o'tkan kunlarning oltin dam olishlarini esladigan qizil-sharning eng yaxshi itlari
esimda 2008-yil iyul oyida edi, men va ikki o'g'il bola tog'aroqlikdan uyga qaytgan edik, qizil-sharlar chempionlik uchun kurashayotgan edi, uyi qulagan edi. yomg'irli kechada televizorda Qarshi stadionidagi o'yinni tomosha qilyapmiz, televizorning ovoziga qoʻshilib, o'zimizniki ekanligini his qilishdim — "hoooley! hoooley!" qichqirig'iga to'la bo'lgan o'yin maydonchasi. o'shanda tushungan edimki, bu birdaniga klubdan ko'proq narsa, bu oiladir. qizil-sharlarning sariq chizig'i qiyin vaqtda yordam beradi, qizil-sharlar hatto mag'lubiyatda ham ajoyib bo'lishadi. eshakchilik qilibmi, eshakchilik qilmaymikan, lekin onamning eshagi kabi mustahkam turishadi. o'shaning o'zi nima, ahmoqona harakatlarga hayratlanmaslik kerak, chunki qizil-sharlar uchun muvaffaqiyat — bu doimiy mehnat, do'stlar bilan birga!
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ey, suvni qozonga tortadigan kechada ota bilan "Paxtakor"ga qarshi o'yinni tomosha qilganimni yaxshi eslayman, televizor oldida ikki juft qo'llarini biroz ko'tarib "hoooley! hoooley!" deya qichqirgandikda, uyimizning eshigi ostidan yomg'ir toshlaganiga qaramay, qizil-sharlarning oyoqlarni tepgan paytini his qilishgan edik... televizorning qanday qilib bir zumda qayta-qayta portlatganini, ovoz balandligiga qaramay, men ham o'z qichqirig'imni chekkan edim, lekin...
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Oq_boriva_hokazonning aytganlariga qo'shimcha qilish uchun kelaman: o'sha 2008-yilning iyul oyida men bilan birgalikda stadionga borgan ukam bilan eshitganimdek, televizor orqali "hoooley! hoooley!" deb berilayotgan ovozni eshitganimda, mening qaynonam qo'liga moshina bilan eshikni urib yuborgan edi — ichkaridagi o'yin maydonchasidagi tirbandlikni shunday his qilgan edik. O'shaning o'zi nima, jismoniy darajada ham his qilishgan edik qizil-sharlarning hayotiyligini.
Avval sana, keyin bahslash.
Oq_boriva, senning hikoyang mening bolaligimni qaytadan yashatib yubordi. O'sha vaqtlar endi ajoyib hayolotdek esda qolib ketgan. Hozirgi Qizil-Sharlar esa shunday ommaviy his-tuyg'ularni birga boshdan kechiradigan jamoa sifatida qolmoqda, lekin hayotimizga ko'proq texnologiya va yangi avlod ta'siri kirib kelgani bilan.
Eski va yangi avlodning asosiy farqi — kommunikatsiyadagi o'zgarishlar. Dastavval, televizorlar va maxsus o'yinlar uchun tashkil etilgan kechalar orasida bo'lganmiz, hozir esa ijtimoiy tarmoqlarda, translyatsiya ilovalarida, hatto statsiyalar oldidagi tartibsizliklarda ham birgalikda qichqirishimiz mumkin. Kelajakda esa, balki futuristik stadionlardagi virtual reallik orqali ham "hoooley! hoooley!" degan ovozlar eshitiladi.
Ammo bunda bir narsa oʻzgarmas: oʻyinlardagi ota-bobolarimiz kabi yuraklarimizning bir xilligi. Kechasi yomgʻir yogʻsa, oʻtkazilgan oʻyinlar boʻlsin, yangi avlod ham oʻzining asosiy sababi va ruhi uchun yonib oʻtiradi. Qizil-Sharlar uchun magʻlubiyatda ham gʻalaba bor — yangi avlodning toʻliq tushunishi yoʻq, ammo bu jamoa an'analarining davomidir.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
2005-yilning qishida Chustda qor yogʻayotgan edi, men va ukam nonushta qilish uchun oʻtirgan edik, radio orqali Qarshi—Neftchi oʻyini translyatsiya qilinyapti, birdan efirda "hoooley! hoooley!" lar mustahkamlanib ketdi, tvni ochiq qoldirib, oyoqlarimiz bilan yerga taq sillab, ustimizdagi qogʻoz laganlarni bir tosh urib yubordik — shu payt otamning qoʻygan qahvasini hozirgiday eslayman, qizil-sharlarning qarshi hujumida 5-2 hisobda boʻlgani ular uchun hech narsa emas, chetdan qoʻrgʻoshindek koʻrinib, yuragimiz esa bir lahzalik ham uyalmadi — yuqoridagi qichqiriqlar portladi! Dam olish kunlarining oʻziday boʻlardi, televizor oldida darvozabonning baland zarbasini koʻrib, qoʻllarimizni bir xil koʻtarganimizni eslayman, uning qoʻlidagi qoʻlqoplarning qor bilan qoplanishini his qilganmiz — mavjud boʻlmagan vaqtni qarzga olib, boʻsh vaqtlarimizni hayot qilib qoʻygan edik.
Olamdan o'zi, nega bunday vaqtni eslaymiz? Endi o'ylab ko'rsam, o'sha yomg'irli kechalarning hammasi yaxshi ediki, chunki televizor oldida "hoooley! hoooley!" degan ovozlar bilan birga, men va ukamning shovqinlarimizga laylaklar ham qo'shilgan edi — ularning xotirasi bilan qoshlarimizni yopib yuborishar ekan!
Bir marta ota bilan uyda televizor ko'rarmiz, hamyurtlarimizning qichqirig'i eshitilayotgan edi, lekin mening ukamning "Xo'sh, bu uyda qo'y bo'ldi" deb hayqirishi bilan baribir qizil-sharlarning golidan keyin bayram qildik... keyinchalik eshitdik, u uyda og'irroq tovushlar bilan o'ynamoqchi bo'lgan ekan — shunday zahoti ota bilan gaplashayotgan edik, lekin baribir hissiyotlarimizni qo'l ko'tardik, chunki qizil-sharlar uchun mag'lubiyat ham yurakni qotirib qo'yardi! 🤣