, kelajak ekan!

Nima uchun unutaman shuni? O'sha kunni yodga olish o'zimni uzoq vaqt oldin qanchadir yoshda, iyun oyining shunday nurli tongida edi. Qayerdandir qizil-qora formasini olib, poytafdagi kichkina do'konda kiyib oldim — maye qachondir real bo'lishi mumkin bo'lgan orzusimni ko'zdan kechirib. Stadionga boradigan yo'lning birinchi qadami — olomonning shovqini eshitilmagan, faqat mening ichki ovozim: "Shunday qilib boshlanadi... mana shu yangi sizni." Kiyinib oldim, shuningdek, sovuqdan ko'ylagimning kiyimlar bilan yopishtirib qolganidan aziyat chekdim. Ammo stol ustidagi Brendonning qoʻl imzosi surati — narsaning o'zi mening qoʻlimdagi forma bilan birga biror-bir sehrli vosita bo'lib tuyuldi. Stadion oldiga yetgandagina uning ovozini eshitdim: "Kelin, mening birinchi muxlislarim bilan tanishaylik!" Oramizda gap edi, ammo boshqa so'zlarda: u nafaqat chempionlik uchun kurashardi, balki u bilan birga kelajakning katta umidlarini ham yuritayotgan edik. U shunday tinch va ishonarli edi, yomg'ir tomchilari uning sochlariga tushganda, men o'zimni aziz go'shning yo'qligini his qildim — chunki bu men uchun asosiy narsa edi: Brendonning orqasida ishonchli olomon turishi. Hozir o'ylayman — men hali ham formamni saqlab qolganman.

O‘sha kunlarni eslaganimda hali ham dumba-dumba yurak urishadi. Bu yerda hammasi har xil — o‘sha vaqtda jamoaning o‘zi ham, Brendon ham har birimiz bilan birga edi. Hozirgi mavsumga qaraganda, u vaqtlardagi hammomiz bir hikoyaning qahramonlari edik: bir-birimizga bog‘liq, bir-birimizga tayanar edik. Xullas, hozirgi jamoada birgina chempionlikka erishish uchun kurashib o‘tirishadi, lekin u paytlardagidek, orqamizda bir necha yuz muxlis turishardi. O‘sha sovuq kunlarning ta’sirini hech qachon unutib bo‘lmaydi — bu nafaqat oʻyin emas, balki kelajak uchun tuhfa edi. Shahnozauzning shunday deganini eshitdim: "formani saqlab qolganman". Ha, men ham o‘sha formasini hali saqlab turganman va har safar ko‘rganimda, o‘sha kunlarni eslayman. Endi jamoamiz professional tarzda ishlaydi, murabbiylar va sportchilar o‘rtasida murakkab munosabatlar mavjud, ammo u kunlardagi samimiyatni o‘rniga hech narsa to‘la olmaydi. O‘sha yigitni birinchi marta ko‘rganimdagi hissiyotlar — umid, orzu, ishonch — hali ham yangi. Brendon esa endigina boshlayotganida, u bilan birga boshladik. Bu esa boshqa darajada edi.

E, qani endi, o'shanda shunday yomg'irli kunlarni eslaganimda hali ham qoʻlimdan formani yig'ishtirishni eslar edim. Qanday qilib eslay olmadim? Hatto hozir u kiyib yuraman va har safar sovuq yogʻganda, qoʻlimdan formani tortib olmasam, oʻz-oʻzimga: "Bu brendonni birinchi qoʻlini ushlagan kun edi", deb oʻylab qolaman. Chunki u shunday sodda gapirdi: "siz mening birinchi muxlisim ekanligingizdan faxrlanaman" — men uchun bu soʻzlar aql bovar qilmas issiq boʻldi. U oʻsha kun oʻziga ishongan vaqtdan koʻra, jamoat oldidagi javobgarlikni eslatdi. Yigit oʻsha paytdayoq chempion boʻladigan odamday edi, lekin oʻzining birinchi qoʻlini ushlayotgan muxlislariga minnatdor edi. Qanday inson... Va aytish kerakki, hozir shunday formani kiyganimda, yuragim ham shu sovuqqa qaramay issiq boʻladi — chunki u orqamda turibdi, biz esa birgalikda boshladik. Bugun uning formasi bilan yurganimda, orqamdan odam: "Yigit, brendonning formasini kiyganingizga hurmat!" deydi. Men esa ichimdan: "Shunday qilganim yoʻq, bu kelajak formasidir", deb oʻtiraman. Chunki u shunday qilib boshladi va biz unga ishonib qolganmiz. Yomgʻir yogʻganda ham formani yig'ishtirib qoʻyganim yoʻq — bu shunchaki kiyim emas, bu kelajak uchun qilganimiz ehtiyoj edi. 🤡💸

O'shanda yomg'irli kunlarni eslaganimda hali ham qoʻlimni formadagi mahkam tuguniga ketkazaman — qanday qilib unutish mumkin? Shunday sodda, ammo shunday hayotiy edi o'shki vaqti: Brendonning birinchi qoʻli mening qoʻlimda boʻlgani uchun formamni hech qachon yuvmayman va kiyib yuraman, chunki u men bilan boshlashgan edi, endi esa men bilan davom etmoqda.

Keling, bir narsani aytay — yaqinda formamni kiydim, sovuq qaytadan boshlanibdi, men esa stol ostimdagi o'sha kichkina qora-qizil tugmani ko'rdim. Qachonlardir uyumda olishgan ekan, endi esa qoʻlimga chiqdi, ertasi kuni esa formaning yengini tikib oldim. Oyoqlarim qaltiroganda, odamlar: "Qanday kiyinding?" deydilar, men esa: "Bilmayman, lekin Brendon mening birinchi qoʻlimni ushlab olganini aytayde — u shunday ham kattaroq bo'lishini bilmas edi!" Va men ustimdagi formani yoyib, yog'ochlarga o'xshataman, ochiqdan-ochiq: "Qani, siz ham mening bilan boshlashingiz!" 🤣🔥 Keyin olomonda "Moreno! Moreno!" qichqiruvlari eshitilganda, men oʻz-oʻzimga pichirladim: "Bo'yoqqurtlar qanchadir ancha yaxshi kuylashardi, lekin bu — Brendonning birinchi qoʻli!" — va shu zahoti bildim, menga bundan boshqa hech narsa kerak emas. Qorog'limga ishlarda formani olib kiraman, chunki uning orzu qilishiga oʻrgatganman, u esa mening formamni kiyishini sog'inar ekan. 🍿💰