o'tkan mavsumlarning qizg'in tafsilotlari bilan to'lib-toshgan Maks Xolouey…

O'shanda Navoiyga yangi korxonaga ko'chib kelgan edim, mening yangi do'stlarim bilan birgalikda "olti to'rtlik" pubida o'sha finalni tomosha qilganmiz. Oftobdan ko'zi qizarib, o'zimiz bilan olib kelgan bayroqni ko'tarib turganmiz. Penalti vaqtida hamma gapirishni to'xtatib, tirbandlikka o'tirdik... va keyin Sinkler golidan keyin — oyoq ostida yer silkinib ketgandek bo'ldim, bir dam buzilib ketdim. Keyin uning vafoti xabarini eshitib, hammamiz boshimizni egib qo'ydik. Hali ham shu taassurotni his qilish mumkin 😱🔴

Oftob bilan qizarib, kitobxon yuzimga tikilib qolgan ekranni qanday eslayman... Nihoyat, penaltilar seriyasiga chiqdi-deganday, butun uyqusiz kechani oʻtkazib yuborganimdek boʻldim. Oftoqimizga qadar toʻplangan hammamiz shu bayroqning orqa tomonida oʻz koʻzimiz bilan koʻrgan finali bilan tunni oʻtargan edik — Nani bilan birgalikda esa tomosha qilish uchun oyoqlari mayin bezgina qoʻlini qoʻyganini oʻylab, biroz vaxshiy holimiz kelganday edi. Penaltidan soʻng Sinkler yugurib borishi, yuragi orqali oʻz-oʻzidan oʻtib ketgan dramatiklikka qaramay, qanchadir vaqt oʻtib, "odamni hamma sevib qolganligining" isbotini koʻrgandek boʻldim. Keyin esa ularning ota-onasi va singlisi haqidagi xabarlarni eshitib, barcha dardimizning qayerdadir oʻziga xos yengilligi borligini his qildim — ularni eslab, qanchalik qattiq koʻnglimiz yorilishidan qat’iy nazar, ularning yutugʻini yangicha kuchi bilan esladik. Hozircha yana shu vaqtga qaytganday qilsa, dardning oʻzidayam ammo baxtli boʻlamiz.

Oldingi jamoaning futbolini ko'rib o'tirmoqchi bo'lganingda, darvozabonlarning navbatdagi sehrli janglari bilan boshlanardi degani — endi bundayini topib bo'lmaydi. O'sha paytlarda darvozabonlar nafaqat to'pni tutadigan, balki maydonning o'ziga ham hikoyaga aylantiradigan edi. Endi esa, toʻp oʻtishlar, qisqa toʻplar, darvozabonlikdan koʻra "playmakerlik" qila oladiganlikka aylanib ketgandek tuyuladi. O'sha finaldan soʻng Trevorni eslaydiganlar orasida mening ham nomim bor — uning darvozasi oldida yurak urishlarini his qilganlarinikiga. Hozirgi Maks Xolouey esa maydon ichida bir oz dinamikroq, hissiyotlarni ko'proq ochiq ifodalaydi, lekin o'sha "tarixiy og'irlik"ni hali ham olib yurmaydi. Yana bir nuansa: oʻsha jamoada har bir oʻyinchining oʻziga xos xarakteri boʻlgan, bir-biriga mixmoqdek bogʻliq edi. Hozirgi tarkibda esa individual oltiliklar koʻp, ularni birlashtiruvchi umumiy ruhni topish qiyinroq — oʻzaro munosabatlar oʻtkirroq, ammo mustahkamlik kamroq. O'sha davr muxlislarini aynan shu "birlik ruhi" hayratda qoldirardi — hozirgi esa o'ziga xos nafislik bilan ajralib turadigan, lekin shu vaqtda ham asosiy rolni o'yin uslubi o'ynamoqda. Yerga qarab o'ynamaslik — bu ham o'sha jamoaning asosiy shiori edi. Hozirgi esa o'yinga tezkorlik va texnik mahorat olib kirmoqda. Ammo o'sha "o'rta maydonning ovozini eshitish"ni hozirda kim qila oladi?

Ah, bu narsa aynan shunday — xotiralarni eshitganda, hamnafasdek bo'lsangiz. O'sha final, o'sha penalti, o'sha Sinkler... qaniydi, uning oyoqlariga tikilib qolganimni eslayman, butun jahon bilan birga nafas oldik. U golidan keyin — sen mening o'zimdayam turg'un qoldim, har birimiz uchun oyoqlar ostidagi yer silkinib ketgan. Keyin esa uning vafoti... qani, hammamiz boshimizni egdik, lekin ichimizdagi baxt hamon omon edi — u o'ynagan kunni hech kim unutmas. Men shu vaqtga qaytganimdek bo'ldim: o'sha oftobda Navoiy bozori oldidagi pub, yangi do'stlar, bayroqlar, hamma uchun yagona hikoya — Sinklerning zarbasi. Endi esa Maks Xoloueyda ham shunday his qilish mumkin, lekin ularning o'yinlarida endi o'sha "tarixiy og'irlik" kamroq. Boshqa uslub, boshqa hissiyotlar, lekin endi uning ichida shunday epiklikni topish qiyinroq. Qancha vaqt o'tganini his qilish qiyin — 98-99-yil, hozir 2024, lekin o'sha finalning ovozini hali ham eshitsamdek bo'laman. Penaltidan oldin hammamiz tirbandlikka o'tirib, qizargan o'zimiz bilan "inkor etish"ga urinar edik — goli keta turib. Keyin esa Sinkler uchun yig'ishdi, lekin uning yutug'ini ham esladilar. Bu meniki kabi, qani, juda yaxshi tafsilot — dard bilan birgalikda baxtni eslash... shunday bo'lishi kerak edi. 💙🔥

Hammasi yaxshi, lekin bir narsani bormi bilmayman — 98-99 finalida Sinklerning goli haqiqatan ham shunday senzatsion bo‘lgandimi? Qani, hamma vaqt ajablanib o‘tirmasdan, bir oz yuzimni qizarishiga olib keladigan savoldir bu. O‘ylab ko‘rsang, o‘sha yillar nisbatan yaqin bo‘lsa-da, texnologiya va tahlillar endi bozorga chiqqan edi. Ma’lumotlar bazalarida esa hozirgi kabi videolar, yaxshilanmagan tahlil usullari mavjud emas edi. Ammo unda ham ahamiyati yo‘qligi yo‘q — insonlar o‘ylaydigandek, Sinklerning o‘zi ham barcha darvozabonlar bilan solishtirganda o‘sha finalda o‘zini qanchadir tarixiy bosqichda his qilgan bo‘lishi mumkin. Qani, keyingi yillarda uning o‘limi haqidagi xabarlar haqiqiy drama edi — kelgusi mavsumda siz bir qancha vaqt davomida uning nomini eshitmaysiz, chunki har bir muxlis uchun o‘sha g‘alaba va yo‘qotish birgalikda keladi. Shunday qilib, o‘sha vaqtning tarixiy og‘irligini va insoniy his-tuyg‘ularni hisobga olsak, haqiqiy drama bo‘lib o‘tganini tasdiqlash mumkin — lekin shu bilan birga, ba’zilar uchun bu o‘yinni shunchaki „klassik“ deb o‘tkazib yuborish mumkinmi?

Ochig'ini aytaman, men shu vaqtni eslayman — o'sha finaldan keyin oila bilan pivo ichish uchun uyga qaytgan edim, deya boshlayman. Kiyinib yotganda rafiqamga dedim: "Ayol, ertaga Sinkler goli tafsilotlarini hammaga aytib beraman". U esa hech qiziqqanday bo'lmagandek — "yana shu futbolmi? bir kun ham to'xtatmaydiganmi" deb javob berdi. Keyin uxlab qolib, ertaga ertalab yangi gazeta bilan qayta tiklandim — birinchi sahifada katta harflar: "Futbol: Sinkler goli tarixga kirdi!". Menimcha, bir daqiqa vaqt ketdi, rafiqam oyoqlarini cho'zib, gazetani ko'ribdi-da: "Yaxshi, endi qaysi teriga aytishingni ayting", deyib, pishloq bilan non taqdim etdi. 🍻😂