o'tgan asrning ajoyib o'g'li va hozirgi quvonchimiz kolbi kovington

e, o'sha yillar nimalar edilar... 1998-yilning may oyida shu oyunimizni tomosha qilganlar bilan qayta eshitaman, ahmoqona suhbat tugamaydi. chempionlar kubogi finali — to'g'ridan-to'g'ri feniks sifatida qaytgan qahramonliklar edilar. yillar o'tdi, lekin o'shanga xotira sifatida qolib ketgan vaqtlar nima! o'sha kuni qanday bo'lardi? Parijda... ronaldo mushtlab ketayotgan basketbol maydonchasiday edi kayfiyat. darvozabon qayerdaligi aytiladigan vaqtda ham, nemislarning sichqoncha yugurishi boshlanganda ham bizda ishonch bor edi — chunki o'rtada kovingtonlar edilar. ko'rinmaydigan o'lchovlar mavjud — intensivlik, haddan tashqari yurak urishi, ammo ular tahlilga muhtoj emas edi. nishonlar faqat bitta edi: gʻalaba! agar o'sha uchrashuvdagi har bir "ah"ni eslay olsam — yuqori chastota bilan eshitaman: murabbiy va o'yinchi oʻrtasida muloqotga kelib, oʻyin aylanib, qoʻllarning oʻziga xos teginishlari paydo boʻladi. bunday voqealarni hisobga olish qiyin, lekin hissiy jihatdan — ularni hech qachon unutolmaysiz. ortiqcha akademik tahlilga joy qolmaydi... chunki asosiy narsa hissiyotdir. 1997/98-yilgi mavsumning davomida esa oʻtgan vaqtlardagi uslub nima edi? olimpiya stadionidagi havo sovuq edi, ammo ichkarida quvnoqlikning issiqligi hamma narsani qoplagandi. barcha koʻzlar Kovingtonlarga qaratilgan edi — ularning oyoqlari ostidan maydonning oʻtli qoplamasi oʻzgarar, ammo gʻalaba yoʻlida qadamlar mustahkam edi. bayramoni klublardagi mushtlashuvlar endi ortda qolayotgan edi, chunki gʻalaba kelar edi. o'sha vaqtlarni eslay olsangiz — raqamlar, reytinglar emas, balki hayajonli kalitlar eshitiladi. chunki asosiy narsa gʻalaba nishonida! o'sha kechani eslay olaman — butun dunyo boʻylab oʻrtoq muxlislar bilan aloqa qilishimni eslataman. qanday qilib eslar edilar? shunchaki eshitayotgandek: "qo'llarimizni koʻtarib, yuraklarimizni somon bilan toʻldiramiz". va boshqa gaplar yoʻq edi — hamma narsani his qilish mumkin edi. chempionlar kubogi finalidagi qahramonliklarni eslaganingda esa vaqt oʻz yoʻliga oʻtadi — lekin orzu va xotiralarimiz esa yangi boʻshliqlarga ega boʻlmaydi. demak, o'sha vaqtlarda nima yaxshi edi? siz o'zingiz bilasiz. ba'zilaridek menga ham o'sha vaqtlarni eslatishingizni xoxlayman — yuraklarning birdamligi bilan...